Tag Archives: μουσικη

Κορνο, νεοι φθογγοι

Για να τσεκαρω προοδο. Εδω και μια βδομαδα, αγγιζω το b' και το c'' (σε ντο). Ειναι φοβερη εμπειρια οταν πιανεις εναν νεο φθογγο. Δεν κρατιεται καλα, ακουγεται ομως φευγαλεα. Ετσι ακουγονταν και πριν το e' και το f', βγαινουν ομως τωρα πια σχετικα ανετα.

Απο ενα σημειο και πανω οι νοτες στο κορνο παιζονται με μεγαλη δυσκολια. Πρεπει να αναπτυχθουν οι μυς στο προσωπο. Αλλιως δεν κρατιεται τιποτα. Οπότε ειναι πολυ σημαντικο να γινεται καθημερινη εξασκηση ωστε να δυναμωσουν οι μυς για να πιανουν τους ψηλους φθογγους και να εχουν αντοχη.

Απολογισμος: μετα απο περιπου 1½ χρονο μαθηματων εχω μια εκταση απο 2½ οκταβες. Αν αναλογιστουμε οτι η συνολικη εκταση ειναι 3 οκταβες, παμε πολυ καλα!

2016, στοχοι

Το 2016 πλησιαζει. Θα πρεπει να λοιπον μπουν μερικοι στοχοι. Και στο τελος να κανουμε εναν απολογισμο, σε τι ποσοστο επιτευχθηκαν αυτοι.

Κυρησσω λοιπον το 2016 ετος μαθησης. Εκει θα επικεντρωθει και ο προϋπολογισμος της χρονιας. Κομμενα τα ταξιδια, οι διασκεδασεις και τα εστιατορια, οι απειρες ωρες στο ιντερνετ. Φαΐ απο το σπιτι, μελετη, ασκηση και περισυλλογη.

Εχουμε λοιπον και λεμε.

  • ΣΠΟΡ
    • Τεννις: συνεχιζονται τα μαθηματα με στοχο να μπορουμε να παιξουμε σαν ανθρωποι στην επομενη σαιζον (απο Απριλιο)
    • Παγοδρομία: εναρξη μαθηματων απο Ιανουαριο (εκλεισε).
    • Ιππασια: να συνεχιστει αυτο που ξενικησε στα εντατικα μαθηματα τον Νοεμβριο. Καθε βδομαδα.
    • Οταν τελειωσουν τα μαθηματα παγοδρομιας τον Μαρτιο, να αντικατασταθει απο ιστιοπλοΐα με στοχο διπλωμα.
  • Γλωσσες
    • Συνεχιση των Ισπανικων ωστε να βρισκομαι σε επιπεδο Β2 στο τελος της χρονιας
    •  Ξαναπιασιμο ρωσικων και γαλλικων με στοχο Β1 και Β2 αντιστοιχα
  • Μουσικη
    • Συνεχιση των μαθηματων κορνου
    • Συνθεση 12 κομματιων για σολο κορνο (ενα καθε μηνα)
    • Πιανο: διοργανωση καποιας συναυλιας ωστε να εχω στοχο να μελεταω

Ως ελευθερες επιλογες βαζω μαθηματα χορου, σαλζα και αργ. τανγκο. Αν βρεθει χρονος και λεφτα.

Θα πρεπει να γινουν περικοπες. Και οικονομια. Αλλα το σπουδαιοτερο ειναι η αφοσιωση στο στοχο. Δεν θα ειναι ευκολο.

Το κακο σιναφι των μουσικων

Εδω και χρονια η μουσικη δεν ειναι πια η κυρια ασχολια μου. Οσο λυπηρο αν ειναι αυτο, διοτι αγαπαω τη μουσικη περισσοτερο απο καθε αλλη ασχολια μου, τοσο ευχαριστο ειναι απο την αλλη που δεν εχω να κανω με το σιναφι των μουσικων. Ουδεν κακον αμιγες καλού λοιπον.

Παντα ερχομαι αντιμετωπος με αυτο που αφησα, οταν συνανταω φιλους μου που ασχολουνται 100% με τη μουσικη. Τοτε θυμαμαι τι αφησα και χαιρομαι που δεν εχω να κανω πια με το κακο αυτο σιναφι. Να κακολογει ο ενας τον αλλον... Να θεωρει ο καθενας τον εαυτο του κατοχο της απολυτης αληθειας... Τι υπεροψια, τι μισος, φθονος, τι χολη... Τι θεοποιηση του ταλεντου... (το οποιο ο καθενας οριζει οπως θελει και τελικα δεν παιζει ρολο για το αν γινει καποιος καλος μουσικος) Εμ αυτα συμβαινουν οταν η τουρτα ειναι μικρη και οι μασελες μπολικες. Αυτα συμβαινουν οταν το κινητρο του μουσικου δεν ειναι η αγαπη του για την τεχνη, αλλα η αυτοπροβολη. Αυτα σε κανεναν αλλο χωρο δεν τα ειδα. Ουτε στους μαθηματικους, ουτε στους οικονομικους αναλυτες, ουτε στους διδασκοντες στα πανεπιστημια, ουτε στους πληροφορικους, ουτε στους ποιητες, ουτε καν στους μουσικολογους! Δυσκολη κατασταση και ψυχοφθορα...

Η μαγεία της Τεχνης

Μαγεία στην απολαυση υφισταται οταν δεν καταλαβαινουμε γιατι μας αρεσει αυτο που απολαμβανουμε. Οταν αρχισουμε να το καταλαβαινουμε, τοτε ξερουμε γιατι μας αρεσει και η μαγεια εχει πια χαθει.

Πολλες φορες προσπαθω να θυμηθω πώς ακουγα ενα μουσικο αριστουργημα για πρωτη φορα και μαλιστα πριν αρχισω να σπουδαζω συστηματικα μουσικη. Οταν εχεις σπουδασει, δεν απολαμβανεις, θαυμαζεις. Γιατι για να θαυμασεις, πρεπει πρωτα να καταλαβεις. Και αν καταλαβεις, δεν υπαρχει μαγεία.

Αυτο το εχω καταφερει με ενα ειδος μουσικης απο αυτα που ακουω συχνα: την τζαζ. Δεν θελω να καταλαβω τιποτα. Θελω παντα να αφηνομαι στις απιθανες αρμονιες της, τους τρελους ρυθμους της, τις ακατανοητες μελωδιες. Να μου αρεσει και να μην μπορω να το εξηγησω.

Οι τεχνικες δυσκολιες στα μουσικα εργα του 20ου αιωνα

Απο την καθιερωση της λογιας οργανικης μουσικης ως τις μερες μας παρατηρειται μια συνεχης αυξηση των τεχνικων δυσκολιων στην εκτελεση μουσικων εργων. Πιστευω ομως, καθαρα απο την εμπειρια μου χωρις να θεμελιωνω αυτην την αποψη με στατιστικα στοιχεια και μετρικες, οτι στον 20ο αιωνα η ανοδος αυτη γνωρισε αποτομες αλλαγες στην κλιση της.

Επειδη γνωριζω καλυτερα το ρεπερτοριο του πιανου, θα γραψω στη συνεχεια μονο γι' αυτο. Χαρακτηριστικα μού ερχονται στο μυαλο τα 3 κομματια απο τον Πετρούσκα τού Στραβίνσκι, τα εργα για πιανο του Βόλπε, του Μπουλεζ, Στοκχάουζεν, Ξενάκη και αλλων. Τα κομματια αυτα βρισκονται στα ορια του δυνατου για τον πιανιστα. Φαινεται σαν οι συνθετες αφηνοντας την φαντασια τους οσο πιο ελευθερη γινεται ωστε να πετυχουν νεες μορφες και υφος, ετσι—και μαλλον και ως συνεπεια της απελευθερωσης της φαντασιας—αφησαν και τα ορια του τεχνικα δυνατου ανοιχτα.

Ολο αυτο βεβαια εχει καποια πλεονεκτηματα και απωλειες. Ενας μουσικος θα παιζει παντα ενα υπερβατικα δυσκολο εργο που εχει ενταξει καποτε στο ρεπερτοριο του. Ενας μουσικοφιλος θα ελκυθει απο μια συναυλια μεγαλης δεξιοτεχνιας. Ομως η πιθανοτητα ο μουσικος να το βαλει στο ρεπερτοριο του ειναι μικρη. Η πιθανοτητα να το διδαχτει κανεις στο μαθημα, ελαχιστη. Και η πιθανοτητα να το παιξει καποιος στον ελευθερο χρονο του για να το απολαυσει, μηδαμινη.

Ετσι ενα πολυ μεγαλο ποσοστο της μουσικης του 20ου αιωνα κλειδωθηκε εξω απο τα ρεπορτορια των ενεργων μουσικων, επαγγελματιων και ερασιτεχνων. Οδηγει τον ακροατη σε παθητικο δεκτη, ο οποιος οταν θελησει να προσεγγισει ενεργα τη μουσικη, θα στραφει στα ρεπερτορια του 18ου και 19ου αιωνα.

Τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς

Τους τελευταιους μηνες παιζω τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς. Αυτα ειναι τα op.116-119:

  • Επτα Φαντασιες op. 116 (1892)
  • Τρια Ιντερμεντσα op. 117 (1892)
  • Εξι Κομματια για πιανο op. 118 (1893)
  • Τεσσερα Κομματια για πιανο, 3 Ιντερμεντσα και Ραψωδια op. 119 (1983)

Προκειται συνολικα για 20 μικρα κομματια μοιρασμενα σε 4 κυκλους. Καθε κυκλος εχει το δικο του χρωμα και δομη. Ο Μπραμς φτανει με μια εξαιρετικα εκλεπτυσμενη γλωσσα σε δυσβατες περιοχες της ανθρωπινης εκφρασης. Οι μιξεις των διαθεσεων αλλα και οι διαθεσεις οι ιδιες που πετυχαινει ειναι μοναδικες για την ιστορια της μουσικης και προαγγελοι του επερχομενου εξπρεσσιονισμου. Δεν ειναι τυχαιο οτι ο Σαινμπεργκ ειχε μεγαλη αδυναμια στον συνθετη αυτον.

Δεν ειναι ομως μονο ο χειρισμος των διαθεσεων που κανει τα κομματια αυτα προεξπρεσσιονιστικα. Χαρακτηριστικο βρισκω το γεγονος οτι καθε κομματι ειναι και μια καινουρια ιδεα, προσφερει τουλαχιστον μια νεα «εφευρεση» στην ηχητικη τεχνικη, δηλ. στον συνδυασμο πιανιστικης και συνθετικης γραφης. Γνησιοι απογονοι του ρομαντικου κομματιου χαρακτηρα και γονεις των Σαινμπεργκικων και Βεμπερνικων μινιατουρών.

Το κομματι που συμπυκνωνει ολα τα χαρακτηριστικα και για τις τεσσερις συλλογες ειναι πιστευω η Ραψωδια. Ο επικος της χαρακτηρας εναλλασσεται με σκοτεινους εμμονικους μονολόγους, τρυφερα λυρικα επεισοδια, παιχνιδιαρικες παραλλαγες, μυστηριωδη περασματα για να καταληξει σε ενα φιναλε-εκπληξη. Οταν ειχα πρωτοακουσει το τελος της Ραψωδιας δεν πιστευα στ' αυτια μου. Ενα κομματι που θα περιμενε κανεις να τελειωσει θριαμβικα και μεγαλειωδως, παιρνει ξαφνικα μιαν αλλη τροπη, αγωνιωδη και οργισμενη. Οι πλουσιες, παχιες συγχορδιες του επικου μερους γινονται βιαια σφυροκοπηματα και μουγκρητα. Η μελωδια σπαζεται σαν σε λυγμους σε διαφορετικες οκταβες. Δυο διπλες πλαγιες πτωσεις προς το τελος ριχνουν γρηγορα την αυλαια. Η τελευταια συγχορδια στην υψηλη περιοχη, μη δυναμενη να κρατηθει για πολυ (η υψηλη περιοχη στο πιανο εχει πολυ γρηγορο release), απολυτο συμβολο ματαιοτητας.

 

το προφητικό πουλί ως όπερα

Την Κυριακη μού περασε μια πολυ ερεθιστικη ιδεα απο το μυαλο: να μετατρεψω την ποιητικη μου συλλογη «το προφητικο πουλι» σε οπερα. Ομως οπερα, πώς οπερα; Οχι με τραγουδιστες και τραγουδιστριες. 17 μικρες σκηνες, συμβολικες αναπαραστασεις των ποιηματων. Σε καμία περιπτωση παραλληλη αναγνωση των ποιηματων ή αλλο παρομοιο κιτσαριο! Δινω δυο παραδειγματα που μου ηρθαν στο νου.

Καταρχην, να σημειωσω, πως οταν η σκηνικη/ζωγραφικη παρουσια θα ειναι εντονη, η μουσικη θα υποχωρει προς την κατευθυνση των ηχων περιβαλλοντος. Και στις σκηνες που η μουσικη θα παιρνει τα πανω της, τα σκηνικα ή τα δρωμενα θα υποχωρουν. Οποτε ας παμε στα παραδειγματα.

Στην πρωτη σκηνη (ΠΟΤΝΙΑ ΘΗΡΩΝ) θα βλεπουμε μονο το εξης: μια σκηνη σε περιπου χωνοειδες σχημα (χωνι πεσμενο ομως στο εδαφος, οχι με την κορυφη πανω), καταμαυρη, και στην κορυφη του χωνιου ενας προβολεας φωτιζει προς την κατευθυνση του κοινου, αλλα δεν βλεπουμε το φως απευθειας, διοτι ακριβως μπροστα στον προβολεα υπαρχει ενα μεγαλο καταμαυρο πανι,χαρτι, κατι τετοιο. Ετσι αντιλαμβανομαστε το φως μεσω διαχυσης και οχι απευθειας. Το φως γινεται ολο και πιο εντονο κατα τη διαρκεια της σκηνης. Αυτο μονο στη σκηνη.

Στη μουσικη εχουμε ενα ντουετο για φλαουτο και ομποε, που ομως μπορει να παιχτει (εκτος της οπερας) και μονο φλαουτο ή μονο ομποε. Βασισμενο στην κλιμακα τριτη μεγαλη / δευτερα μικρη.

Στην τελευταια σκηνη βλεπουμε μονο σκηνικα, που ειναι τρια σκιτσα το ενα πανω στ' αλλο, δυσκολευομαστε να τα ξεχωρισουμε, ομως ειναι σαφες οτι ειναι διαφορετικες εικονες. Ειναι αχρωμα, δηλ. μολυβι σε ασπρο χαρτι. Φωτιζονται απο ακινητους οχι ισχυρους προβολεις σε χρωματα (κατα τοπους) κοκκινο, πρασινο και μπλε. Τα σκιτσα ειναι ενα παλιο πετρινο χωριατικο σπιτι, με πορτα κατω, και σκαλα που παει στην πανω πορτα, ενας κηπος με φοινικες και κατι ακομη, δεν ξερω τι. Καποια στιγμη εμφανιζεται απο την οροφη ενα ασθενες ασπρο φως, που δυναμωνει ωσπου θαμπωνει τους θεατες και δεν μπορουν να ξεχωρισουν κανενα χρωμα και κανενα σχημα.

Για την μουσικη εδω δεν αποφασισα ακομη.