Tag Archives: τζαμιά

Ανακαλύπτοντας την ατονική μουσική του 20ού αιώνα

Θυμάμαι πως άκουσα για πρώτη φορά έργα της 2WS στις Σέρρες, στο σπίτι της δασκάλας μου, της Ελένης Μιχελή. Διάφορα κομμάτια με έγχορδα. Με είχαν παραξενέψει πάρα πολύ, όμως κάπου με τσίγκλισαν.

Σε δεύτερη φάση άκουσα το Αλατζά Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη στα Δημήτρια, κάπου προς το τέλος της δεκαετίας των 80. Μετά από ένα απίθανο κυκλοφοριακό χάος βρήκαμε το Αλατζά Ιμαρέτ (ένα τζαμί της Σαλονίκης) όπου το Trio Basso (νομίζω Πολωνών) έπαιζε πάλι κάτι περίεργα έργα. Μάλιστα σε ένα είχαν βάλει ξαφνικά τα όργανα μπροστά στα πρόσωπά τους, και έβγαζαν διάφορες κραυγές. Είχα ξαφνιαστεί τόσο, που κρατιόμουν μετά βίας να μην γελάσω.

Στο μεταξύ συνέθετα ένα τεράστιο έργο για πιάνο, «Ταξίδι στη Θάλασσα» το οποίο περνούσε από ένα σωρό στιλ και τεχνικές: ιμπρεσιονισμός, μπαρτοκισμός, «βαγγελισμός», εθνικές σχολές, εξπρεσιονισμός και ένα είδος 12φθογγισμού που είχα εφεύρει από μόνος μου (είχα διαβάσει ότι υπήρχε κάτι τέτοιο και είχα προσπαθήσει να φτιάξω κάτι μόνος μου, χωρίς να μελετήσω κάποια αντίστοιχα έργα).

Μετά εγκαταστάθηκα στη Θεσ/νίκη. Στο London College of Music έκανα Αντίστιξη με τον Σιέμπη, και είχα ζητήσει να πάρω τα έξτρα μαθήματα που προσέφερε, τουτέστιν 1) βυζαντινή και 2) σύγχρονη μουσική. Στο τελευταίο, ακούγαμε με παρτιτούρα ένα σωρό έργα του 20ού αιώνα, τα οποία αρχικώς δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα. Μάλιστα, όταν άκουγα τον Μπουλέζ, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό αρέσει σε κάποιον, μέχρι που αντιλήφθηκα ότι άρεζε στον Δάσκαλό μου. Αυτό το γεγονός υπήρξε καταλυτικό για μένα.

Άρχισα τότε να δανείζομαι διάφορα cd και δίσκους από το Ινστιτούτο Γκαίτε και το Λυσέ, με γερμανική και γαλλική μουσική του 20ού αιώνα αντίστοιχα. Αγόρασα και κάποια στιγμή μόνος μου. Και κάποια στιγμή, εκεί με τα 5 κομμάτια για ορχήστρα του Σαίνμπεργκ (Λιβάιν), με τον Βότσεκ του Μπεργκ (Μπεμ), με το ένα με το άλλο, άνοιξε ξαφνικά το μυαλό μου. Ανακάλυψα έναν άγνωστο τεράστιο κόσμο γεμάτο διαμάντια.

Υπέροχες εποχές. Τελικά καταλαβαίνω ότι αυτό είναι για μένα αυτό που δίνει νόημα στη δική μου ζωή. Το να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Ίσως γι' αυτό σπούδασα τόσο πολλά πράγματα και ασχολούμαι με τόσα. Σίγουρα όμως, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να ξαναανακαλύψεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού. Διότι όχι μόνο τον ξαναανακαλύπτεις, αλλά οργανώνεις και το πώς θα τον ανακαλύψει το παιδί. Γίνεσαι μέρος αυτής της ανακάλυψης, το όχημά της. Κι έτσι ανεβαίνεις τα levels της ζωής.

Τα τζαμιά των Σερρών

Καθώς μεγάλωσα στις Σέρρες, αγαπώ και ενδιαφέρομαι για την πόλη αυτή. Μια μέρα —δεν θυμάμαι πώς— ψάχνοντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ' αυτήν την ιστοσελίδα: Τα τζαμιά που ρημάζουν και ο χριστιανός τού Αγιρνάς. Πρόκειται για ένα μπλογκ μιας γυναίκας που γράφει κυρίως για ζητήματα των Σερρών.

Έστειλα κι εγώ το σχόλιό μου, το οποίο όμως δεν δημοσιεύτηκε. Το λογισμικό «Blogger» έφταιγε; Η μπλόγκερ το έκοψε; Δεν γνωρίζω.

Μέχρι χτες νόμιζα πως το κείμενο του σχολίου μου πήγε χαμένο, όμως το είχα —διαίσθηση; — αποθηκεύσει σε ένα αρχείο την 18 Δεκεμβρίου, οπότε πρέπει και να το έστειλα στην συγγραφέα του μπλογκ. Καλή ανάγνωση.

Χαίρετε!

Συγχαρητήρια για την ανάρτηση! Είναι απαράδεκτη η κατάσταση να αφήνουμε ένα σωρό ιστορικά μνημεία σε όλη την Ελλάδα στο έλεος του καιρού και του χρόνου. Δείχνει βαρβαρότητα και ανικανότητα. Παρακάτω δύο σχετικά σχόλια.

1. Βλέπω ότι η ανάρτηση έγινε τον Σεπτέμβριο του 2008. Στην ιστοσελίδα του 7ου Γυμνασίου Ηρακλείου διαβάζω στην σελίδα για τα τζαμιά των Σερρών ότι

Σήμερα το Μεχμέτ Μπέη τζαμί βρίσκεται σε φάση αναστήλωσης. Οι εργασίες, όπως πληροφορούμαστε από το ενημερωτικό φυλλάδιο της 12ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, περιλαμβάνουν «α. απομάκρυνση της άμμου από το εσωτερικό και το προστώο, β. κατεδάφιση των σαθρών τμημάτων του προστώου, γ. μεταφορά των μαρμάρινων αρχιτεκτονικών μελών σε εργαστήριο, όπου συμπληρώνονται και συγκολλώνται, δ. επανατοποθέτησή τους και ε. ανακατασκευή του τοξωτού επιστηλίου της πρόσοψης. Στη συνέχεια πρόκειται να ανακατασκευαστούν οι θόλοι και να απομακρυνθεί η άμμος από την περίμετρο του τεμένους αναδεικνύοντας ό,τι δυνατόν από το παλιό του μεγαλείο».

Η σχετική σελίδα ενημερώθηκε 5 Μαρτίου 2003. Ως το 2008 τι έχει γίνει; Τίποτα; Ελπίζω όχι. Ελπίζω η φωτογραφία να είναι πολύ παλιά...

2. Να 'ταν μόνον αυτό... Το τέμενος του Μουσταφά Μπέη (εδώ μια φωτογραφία) όπως φαίνεται χρησιμοποιείται ως ξυλουργείο! Μάλιστα στην σχετική σελίδα του 6ου Γυμνασίου Σερρών διαβάζουμε:

Σήμερα στο τζαμί Κοτζά Μουσταφά απομένει μόνο ο θόλος και ενώ με βασιλικό διάταγμα κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο, αγοράσθηκε ως ανταλλάξιμη περιούσια από τον Ηλία Λαυρεντίδη.
Ο χώρος σήμερα χρησιμοποιείται ως ξυλουργείο.

[Η σχετική ιστοσελίδα ενημερώθηκε 4 Απριλίου 2001. Ελπίζω σήμερα η αρμόδια υπηρεσία να έχει πράξει αυτά που είναι η δουλειά της και όχι απλώς να μοιράζει φυλλάδια.]

Υ.Γ. 1: Στην ιστοσελίδα του ΥΠΠΟ για τα μνημεία, μόνο 2 από τα 3 τζαμιά είναι καταχωρημένα (το Κοτζά Μουσταφά φαίνεται το έχουν ξεγράψει). Στο κείμενο για το Μεχμέτ Μπέη, διαβάζουμε: «Σήμερα το κτίριο αναζητεί τη χρήση εκείνη που θα προβάλλει το μεγαλείο του εσωτερικού του χώρου». Και πώς την αναζητεί; Από μόνο του;
Υ.Γ. 2: Άλλη μία σελίδα ενός σχολείου (6o Γυμνάσιο Σερρών) για τα σερραϊκά τζαμιά.