Tag Archives: κασέτες

Τέλος και οι κασέτες

Εδώ και μερικές βδομάδες αποφάσισα να τελειώνω με τις κασέτες: πέρασμα του περιεχομένου όλων στον υπολογιστή (χάρη στο audacity), σκανάρισμα των περιεχομένων και πέταμα. Διότι και χώρο πιάνουν, και η ποιότητά τους πέφτει με τα χρόνια και το περιεχόμενό τους είναι τώρα πιο εύχρηστο. Σιγά σιγά, θα περαστούν όλες. Κι έτσι ακούω μουσικές που είχα χρόνια να ακούσω.

Κασετόφωνο και Μνήμες

Όπως έγραψα και παλαιότερα έχω πολλές κασέτες από τη δεκαετία του 90. Σήμερα πήρα ένα μικρό, φτηνό και απλό κασετόφωνο, που χωράει ίσα ίσα σε μια γωνιά του γραφείου μου, και άρχισα να ακούω παλιές κασέτες. Η εγγραφή που κάνει σε κασέτα είναι λίγο χάλια, αλλά το παίξιμο, μια χαρά. Ε, αυτό χρειάζομαι βασικά.

Φοβερή φάση!... Μουσικές που είχα να ακούσει πολλά χρόνια, υπέροχες εκτελέσεις. Άκουσα τα Ηπειρώτικα του Τάσου Χαλκιά, και τώρα ακούω τους χορούς από την Τερψιχόρη του Πραιτόριους. Μουσική που κυλάει όμορφα.

Θυμήθηκα την θρυλική εποχή, που στις Σέρρες περίμενα τις μια δυο εκπομπές του ΕΡΑ1 και μια από την ΕΡΑ2 τη βδομάδα για να ακούσω λίγη κλασική μουσική —το 3ο πρόγραμμα δεν το πιάναμε στις Σέρρες. Μερικές φορές περίμενα και αργά τη νύχτα, για να ακούσω έργα που δεν ήξερα.

Μετά όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη οι πηγές ηχογραφημένης μουσικής αυξήθηκαν κατακόρυφα. Πέρα από την ΕΡΑ3 που την είχα ξεσκίσει στην ακρόαση (βέβαια, με αρκετά παράσιτα), πήγαινα στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην παραλία, κάτω στην Αριστοτέλους, και δανειζόμουν cd και δίσκους δωρεάν. Είχαν πολύ μεγάλη και οργανωμένη συλλογή. Άλλη πηγή ήταν το Λυσέ, δηλ. το Γαλλικό Ινστιτούτο. Είχε ένα τεράστιο ράφι με δίσκους, ο ένας πλάγια στον άλλο, και μέσα στη σκόνη. Ήμουν μάλλον ο μόνος που δανειζόταν από κει. Και τι δεν άκουσα από αυτή τη δισκοθήκη: Μπουλέζ, πολύ Μεσιάν, Μασώ.

Όλη αυτή η ηχογραφημένη μουσική που μπορούσα να δανειστώ ή να ακούσω δωρεάν από το ραδιόφωνο ήταν για μένα ένα παράλληλο σχολείο. Πιστεύω πως είχα πάρει ό,τι είχε να μου δώσει. Φυσικά άλλο πράμα ήταν και οι ζωντανές συναυλίες στις Σέρρες ή −πολύ περισσότερο— στη Θεσσαλονίκη, όμως αυτές δεν ήταν δωρεάν και τα ερεθίσματα ήταν πολύ λιγότερα.

Σήμερα η πρόσβαση σε όλες αυτές τις μουσικές είναι πολύ πιο εύκολη. Όμως αυτό αντισταθμίζεται με το φαινόμενο του θορύβου: όσο πιο πολλές πληροφορίες λαμβάνει κανείς, τόσο διασπάται η προσοχή και αποκτά λιγότερες γνώσεις. Τα κομμάτια που δανειζόμουν τότε ή κατέγραφα από το ραδιόφωνο, τα άκουγα εκατοντάδες φορές, τα ήξερα απ' εξω. Τώρα τι να πρωτακούσει κανείς όταν έχει πρόσβαση σε χιλιάδες μουσικά κομμάτια ταυτόχρονα; Η καθοδήγηση καθίσταται πλέον πολύ πιο πολύτιμη από τότε.

Ακούω τώρα ένα κουιντέτο του Γ.Κ. Μπαχ. Το ξέρω πράγματι απ' έξω, αν και έχω να το ακούσω αιώνες. Το πρωτάκουσα από αυτήν την κασέτα, στις Σέρρες γύρω στο 1990.

Κλείνω, γιατί έχω να ακούσω πολλά!  😉

Κασέτες

Έχω πολλή μουσική σε κασέτες που δεν θέλω να χάσω. Και ούτε έχω τον χρόνο να τις περάσω όλες στον σκληρό δίσκο, άσε δε που θέλεις γι' αυτό πολύ καλό καλώδιο και κασετόφωνο. Αλλά ο χρόνος είναι το πιο σημαντικό.

Τις προάλλες λοιπόν ξεσκόνισα ένα παμπάλαιο walkman, το συνέδεσα σε τροφοδοτικό (για ρεύμα) και ενισχυτή (για ήχο) και άρχισα να ακούω ένα σωρό ξεχασμένες εκτελέσεις και μουσικές. Φυσικά, LowFi. Αλλά ποτέ δεν ήμουν θιασώτης του HiFi. Ίσα ίσα, ο βρώμικος ήχος χαρίζει κάτι από τη μαγεία της εφηβικής περιόδου, όταν ανακάλυπτα όλη αυτήν την υπέροχη μουσική για πρώτη φορά.