Tag Archives: παιδί

Ανακαλύπτοντας την ατονική μουσική του 20ού αιώνα

Θυμάμαι πως άκουσα για πρώτη φορά έργα της 2WS στις Σέρρες, στο σπίτι της δασκάλας μου, της Ελένης Μιχελή. Διάφορα κομμάτια με έγχορδα. Με είχαν παραξενέψει πάρα πολύ, όμως κάπου με τσίγκλισαν.

Σε δεύτερη φάση άκουσα το Αλατζά Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη στα Δημήτρια, κάπου προς το τέλος της δεκαετίας των 80. Μετά από ένα απίθανο κυκλοφοριακό χάος βρήκαμε το Αλατζά Ιμαρέτ (ένα τζαμί της Σαλονίκης) όπου το Trio Basso (νομίζω Πολωνών) έπαιζε πάλι κάτι περίεργα έργα. Μάλιστα σε ένα είχαν βάλει ξαφνικά τα όργανα μπροστά στα πρόσωπά τους, και έβγαζαν διάφορες κραυγές. Είχα ξαφνιαστεί τόσο, που κρατιόμουν μετά βίας να μην γελάσω.

Στο μεταξύ συνέθετα ένα τεράστιο έργο για πιάνο, «Ταξίδι στη Θάλασσα» το οποίο περνούσε από ένα σωρό στιλ και τεχνικές: ιμπρεσιονισμός, μπαρτοκισμός, «βαγγελισμός», εθνικές σχολές, εξπρεσιονισμός και ένα είδος 12φθογγισμού που είχα εφεύρει από μόνος μου (είχα διαβάσει ότι υπήρχε κάτι τέτοιο και είχα προσπαθήσει να φτιάξω κάτι μόνος μου, χωρίς να μελετήσω κάποια αντίστοιχα έργα).

Μετά εγκαταστάθηκα στη Θεσ/νίκη. Στο London College of Music έκανα Αντίστιξη με τον Σιέμπη, και είχα ζητήσει να πάρω τα έξτρα μαθήματα που προσέφερε, τουτέστιν 1) βυζαντινή και 2) σύγχρονη μουσική. Στο τελευταίο, ακούγαμε με παρτιτούρα ένα σωρό έργα του 20ού αιώνα, τα οποία αρχικώς δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα. Μάλιστα, όταν άκουγα τον Μπουλέζ, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό αρέσει σε κάποιον, μέχρι που αντιλήφθηκα ότι άρεζε στον Δάσκαλό μου. Αυτό το γεγονός υπήρξε καταλυτικό για μένα.

Άρχισα τότε να δανείζομαι διάφορα cd και δίσκους από το Ινστιτούτο Γκαίτε και το Λυσέ, με γερμανική και γαλλική μουσική του 20ού αιώνα αντίστοιχα. Αγόρασα και κάποια στιγμή μόνος μου. Και κάποια στιγμή, εκεί με τα 5 κομμάτια για ορχήστρα του Σαίνμπεργκ (Λιβάιν), με τον Βότσεκ του Μπεργκ (Μπεμ), με το ένα με το άλλο, άνοιξε ξαφνικά το μυαλό μου. Ανακάλυψα έναν άγνωστο τεράστιο κόσμο γεμάτο διαμάντια.

Υπέροχες εποχές. Τελικά καταλαβαίνω ότι αυτό είναι για μένα αυτό που δίνει νόημα στη δική μου ζωή. Το να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Ίσως γι' αυτό σπούδασα τόσο πολλά πράγματα και ασχολούμαι με τόσα. Σίγουρα όμως, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να ξαναανακαλύψεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού. Διότι όχι μόνο τον ξαναανακαλύπτεις, αλλά οργανώνεις και το πώς θα τον ανακαλύψει το παιδί. Γίνεσαι μέρος αυτής της ανακάλυψης, το όχημά της. Κι έτσι ανεβαίνεις τα levels της ζωής.