Tag Archives: ταξίδια

Το δεντρόσπιτο

Ηθελα κατι σπεσιαλ για σενα, Κουκλα. Κατι ξεχωριστο. Να το θυμομαστε για παντα.

Την πρωτη φορα ατυχησαμε. Πορτοφολια, ταυτοτητες και διπλωματα φτερα. Παει και το μπατζετ. Αντι για δαση, τρεχαμε στα γραφεια. Τεσπα, καπως το συμμαζεψαμε και καλοπερασαμε κι εδω στα ταπεινα.

Ομως τη δευτερη, εγινε η δουλεια. Τα καταφεραμε. Και τι δεν κουβαλησαμε. Κι οταν η ξυλινη πορτα ξεκλειδωσε...

Τι ομορφια ειναι αυτη; Ειμαστε σε παραμυθι; Τι θέα ειναι αυτη; Βουνα κι ηλιοβασιλεμα. Δαση και λιβαδια. Ησυχια ατελειωτη.

Κοιτα, πισω απ την κουρτινα, σκαλα! Παει πανω. Ναι, εσυ πρωτη! ΚΑΙ μπαλκονι με πολεμιστρες! Σωστος πυργος... Εδω θα βαλουμε τον σακο με τα τροφιμα. Το ψυγειο μας. Παμε παλι στο ζεστο δωματιο, παγωσα.

Βαθια νυχτα. Ξυπνησα. Παραθυρο κρεβατιου. Τα γυμνα κλαδια του δασους ασημενια και πισω στο βαθος, το φεγγαρι. Τωρα καταλαβα τα ευρωπαϊκα παραμυθια που διαβαζα μικρος.

Πού θα παρουμε το πρωινο; Ακουω βηματα. Τι; εδω το φερνουν; Τεραστιο καλαθι. Τι νοστιμιες ειναι αυτες;

Ιππασία. Περιπατος στο δασος. Κυνηγητο. Περιπλανηση. Ποταμι. Παγοι. Προσεχε! Αχ, στα λεγα γω... παλι καλα που μονο τα χερια βραχηκαν...

Τι κριμα που φευγουμε... Να πουμε αντιο στον επιστατη που μας βοηθησε... Μα πού ειναι; Νατος! Οχι, μα θα φευγαμε χωρις να πουμε γεια; Σας ευχαριστουμε! Θα ξαναρθουμε!

Τα μοναστηρια

Τιμίου Προδρόμου Κυνουρίας Αρκαδιας. Στροφες στροφών. Γκρεμοι. Ερημιές. Και μολις ξεπροβαλε, απορια. Πώς θα φτασουμε; Ο Κυριος εφροντισε, με αυτοκινητο ως την πυλη. Περσι ειχαμε μεινει μπουκαλες. Φετος στο τσαφ. Ευλογειτε! Πολυ βιαστικα. Εικονες, λουκουμι. Χαιρετε. Εμεις θα κατσουμε στην πυλη να δουμε λιγο τη θεα. Δυο ωρες δρομος.

Αγίου Νικολάου Σιντζας (Λεωνιδιο). Την ιδια μερα. Ναι, να παμε. Φυγαμε. Βουνα. Μα πού ειναι το μοναστηρι; Εκει. Πού εκει; Να, εκει. Εκει;... Οφθαλμαπατη. Σαν πισω απο πρισμα. Βραχια και στροφες. Αν ερθει καποιος απο απεναντι; Φτασαμε. Γλυκοτάτη μοναχη. Επισκεπτες. Ενας μου λεει οτι ο κυκλος τετραγωνιζεται με κανονα και διαβητη. Μμμ, μαλιστα... Γηρασκομενος αεί. Καλοι ανθρωποι.

Παναγίας Ελώνα. Κι αυτο αετοφωλιά. Ομως ασφαλτος ως πανω. Κύριοι. Στην τριχα. Η μια μοναχη που ειδα περσι πού ειναι; Γηροκομείο. Δεν υπαρχουνε πια μοναχες εδω. Ησυχία. Δροσερο νερο. Φως. Σιωπή.

Παντάνασσα (Μυστρας). Α, κι εδω μοναστηρι. Να προσκυνησουμε. Ευλογειτε! Κουβεντα. Φυλαχτά. Μα οχι, θα τα πληρωσουμε! Καλα, ευχαριστούμε... Στο καλό!

Τα καστρα

Μυκηνες. Προσκυνημα. Ανεμος. Ηλιος. Δυο τριγωνα βουνα. Να κατεβουμε στην κρηνη. Φακος. Μα ποσο κατω παει; Κτιστοι τοιχοι, βραχος. Εξω στο φως. Ταφοι. Ενας κάμπριο. Ενισχυτης. Δυο, κλειστος. Μυσταγωγια. Τελετη. Τρεις. Τεσσερεις. Περνας σε μια αλλη διασταση. Αλλοτε για νερο, να ζησεις. Αλλοτε για να κοιμηθεις, αιωνια. Τους αρεζαν τα τριγωνα στις εισοδους.

Παλαμηδι. Περσι ξυπολητος. Φετος με παπουτσια. Ευτυχως, ενεκα των αμετρητων χαρτιων υγειας ενθεν κι ενθεν... Μα γιατι δεν καθαριζουν; Σκαλί το σκαλί. Δεν πρεπει να σκεφτεσαι. Δεν πρεπει να σταματας! Εισαι μηχανη κι ανεβαινει. Τερμα. Τι ωραια θεα!...

Μονεμβασια. Παιχνιδακι. Τι, μονο αυτο; Οχι βεβαια, θα παμε στην Ακροπολη. Στο τειχος, ψηλα. Αυτο, ναι. Και ηπειρος και θαλασσα. Απο δω, ολα. Πανοραμα. Ερειπια. Ερημιά. Ηρεμία. Εδω δεν ερχεται κοσμος.

Μυστρας. Πιατο που επεσε πλαγίως απο τον ουρανο. Οοοχι απο πανω. Απο κατω θα το παρουμε. Απο την κυρια είσοδο, σαν αρχοντες. Ευλογειτε! Ο Κυριος. Συνεχιζουμε. Εκκλησιές. Παλατια. Κι αλλα ερειπια. Εδω πρεπει να ειχε γινει χαλασμος. Τα ματια στις εικονες τους χαλουσαν... Επιτελους, καστρο. Αυτο ήταν πολύ...

Ακροπολη Αθηνων. Καλα, εδω γελαμε. Κι αναποδα ανεβαινουμε. Για κατσε, ολοι αυτοι θα μπουν; Μπηκαν. Ας προσπερασουμε, δεν βλεπω τιποτα. Νατος. Τι κοσμος... Να παμε στη σημαια; ασε καλυτερα, στουμπωσε ο βραχος. Να πηγαινουμε. Ωχ... Λαοθαλασσα. Υπεμονη και χιουμορ. Βημα το βημα. Αναπαυση. Προσοχη; Τη χασαμε. Και τη μπαλα.

 

Θερους Τελος

Το καλοκαιρι τελείωσε και ηρθε ο χειμωνας. Τελος οι ατελειωτες λιακαδες και αρχη των νυχτων και των αερηδων. Τελος η λατρεια του κορμιου και αρχη των ρουχων και του μοδατου σχεδίου. Τελος οι παρεες, οι φωνες και οι τσιριδες, και αρχη της σχόλης μες στη νυχτα, αρχη των βραδιων που ολοι ειναι μοναχικοι, αρχη του στοχασμου, του χαμογελου, του χιουμορ, του μυστηρίου, του φλερτ και των κρυμμενων μπαρ.

Μονο οι σκληροι τωρα ποδηλατουν· οι τρυφηλοι καβαλαρηδες του θερους γυρισαν στις φωλιες τους. Τα φωτα αναβουν και οι υπογειοι γεμιζουν. Ολοι μεσα. Κρυος δροσερος αερας. Καθαροτητα. Ψηλα η σεληνη και αργει. Δεν κανει κρυο (μηπως ηπιαμε;)

Ενας μακροσυρτος ηχος κορνου στον οριζοντα και ολοενα δυναμωνει. Πλησιαζουν οι γιορτες. Αεροπλανο. Γιορταστε. Ωρα για τροπικους.