Tag Archives: PhD

Διδακτορικό: αναθεώρηση και αναμνήσεις

Καθώς τα βράδια αναθεωρώ το διδακτορικό μου για μια επαδημοσίευση μέσω ενός εκδοτικού οίκου, διαγράφοντας και διορθώνοντας, έχω την εντύπωση πως αυτό το έργο είναι μάλλον αυτό που λέμε «το αριστούργημά μου». Σε κάθε τμήμα του αναπτύσσω διαφορετικές θεωρητικές υποθέσεις, θεωρίες ή μεθόδους, τις  οποίες ή την χρησιμότητα των οποίων επιβεβαιώνω / εφαρμόζω στο αντίστοιχο έργο. Τώρα που το ξαναδιαβάζω τρώω χοντρό πακέτο δημιουργικότητας και πρέπει να κάνω πολλά διαλείμματα για να συνέλθω.

Το αρνητικό της είναι ότι είναι πολύ πυκνή. Κάθε φράση, κρύβει από πίσω της πολλά πράγματα που δηλώνει, όμως και για να γίνει κατανοητή πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης πολλά πράγματα. Αυτό θα γίνει κατά κάποιον τρόπο βαρίδι στην «εμπορικότητά» της στον επιστημονικό κόσμο.

Επίσης, δεν ξέρω αν ήταν τελικά έξυπνο να ρίξω τόσο βάθος και πλάτος σε μια εργασία. Θα μπορούσα να κάνω το διδακτορικό με το 1/10 του υλικού, και με τα υπόλοιπα να γράφω papers με το κιλό. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είμαι εγώ, ενθουσιώδης.

Τώρα που την ξαναδιαβάζω, θυμάμαι την ταχύτητα με την οποία είχα γράψει όλα αυτά. Δεν έγραφα από την αρχή κατεβατά. Τα πρώτα χρόνια απλώς διάβαζα τη βιβλιογραφία. Από το Φθινόπωρο του 2008 ξεκίνησα την έρευνά μου. Τον Απρίλιο του 2009 έγραψα ένα μεγάλο τμήμα για το Duel του Ξενάκη, γιατί ήθελα να στείλω ένα paper (βλέπε άρθρο στο μπλογκ για το Duel), συνέχισα την έρευνα, και την τέλειωσα γύρω στο τέλος Ιουνίου 2009. Από τον Ιούλιο του 2009 ως αρχές Σεπτεμβρίου είχα γράψει τα κεφάλαια για τον Ξενάκη και τον Στοκχάουζεν, και μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου το κεφάλαιο των Παρατηρήσεων. Ήταν ένα θρίλερ αγώνα με τον χρόνο... (το ινστιτούτο έκλεινε και τα διδακτορικά έπρεπε να παραδοθούν ως 30.9).

Abjejeben

...για να το πούμε βερολινέζικα.

Τι θρίλερ ήταν αυτό χτες... Καλά που δεν έγινε κανένα ατύχημα, φιρί φιρί πήγαινε. Προχτές βράδυ κοιμήθηκα από τις 23:00 (Τρίτη) ως τις 2:30 (Τετάρτη), διότι ήθελα να ξυπνήσω νωρίς για να ξαναδιαβάσω το μισό διδακτορικό και να περάσω τις τελευταίες 300 αλλαγές. Από τις 2:30 ως τις 5 διάβαζα και διόρθωνα πάνω στο χαρτί και μετά ξεκίνησα να περνάω τις αλλαγές μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστού. Κατά τις 8:00 διαπίστωσα ότι δεν θα προλάβαινα (η γραμματεία έκλεινε στις 14:00, οπότε τέλος εξαμήνου, οπότε ψάξε βρες άλλο πανεπιστήμιο, διότι η μουσικολογία του TU λέει bye bye). Με έπιασε ένα τρομερό άγχος και αποφάσισα να περνάω μόνο τα χοντρά λάθη, π.χ. μερικά ονόματα έργων που δεν είχαν γίνει πλαγιαστά, τα άφησα όρθια ---με το συμπάθειο. Σε κάποια φάση διαπίστωσα ότι ένα μέρος της βάσης δεδομένων όπου είχα τον τομέα «παρτιτούρες» των πηγών είχε κάνει φτερά. Από το σημείο εκείνο με έπιασε πανικός. Ευτυχώς είχα ένα παλιό backup, το οποίο όμως ήθελε αρκετές αλλαγές. Τις πέρασα και αυτές και άρχισα να τυπώνω στις 10:20.

Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να τυπώσω και τα 3 αντίτυπα. Το καθένα ήθελε περίπου 2 ώρες. Οπότε αποφάσισα να τυπώσω 1 και μετά να το φωτοτυπήσω. Έλα μου ντε όμως που το ζήτημα της φωτοτύπησης θα ήταν πολύπλοκο, διότι διάφορες σελίδες με διαγράμματα ήταν έγχρωμες... Θα έπαιρνε πολλή ώρα και δεν θα προλάβαινα. Οπότε στις 11:50 παράτησα ό,τι είχα τυπώσει ως τότε (περίπου το 60%), πέρασα την εργασία στο USB-stick, καβάλησα το ποδήλατο και πήγα στο Virchow. Παραλίγο να συγκρουστώ με έναν ποδηλάτη και μετά  παραλίγο να πέσω κάτω από την υψηλή ταχύτητα. Εκεί πήρα ταξί που με πήγε στην Erns-Reuter-Platz, όπου βρίσκεται το TU.

Εκεί μπήκα στο φωτοτυπάδικο και πήρα θέση σε ένα μηχάνημα. Άρχισα να τυπώνω στις 12:20 και όλα πήγαιναν πολύ γρήγορα. Υπολόγιζα ότι στις 13:00 θα είχα τελειώσει. Όμως στις 12:55 δεν τύπωνε πλέον... Μια στρίγλα υπάλληλος δεν με βοηθούσε, με έγραφε κανονικά κα εξυπηρετούσε άλλους. Στις 13:13 παρακάλεσα θερμότατα έναν υπάλληλο (δεν ήταν εύκολο να βρεις έναν μη απασχολημένο) να με βοηθήσει, ήρθε μετά 2 λεπτά και έγινε η δουλειά. Ο χρόνος λιγόστευε.  Ταξινομούσα και έτρεμα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και πολύ γρήγορα, διψούσα και ζαλιζόμουν. Προέκυπταν διάφορα προβλήματα με τις σελίδες, 6 σελίδες με διαγράμματα τυπώνονταν παράξενα, έπρεπε να βρίσκω διάφορα τρυκ για να λύνω όλα τα προβλήματα.

Στις 13:30 τελείωσε η εκτύπωση και άρχισα να κάνω τον έλεγχο μπας και έλειπαν σελίδες. Όλα ήταν εντάξει. Βρήκα ευτυχώς υπάλληλο που έδεσε τα αντίτυπα και στις 13:55 πλήρωσα περίπου 60€ και έτρεξα στο TU.

Εκεί έφτασα με κομμένη την ανάσα σε 3 λεπτά και ανέβηκα 3 ορόφους που ---λόγω παλαιού κτιρίου--- ισοδυναμούν με 6 ορόφους μιας σύγχρονης πολυκατοικίας. Έφτασα στις 13:59 στο γραφείο, όπου άλλωστε με περίμενε η ευγενικότατη γραμματεύς, η οποία με εξυπηρέτησε χωρίς καμία γκρίνια.

Μετά κατέβηκα αργά αργά και πήγα στην Potsdamer Platz στο Maredo όπου παρήγγειλα μια μπίρα λίτρου και μια αργεντίνικη μπριζόλα. Καιρό είχα να πιω αλκοόλ και να φάω σωστή μπριζόλα. Πλήρωσα 27€, αλλά άξιζ ε, είχα μήνες να βγω έξω. Μετά περπάτησα ως την Friedrichstrasse (είχε καλό καιρό) και από κει γύρισα σπίτι.

Χτες λοιπόν ξεκίνησε το Promotionsverfahren. Οι καθηγητές θα διαβάσουν αυτά που έγραψα και μάλλον κατά το Δεκέμβριο ή Ιανουάριο θα γίνει η υποστήριξη. Μετά πρέπει να την δημοσιεύω υποχρεωτικά. Πρέπει να παράσχω 40 αντίτυπα! Είτε μέσω ενός εκδοτικού οίκου (το οποίο θα μου κοστίσει μερικές χιλιάδες ευρώ). Είτε με cd. Εννοείται ότι θα προτιμήσω την φτηνότερη λύση. Χτες συνειδητοποίησα ότι αυτή η δημοσίευση είναι υποχρεωτική... Τι κρίμα. Ήλπιζα να δημοσιεύσω τμήματα της εργασίας σε ξένα περιοδικά, διότι σε κάθε τμήμα της ανακαλύπτω και αναπτύσσω σημαντικά και καινούρια πράγματα. Αλλά πιστεύω πως για τα αγγλόφωνα περιοδικά δεν θα πειράζει η δημοσίευση στα γερμανικά. Ελπίζω, δηλαδή...

Dissi

Με μεγάλη μου χαρά μπορώ να είπω ότι πριν από λίγα λεπτά τελείωσα το διδακτορικό μου. Έμειναν αρκετές διορθώσεις, συμπληρώσεις, η περίληψη, ο επίλογος και το ευχαριστήριο. Όλα αυτά θα γίνουν τις επόμενες 96 ώρες. Συνεπώς να μην με ενοχλήσεις κανείς.

Πάντως πρέπει να πω ότι σχετικά με τις αναλύσεις είμαι πραγματικά περήφανος. Ο καθηγητής μου μου είπε ότι είναι εντυπωσιακή εργασία υψηλής ποιότητας απ' όσα έχει διαβάσει ως τώρα, ελπίζω να παραμείνει η άποψη αυτή και μ' αυτά που του έστειλα σήμερα. Ελπίζω επίσης να το δει έτσι και ο άλλος εξεταστής.

Για τους άσχετους: στο διδακτορικό μου αναλύω ζητήματα τυχαιότητας και ντετερμινισμού στον Ξενάκη και τον Στοκχάουζεν γύρω στο 1960. Τα έργα που αναλύθηκαν για το σκοπό αυτό είναι τα εξής:

  • Xenakis:
    • Duel (1959)
    • Herma (1960-61)
    • Morsima-Amorsima (1962)
    • Syrmos (1959)
  • Stockhausen:
    • Klavierstück X
    • Klavierstück XI
    • Plus Minus

Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη δουλειά αυτή. Μέχρι τώρα 234 σελίδες,  μου φαίνεται πως παραείναι, πρέπει να διαβάζεται κιόλας· τόσος όγκος δεν είναι ευχάριστο σε μονοκοπανιά. Τέλος πάντων, το περιεχόμενο μετράει...