Tag Archives: Σέρρες

Σερρες

Η πολη οπου μεγαλωσα. Η πολη των παιδικων μου χρονων. Η πολη οπου γιορταζα Χριστουγεννα.

Εκει πρωτοπηγα στο σχολειο. Εκει πρωτοπηγα στο θεατρο. Στη συναυλια. Στο σινεμα. Στο εστιατοριο. Στο παρκο. Στο κολυμβητηριο. Στο μουσειο. Εκει ανεβηκα στο ποδηλατο, επαιξα παιχνιδια, διαβασα τα πρωτα μου βιβλια, ελαβα πρωτοχρονιατικα δωρα, επαιξα μπαλα.

Εκει γνωρισα και τη μουσικη. Ακουσα τους πρωτους μου δισκους, εγραφα κασετες απο το ραδιοφωνο, εμαθα να παιζω πιανο, εγραψα τα πρωτα μου εργα, καταλαβα τη δομη της μουσικης, ενιωσα τη μαγεια, το παθος και τον σεβασμο για την τεχνη αυτην (και εν συνεπεια για ολες τις τεχνες).

Απο κει και οι εκδρομες. Στον Αι Γιαννη με τα νερα και τα ποταμια, στο μοναστηρι του Τιμιου Προδρομου μεσα στα βουνα, στον Λαϊλιά οπου πρωτοκαμα σκι (τι γρεμοι ηταν εκεινοι), στην Κερκινη για ψαρι, στην Ανατολη με το σχολειο, στο Σιδηροκαστρο, στη Χρυσοπηγη οπου εβαλα να περπαταν κατι χρυσομυγες στο χερι μου, στη Σαλονικη, στη Σόφια και το Μπλαγκοεφγκραντ, σε κατι χωριά στα βουνα και παιζαμε γκολφ, στα δαση πισω απο την κοιλαδα των Αγιων Αναργύρων, κατι ποδηλαταδες πισω απο τη Σαρανταπορου και, βεβαια, στο χωριο, στην Ορεσκεια, γι' αυτο ομως θα αφιερωθει ξεχωριστο κειμενο.

Εστηνα το τηλεσκοπιο στο μπαλκονι και παρατηρουσα τα αστρα. Εκλειψη σεληνης, γαλαξιας Ανδρομεδας. Δεν σκεφτομουν να κοιταζω το ξενοδοχειο απεναντι, μπας και ξεστραβωθω. Άλλα μυαλα τοτε...

Εκει αγαπησα τα μαθηματικα. Καταλαβα οτι χρειαζεται φαντασια να παιζεις με τους κανονες, δημιουργικοτητα και κολπα, επιμονη και χαλαρωση. Στο 3ο Γυμνασιο Σερρων, κατω απο την Ακροπολη, που επαιρνες το δρομο πανω και εβγαινες σε ενα υδραγωγειο οπου ριχναμε κατι κομματια απο φλοιο πευκων και μπαινόβγαιναν στο κτιριο κανοντας τα ζιγκ ζαγκ τους.

Οταν επιστρεφω βλεπω μια αλλη πολη. Μεγαλωσα εγω, μεγαλωσε κι αυτη. Γερναμε, ο καθενας με το ρυθμο του. Το Δημοτικο Σχολειο που πηγαινα γκρεμιστηκε και εγινε ενα καινουριο. Η πολη επαθε εμφραγμα απο τα αυτοκινητα. Ομως καποια σημεια μνημης παρεμειναν. Και καποια ξεχασμενα. Σημεια φρεσκαρισματος μνημης. Θα ξαναπαω. Και θα την περπατησω πανω κατω. Θα παρω και αυτοκινητο να παω παντου. Ετσι θα κραταμε επαφη.

Σχολικά βιβλία

Μαθαίνω ότι όλοι οι μαθητές δεν πήραν όλα τα βιβλία με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς στην Ελλάδα. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί δεν κάνουν στην Ελλάδα το σύστημα της Γερμανίας. Αν δεν απατώμαι, οι γονείς πληρώνουν μια εγγύηση για τα βιβλία του μαθητή, και την παίρνουν πίσω μετά την επιστροφή του βιβλίου, αν αυτό είναι στην κατάσταση στην οποία ελήφθη. Σούπερ οικονομικό μέτρο, που κάνει τους μαθητές να σέβονται και να προσέχουν τα βιβλία τους. Όμως ίσως αυτό το μέτρο να προσέκρουε στην Ελλάδα στους ίδιους τους γονείς. Ίσως κάποιοι να μην πλήρωναν τίποτε και να έλεγαν «ας μην έχει βιβλία». Ποιος ξέρει... Όλα στην Ελλάδα πιθανά.

Μ' αυτά και μ' αυτά θυμήθηκα ένα περιστατικό, όταν τέλειωνα την 2α λυκείου στο 3ο Λύκειο Σερρών. Θα δίναμε ιστορία, και πηγαίναμε για τις γραπτές εξετάσεις. Οι καθηγητές μας είχαν πει να αφήσουμε τα βιβλία στο διάδρομο πριν μπούμε για τις εξετάσεις. Το άφησα πάνω σε μια μεταλλική βιβλιοθήκη και σκέφτηκα πως δεν θα μου ήταν δύσκολο να το ξαναβρώ, διότι είχα χρησιμοποιήσει σε αντίθεση με άλλους συμμαθητές μου ένα σωρό συνδετήρες ως σελιδοδείκτες, πράγμα που το διαφοροποιούσε από τα άλλα.

Πήγα, έγραψα, όμως όταν βγήκαμε, όλα τα βιβλία είχαν εξαφανιστεί! Πήγα στον λυκειάρχη και του είπα πως εξαφανίστηκε το βιβλίο μου. Μου είπε πως αυτοί τα μάζεψαν. «Γιατί;» ρώτησα. «Κοίτα έξω» μου απάντησε. Έριξα μια ματιά από το τζάμι και είδα τη σχολική αυλή κάτασπρη από τα σκισμένα βιβλία. «Εγώ το θέλω το βιβλίο μου» του είπα, «θέλω το κρατήσω». «Τότε ψάξε στο σακί» μου είπε, «όμως δεν θα το βρεις». Σε ένα τεράστιο σακί ήταν όλα τα βιβλία ιστορίας. Έψαξα, όμως όντως δεν ήταν καθόλου εύκολο να το βρω. Όμως ούτε ήθελα να πάρω ένα άλλο που δεν μου ανήκε. Τελικά μετά από λίγο τα παράτησα, διότι αν ήταν να το ψάξω, έπρεπε να αδειάσω ολόκληρο το τεράστιο σακί στο γραφείο του λυκειάρχη, πράγμα αδιανόητο. Είχα εκνευριστεί πάρα πολύ, διότι τα αγαπούσα τα βιβλία μου. Αφού δεν το βρήκα, γυρνάω στον λυκειάρχη και του λέω: «Δεν είναι δυνατόν να το βρω εδώ μέσα. Τότε τουλάχιστον να μου δώσετε τους συνδετήρες!». «Βρε άντε από δω που θες και τους συνδετήρες!» μου φώναξε και βγήκα από το γραφείο.

Κασετόφωνο και Μνήμες

Όπως έγραψα και παλαιότερα έχω πολλές κασέτες από τη δεκαετία του 90. Σήμερα πήρα ένα μικρό, φτηνό και απλό κασετόφωνο, που χωράει ίσα ίσα σε μια γωνιά του γραφείου μου, και άρχισα να ακούω παλιές κασέτες. Η εγγραφή που κάνει σε κασέτα είναι λίγο χάλια, αλλά το παίξιμο, μια χαρά. Ε, αυτό χρειάζομαι βασικά.

Φοβερή φάση!... Μουσικές που είχα να ακούσει πολλά χρόνια, υπέροχες εκτελέσεις. Άκουσα τα Ηπειρώτικα του Τάσου Χαλκιά, και τώρα ακούω τους χορούς από την Τερψιχόρη του Πραιτόριους. Μουσική που κυλάει όμορφα.

Θυμήθηκα την θρυλική εποχή, που στις Σέρρες περίμενα τις μια δυο εκπομπές του ΕΡΑ1 και μια από την ΕΡΑ2 τη βδομάδα για να ακούσω λίγη κλασική μουσική —το 3ο πρόγραμμα δεν το πιάναμε στις Σέρρες. Μερικές φορές περίμενα και αργά τη νύχτα, για να ακούσω έργα που δεν ήξερα.

Μετά όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη οι πηγές ηχογραφημένης μουσικής αυξήθηκαν κατακόρυφα. Πέρα από την ΕΡΑ3 που την είχα ξεσκίσει στην ακρόαση (βέβαια, με αρκετά παράσιτα), πήγαινα στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην παραλία, κάτω στην Αριστοτέλους, και δανειζόμουν cd και δίσκους δωρεάν. Είχαν πολύ μεγάλη και οργανωμένη συλλογή. Άλλη πηγή ήταν το Λυσέ, δηλ. το Γαλλικό Ινστιτούτο. Είχε ένα τεράστιο ράφι με δίσκους, ο ένας πλάγια στον άλλο, και μέσα στη σκόνη. Ήμουν μάλλον ο μόνος που δανειζόταν από κει. Και τι δεν άκουσα από αυτή τη δισκοθήκη: Μπουλέζ, πολύ Μεσιάν, Μασώ.

Όλη αυτή η ηχογραφημένη μουσική που μπορούσα να δανειστώ ή να ακούσω δωρεάν από το ραδιόφωνο ήταν για μένα ένα παράλληλο σχολείο. Πιστεύω πως είχα πάρει ό,τι είχε να μου δώσει. Φυσικά άλλο πράμα ήταν και οι ζωντανές συναυλίες στις Σέρρες ή −πολύ περισσότερο— στη Θεσσαλονίκη, όμως αυτές δεν ήταν δωρεάν και τα ερεθίσματα ήταν πολύ λιγότερα.

Σήμερα η πρόσβαση σε όλες αυτές τις μουσικές είναι πολύ πιο εύκολη. Όμως αυτό αντισταθμίζεται με το φαινόμενο του θορύβου: όσο πιο πολλές πληροφορίες λαμβάνει κανείς, τόσο διασπάται η προσοχή και αποκτά λιγότερες γνώσεις. Τα κομμάτια που δανειζόμουν τότε ή κατέγραφα από το ραδιόφωνο, τα άκουγα εκατοντάδες φορές, τα ήξερα απ' εξω. Τώρα τι να πρωτακούσει κανείς όταν έχει πρόσβαση σε χιλιάδες μουσικά κομμάτια ταυτόχρονα; Η καθοδήγηση καθίσταται πλέον πολύ πιο πολύτιμη από τότε.

Ακούω τώρα ένα κουιντέτο του Γ.Κ. Μπαχ. Το ξέρω πράγματι απ' έξω, αν και έχω να το ακούσω αιώνες. Το πρωτάκουσα από αυτήν την κασέτα, στις Σέρρες γύρω στο 1990.

Κλείνω, γιατί έχω να ακούσω πολλά!  😉

Τα τζαμιά των Σερρών

Καθώς μεγάλωσα στις Σέρρες, αγαπώ και ενδιαφέρομαι για την πόλη αυτή. Μια μέρα —δεν θυμάμαι πώς— ψάχνοντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ' αυτήν την ιστοσελίδα: Τα τζαμιά που ρημάζουν και ο χριστιανός τού Αγιρνάς. Πρόκειται για ένα μπλογκ μιας γυναίκας που γράφει κυρίως για ζητήματα των Σερρών.

Έστειλα κι εγώ το σχόλιό μου, το οποίο όμως δεν δημοσιεύτηκε. Το λογισμικό «Blogger» έφταιγε; Η μπλόγκερ το έκοψε; Δεν γνωρίζω.

Μέχρι χτες νόμιζα πως το κείμενο του σχολίου μου πήγε χαμένο, όμως το είχα —διαίσθηση; — αποθηκεύσει σε ένα αρχείο την 18 Δεκεμβρίου, οπότε πρέπει και να το έστειλα στην συγγραφέα του μπλογκ. Καλή ανάγνωση.

Χαίρετε!

Συγχαρητήρια για την ανάρτηση! Είναι απαράδεκτη η κατάσταση να αφήνουμε ένα σωρό ιστορικά μνημεία σε όλη την Ελλάδα στο έλεος του καιρού και του χρόνου. Δείχνει βαρβαρότητα και ανικανότητα. Παρακάτω δύο σχετικά σχόλια.

1. Βλέπω ότι η ανάρτηση έγινε τον Σεπτέμβριο του 2008. Στην ιστοσελίδα του 7ου Γυμνασίου Ηρακλείου διαβάζω στην σελίδα για τα τζαμιά των Σερρών ότι

Σήμερα το Μεχμέτ Μπέη τζαμί βρίσκεται σε φάση αναστήλωσης. Οι εργασίες, όπως πληροφορούμαστε από το ενημερωτικό φυλλάδιο της 12ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, περιλαμβάνουν «α. απομάκρυνση της άμμου από το εσωτερικό και το προστώο, β. κατεδάφιση των σαθρών τμημάτων του προστώου, γ. μεταφορά των μαρμάρινων αρχιτεκτονικών μελών σε εργαστήριο, όπου συμπληρώνονται και συγκολλώνται, δ. επανατοποθέτησή τους και ε. ανακατασκευή του τοξωτού επιστηλίου της πρόσοψης. Στη συνέχεια πρόκειται να ανακατασκευαστούν οι θόλοι και να απομακρυνθεί η άμμος από την περίμετρο του τεμένους αναδεικνύοντας ό,τι δυνατόν από το παλιό του μεγαλείο».

Η σχετική σελίδα ενημερώθηκε 5 Μαρτίου 2003. Ως το 2008 τι έχει γίνει; Τίποτα; Ελπίζω όχι. Ελπίζω η φωτογραφία να είναι πολύ παλιά...

2. Να 'ταν μόνον αυτό... Το τέμενος του Μουσταφά Μπέη (εδώ μια φωτογραφία) όπως φαίνεται χρησιμοποιείται ως ξυλουργείο! Μάλιστα στην σχετική σελίδα του 6ου Γυμνασίου Σερρών διαβάζουμε:

Σήμερα στο τζαμί Κοτζά Μουσταφά απομένει μόνο ο θόλος και ενώ με βασιλικό διάταγμα κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο, αγοράσθηκε ως ανταλλάξιμη περιούσια από τον Ηλία Λαυρεντίδη.
Ο χώρος σήμερα χρησιμοποιείται ως ξυλουργείο.

[Η σχετική ιστοσελίδα ενημερώθηκε 4 Απριλίου 2001. Ελπίζω σήμερα η αρμόδια υπηρεσία να έχει πράξει αυτά που είναι η δουλειά της και όχι απλώς να μοιράζει φυλλάδια.]

Υ.Γ. 1: Στην ιστοσελίδα του ΥΠΠΟ για τα μνημεία, μόνο 2 από τα 3 τζαμιά είναι καταχωρημένα (το Κοτζά Μουσταφά φαίνεται το έχουν ξεγράψει). Στο κείμενο για το Μεχμέτ Μπέη, διαβάζουμε: «Σήμερα το κτίριο αναζητεί τη χρήση εκείνη που θα προβάλλει το μεγαλείο του εσωτερικού του χώρου». Και πώς την αναζητεί; Από μόνο του;
Υ.Γ. 2: Άλλη μία σελίδα ενός σχολείου (6o Γυμνάσιο Σερρών) για τα σερραϊκά τζαμιά.