Tag Archives: σύγχρονη μουσική

Η παρακμη στη συγχρονη λογια μουσικη

Δεν ξερω αν ο χρονος κρινει αλλιως, αλλα απο τη σημερινη οπτικη η μουσικη που θεωρειται ως η συνεχεια τις λεγομενης «κλασικης μουσικης» βρισκεται σε μεγαλη κριση. Λειπει πλεον το κοινο και, το πιο βασικο, η χρηματοδοτηση. Η τελευταια αρκει για να ακμασει το οποιοδηποτε ειδος. Επισης, αν υπαρχει κοινο, θα υπαρχει και χρηματοδοτηση. Αν ομως λειπει το κοινο αλλα και οι μαικηνες που θα στηριξουν ανεξαρτητα απο την απηχηση, τοτε δεν υπαρχει παρον. Υπαρχουν μονο χομπίστες.

Αυτα απο τη μια πλευρα. Ας δουμε και την αλλη. Δεν βλεπω νεες ιδεες. Δεν βλεπω ουτε γονιμη καλλιεργεια και παραγωγη. Βλεπω αποκλεισμο απο τα αλλα ρευματα. Ελαχιστοι τολμουν να συνδυασουν ποπ και λογια μουσικη. Ελαχιστοι αλλωστε κατεχουν και τα δυο ειδη. Βλεπω απομονωση, μουχλα και ακαδημαϊσμο. Ο πλουραλισμος του 20ου αιωνα εγινε πληθωρισμος. Παρεμπιπτοντως, ετσι δεν προσελκυεται ουτε κοινο, ουτε κεφαλαια.

Μηπως ο κλαδος αυτος του εξελικτικου δεντρου της μουσικης εφτασε σε μια κορυφωση στον 18ο - 19ο αιωνα και μετα αρχισε να παιρνει την κατιουσα, οχι σε ποιοτητα, αλλα σε απηχηση  (σχετικο πληθος), φημη και χρηματοδοτηση; Μηπως εδω τελειωνει το κλαδι;

Axiom of choice in modern music

Το ζητημα της αποφασης ειναι απο τα πιο θεμελιωδη σε ενα μεγαλο κομματι της συγχρονης μουσικης των τελευταιων 100 χρονων. Γιατι αυτη η νοτα και οχι η αλλη; Γιατι αυτη η διαρκεια; Η δυναμικη; κτλ...

Εχω αναφερθει και στο διδακτορικο μου εκτενεστερα σ' αυτο το ζητημα. Οι συνθετες υπηρξαν ιδιαιτερα δημιουργικοι στο να αναπτυσσουν μεθοδους που να τους απαλασσουν απο το προβλημα της αμεσης επιλογης. Διοτι η αμεση επιλογη θα ανοιγε την πορτα στη μουσικη τους μνημη για να μπουν μεσα στο εργο διαφορες επιρροες απο το παρελθον που ομως ηθελαν να αποφυγουν. Ετσι, οι μεθοδοι επετρεπαν την εμεση επιλογη, το παιχνιδι με εντελως καινουριες υφες που ομως παντα φιλτραρονταν απο τις μνημες των συνθετων και των ακροατων, διοτι ο,τι και να κανεις, την μνημη δεν τη σβηνεις. Φυσικα οι μεθοδοι ειχαν και πολλες αλλες λειτουργιες.

Σημερα δεν βρισκομαστε σε αντιθεση με το παρελθον, και μια ποιητικη ρηξης δεν εχει πολυ νοημα. Ακομα δεν εχουμε χωνεψει την παραγωγη, ωστε να την ενσωματωσουμε στις τρεχουσες παραγωγες. Δεν εχουμε επισης τη δυνατοτητα μιας εποπτειας της μουσικης παραγωγης σε ολο της το πλατος. Δεν χρειαζεται αλλωστε. Οποιος περιμενει να χωνεψει το παρελθον και το πλατος του παροντος, δεν θα προλαβει να γραψει τιποτα. Χρειαζεται εκλεκτικοτητα και ταχυτητα ληψης αποφασεων. Περισσοτερο απο ποτε. Οι συγχρονοι συνθετες εχουν τρομερες δυνατοτητες χρησιμοποιωντας τις απειρες επιρροες του πλουραλιστικου παρελθοντος και παροντος, την ταχυτητα και μνημη των υπολογιστων, τον δυναμισμο και συνεργατικοτητα των συνδεδεμενων ανθρωπινων κοινοτητων. Σ' αυτον τον ωκεανο, δεν εχει νοημα να ξεχωρισεις. Και να ξεχωρισεις, θα ειναι στιγμιαιο. Ειτε πας με το ρευμα, ειτε απομονωνεσαι στον ησυχο βυθο, αγνοεισαι και δρας εντελως απελευθερωμενος στο υποστρωμα.

Και ερχομαι στο αρχικο ερωτημα: γιατι αυτη η νοτα και οχι η αλλη; Οταν εισαι στη δυναμικη του ρευματος, αυτο το ερωτημα λιγο απασχολει, διοτι η διαλεκτικη μεταξυ του συνθετη και του περιβαλλοντος δινει γρηγορα αποτελεσματικες λυσεις. Το προβλημα υφισταται μαλλον στην ηρεμια της απομονωσης. Εκει ο καθενας δινει τις δικες του λυσεις. Λυσεις τοσο διαφορετικες μεταξυ των συνθετων, που το αποτελεσμα μοιαζει ωρες ωρες με γκροτεσκο ζωολογικο κηπο οπου τα ειδη εχουν μπλεχτει απο εντελως διαφορετικες συνομοταξιες. Αν κοιταξουμε στο εγγυς παρελθον (στον 20ο αιωνα) θα βρουμε παντα καποιους rogue planets που στην εκκεντρικη απομονωση τους εδιναν εργα εντελως ξενα προς την συγχρονη τους παραγωγη.