Tag Archives: λύκειο

Σχολικά βιβλία

Μαθαίνω ότι όλοι οι μαθητές δεν πήραν όλα τα βιβλία με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς στην Ελλάδα. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί δεν κάνουν στην Ελλάδα το σύστημα της Γερμανίας. Αν δεν απατώμαι, οι γονείς πληρώνουν μια εγγύηση για τα βιβλία του μαθητή, και την παίρνουν πίσω μετά την επιστροφή του βιβλίου, αν αυτό είναι στην κατάσταση στην οποία ελήφθη. Σούπερ οικονομικό μέτρο, που κάνει τους μαθητές να σέβονται και να προσέχουν τα βιβλία τους. Όμως ίσως αυτό το μέτρο να προσέκρουε στην Ελλάδα στους ίδιους τους γονείς. Ίσως κάποιοι να μην πλήρωναν τίποτε και να έλεγαν «ας μην έχει βιβλία». Ποιος ξέρει... Όλα στην Ελλάδα πιθανά.

Μ' αυτά και μ' αυτά θυμήθηκα ένα περιστατικό, όταν τέλειωνα την 2α λυκείου στο 3ο Λύκειο Σερρών. Θα δίναμε ιστορία, και πηγαίναμε για τις γραπτές εξετάσεις. Οι καθηγητές μας είχαν πει να αφήσουμε τα βιβλία στο διάδρομο πριν μπούμε για τις εξετάσεις. Το άφησα πάνω σε μια μεταλλική βιβλιοθήκη και σκέφτηκα πως δεν θα μου ήταν δύσκολο να το ξαναβρώ, διότι είχα χρησιμοποιήσει σε αντίθεση με άλλους συμμαθητές μου ένα σωρό συνδετήρες ως σελιδοδείκτες, πράγμα που το διαφοροποιούσε από τα άλλα.

Πήγα, έγραψα, όμως όταν βγήκαμε, όλα τα βιβλία είχαν εξαφανιστεί! Πήγα στον λυκειάρχη και του είπα πως εξαφανίστηκε το βιβλίο μου. Μου είπε πως αυτοί τα μάζεψαν. «Γιατί;» ρώτησα. «Κοίτα έξω» μου απάντησε. Έριξα μια ματιά από το τζάμι και είδα τη σχολική αυλή κάτασπρη από τα σκισμένα βιβλία. «Εγώ το θέλω το βιβλίο μου» του είπα, «θέλω το κρατήσω». «Τότε ψάξε στο σακί» μου είπε, «όμως δεν θα το βρεις». Σε ένα τεράστιο σακί ήταν όλα τα βιβλία ιστορίας. Έψαξα, όμως όντως δεν ήταν καθόλου εύκολο να το βρω. Όμως ούτε ήθελα να πάρω ένα άλλο που δεν μου ανήκε. Τελικά μετά από λίγο τα παράτησα, διότι αν ήταν να το ψάξω, έπρεπε να αδειάσω ολόκληρο το τεράστιο σακί στο γραφείο του λυκειάρχη, πράγμα αδιανόητο. Είχα εκνευριστεί πάρα πολύ, διότι τα αγαπούσα τα βιβλία μου. Αφού δεν το βρήκα, γυρνάω στον λυκειάρχη και του λέω: «Δεν είναι δυνατόν να το βρω εδώ μέσα. Τότε τουλάχιστον να μου δώσετε τους συνδετήρες!». «Βρε άντε από δω που θες και τους συνδετήρες!» μου φώναξε και βγήκα από το γραφείο.