Tag Archives: Ελλάδα

Η ελληνικη κριση οπως αποτυπωνεται στο διαδικτυο

Σερφαροντας που και που στο ελληνικο διαδικτυο διαπιστωνω ενα πολυ σημαντικο προβλημα: ελαχιστες ιστοσελιδες προσφερουν περιεχομενο πρωτοτυπης παραγωγης. Οι περισσοτερες ειτε αναδιαμενουν συγκεντρωτικα περιεχομενο που ηδη υπαρχει αλλου στο διαδικτυο, ειτε δημοσιευουν σχολια σε διαφορα γεγονοτα γνωστα απο δευτερο χερι ή σχολια σε σχολια. Ας εστιασουμε στο «πρωτο χερι» και στο πρωτοτυπο περιεχομενο! Δεν θα ειναι παντα επιτυχες, αλλα θα ειναι παντα μια συναρπαστικη προκληση!

Διοικηση αλα Ελληνικα

Ειχα περασει καποτε απο το πολυ ωραιο βυζαντινο μουσειο της Θεσ/νικης. Στο φουαγιε παρατηρησα και φωτογραφισα την στηλη/πινακιδα του μουσειου. Μου φανηκαν αρκετα ευφανταστα τα εικονιδια που συμβολιζαν τους διαφορους χωρους. Ενα ομως μου φανηκε τραγικα αστειο: ως συμβολο για τις Διοικητικες Υπηρεσιες ειχε επιλεγει ενας... συνδετηρας!

Ετσι αντιλαμβανεται τη διοικηση ο Ελληνας: εγγραφα, σφραγιδες, συνδετηρες. Αθανατη ελληνικη γραφειοκρατια...

byzantino_mouseio

Θεσσαλονίκη και Θεσσαλονικείς

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπώ πολύ. Πέρασα εκεί τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια, στον—δικό μου—κόσμο της μουσικής και των φίλων και έχω αναμνήσεις σε κάθε γωνιά. Την φρεσκάδα αυτών των χρόνων προσπάθησα να αποτυπώσω στο ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει με ένα μόμπιλε που δονείται από τον άνεμο.

Την τελευταία φορά που πήγα (Φεβρουάριος/Μάρτιος 2010) απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όχι βέβαια από την πόλη, αλλά από τους κατοίκους της. Ήταν αδύνατο να περάσουμε με το καροτσάκι του μωρού από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο λόγω αποκλεισμού από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ώστε έπρεπε να βγούμε στο δρόμο μαζί με τα αυτοκίνητα, η πόλη ήταν πνιγμένη στο σκουπίδι, ο υδραυλικός είχε έρθει 3 φορές για να διορθώσει μια βρύση που έσταζε, ο υπάλληλος της συντήρησης θέρμανσης είχε συνδέσει το καλώδιο του λέβητα με μια πρίζα ώστε όταν ανάβουν τα φώτα να γίνεται βραχυκύκλωμα. Υπήρχε βέβαια η καλή διάθεση. Αλλά χανόταν στην αναποτελεσματικότητα και στο γενικό χάος που υπήρχε.

Και τότε—στα 90—υπήρχε χάος. Θυμάμαι τον εαυτό μου αρκετές φορές να γυρνάει σπίτι από το κέντρο με τα πόδια το μεσημέρι λόγω ασφυξίας στα λεωφορεία. Θυμάμαι ταξιτζή να μην με πηγαίνει στο αεροδρόμιο γιατί «δεν είχε πτήση». Θυμάμαι καταστάσεις απείρου κάλλους μεταξύ σεβασμίων γερόντων στα λεωφορεία. Θυμάμαι σκηνές απύθμενης ασχήμιας από φοιτητές την ώρα του μεσημεριανού φαγητού στη λέσχη. Το χάος δεν ήρθε τώρα τελευταία. Πάντοτε υπήρχε και όσοι μπορούσαν να το δουν, το έβλεπαν. Απ' αυτούς, όσοι δεν το άντεχαν, έφυγαν.

Περί χυδαιότητας

Σίγουρα πολλά μου λείπουν από την Ελλάδα εδώ στα ξένα. Πρώτα πρώτα οι άνθρωποί μου, και κατά δεύτερον το τοπίο, ο καιρός, το φαΐ κτλ. Γι' αυτά θα γίνει λόγος σε άλλο κείμενο. Υπάρχουν όμως και πολλά από τα οποία απαλλάχτηκα. Δύο από αυτά είναι ο ισοπεδωτισμός και η χυδαιότητα.

Κάθε φορά που ταξιδεύω στην Ελλάδα διαπιστώνω ότι οι συμπατριώτες μου (όπως κι εγώ, πριν μερικά χρόνια) σκέφτονται με δυαδικό τρόπο: κάτι θα είναι είτε καταπληκτικό και υπεράνω κριτικής είτε απαράδεκτο και καταδικαστέο. Ενθουσιάζονται και απογοητεύονται εύκολα.

Αυτός ο ντετερμινισμός του τρόπου σκέψης (είται 0 είτε 1, δεν αναγνωρίζονται διαβαθμίσεις, σε αντίθεση με την στοχαστική θεώρηση λεπτότερων υποδιαιρέσεων) φαίνεται και στην αναζήτηση αιτίων σε διάφορα γεγονότα: αναζητείται ένα μοναδικό αίτιο, μηδενίζοντας την πιθανότητα μιας δέσμης λόγων που οδηγούν συνδυαστικά στο προκείμενο γεγονός.

Ο ισοπεδωτικός, αρχαϊκός θα έλεγα —για να μην πω πρωτόγονος— ντετερμινιστικός τρόπος σκέψης οδηγεί σε ξεκάθαρες κοσμοθεωρίες και ξεκάθαρα όρια μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Γι΄ αυτούς όμως που έχουν μάθει να σκέφτονται πιο στοχαστικά, η επαφή με το ντετερμινιστικό πρότυπο καθίσταται μονόπλευρη: μια λεπτομερής υποδιαίρεση ενέχει την ντετερμινιστική, όχι όμως και το αντίστροφο (πρβλ. την έννοια της Filtration of σ-Algebras).

Ιδιαίτερη περίπτωση της χοντροκομμένης ντετερμινιστικής θεώρησης είναι η μη θεώρηση ορίων σε μικρές και μέσες αποστάσεις. Εδώ είναι που ανοίγεται ο πόρτα στη χυδαιότητα. Κατακλύζει με μεγάλη ευκολία κοιλότητες που ήταν (ή για κάποιους άλλους είναι) ξένες με αποτέλεσμα μια τεράστια αύξηση της εντροπίας, γεγονός ιδιαίτερα ευχάριστο για τα μορφώματα των οποίων η εντροπία είναι ήδη υψηλότερη του μέσου όρου. Σ' αυτήν την αυξημένη κατάσταση εντροπίας μπλέκονται το αληθές με το ψευδές, το σοβαρό με το αστείο, το άξιο με το ανάξιο. Έτσι ο ντετερμινισμός, μη δυνάμενος να εξελιχθεί, οδηγείται σε βάθος χρόνου σε αυτοαναίρεση... (το σύστημα είναι ασυνεπές).

Για μένα το γεγονός της αυξημένης εντροπίας είναι κουραστικό και, λόγω της υπερεξάπλωσης της χυδαιότητας, ιδιαίτερα ενοχλητικό. Τουλάχιστον εδώ, η χυδαιότητα κυλά σε ορισμένα κανάλια, οπότε η προφύλαξη απαιτεί λιγότερη ενέργεια. Από την άλλη, απαιτείται ενέργεια ακριβώς για την διατήρηση μιας χαμηλής εντροπίας. Όμως καλύτερα να δαπανά κανείς ενέργεια κέρδους, παρά μη ζημίας.

Ελληνικές Μεγαλοστομίες

Μου υπέδειξε χτες ένας φίλος μου ένα λήμμα για μένα στην ελληνική μουσιπαίδεια, όπου χαρακτηρίζομαι ως

Σημαντικός σύγχρονος πιανίστας και συνθέτης. [...] Μαθητής του θρυλικού δασκάλου Γιώργου Θυμή στο πιάνο, [...]

Αυτός που έγραψε το δημοσίευμα, δεν καταλαβαίνει ότι λέξεις όπως «σημαντικός» και «θρυλικός» μειώνουν το κύρος του κειμένου; Διάβασα και άλλα λήμματα: άλλος συνομήλικός μου κι αυτός «σημαντικός», ο άλλος «εκλεκτός», ο άλλος «διαπρεπής» και «επιφανής», ο παράλλος «με υποδειγματική θεωρητική κατάρτιση». Πω πω... Dream Team στη μουσική!

Τι είναι αυτό τελικά; Εγκυκλοπαίδεια, ή βλογάμε τα γένια μας; Επιβεβαιώνει αυτό που πίστευα για τους Ελλαδίτες, ότι όταν μιλάς για κάποιον πρέπει να τον παινεύεις αλλιώς θεωρείται ότι δεν τον εκτιμάς. Η δε άσκηση κριτικής λογαριάζεται για προσωπική επίθεση (κάνεις κριτική σε κάποιον και σου λέει «δηλαδή τώρα μου τα χώνεις;»). Γι' αυτό και δεν γίνεται να διακρίνουν μεταξύ προσωπικής επίθεσης και κριτικής. Γι' αυτό και —από την ανάποδη— οι λέξεις «σημαντικός» και «θρυλικός» όταν εκφέρονται από Ελλαδίτη δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε.

Φτηνές δικαιολογίες / Billige Ausreden

Κανένας δεν συμπαθεί τις φτηνές δικαιολογίες, δηλαδή αυτές που δείχνουν έλλειψη διάθεσης. Μία από αυτές —που προσωπικά θεωρώ και λιγάκι χαζούλικη— είναι η εξής: «δεν σε πήρα τηλέφωνο, γιατί δεν είχα το τηλέφωνό σου». Και οι τηλεφωνικοί κατάλογοι γιατί υπάρχουν; Είναι διακοσμητικοί; Ειδικά τώρα που είναι και στο δίκτυο και μάλιστα για όλη την επικράτεια... Διακοσμούν το δίκτυο, φαίνεται.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο από Έλληνες και Ελληνίδες άκουσα αυτήν την δικαιολογία, τη στιγμή μάλιστα που κανένας τους δεν αγνοούσε την ύπαρξη τηλεφωνικών καταλόγων. Δεν πήγε το μυαλό τους...


Niemand mag billige Ausreden, d.h. diejenigen, die Lustmangel zeigen. Eine von Ihnen —die ich persönlich ein wenig blöd finde— ist die folgende: „ich habe dich nicht angerufen, denn ich hatte deine Nummer nicht“. Und wieso gibt es Telefonbücher? Sind sie dekorativ? Besonders jetzt, da es sie im Internet für das ganze Hoheitsgebiet gibt... Sie dekorieren das Internet, wie es scheint.

Es ist charakteristisch, dass ich eine solche Ausrede nur von Griechen und Griechinnen gehört habe, obwohl sie die Existenz von Telefonbüchern schon kannten. Sie haben nicht daran gedacht...

Επιστροφή στην Ελλάδα

Τον Οκτώβριο του τρέχοντος έκλεισα 11 χρόνια στο εξωτερικό (της Ελλάδας). Σύμφωνα με τον νέο νόμο, μπορώ να πάω στο προξενείο και να πάρω πιστοποιητικό που θα με κάνει και επισήμως πια Έλληνα του εξωτερικού.

Χαίρομαι που ανήκω —και επισήμως πλέον— στους Έλληνες ομογενείς. Έχει άλλο χρώμα να είσαι μέρος αυτής της Ελληνικής ομάδας. Φυσικά, άλλο πράγμα να είσαι Έλληνας ομογενής στην Γερμανία, άλλο στην Αργεντινή και άλλο στην Ταϊλάνδη (γράφω «Ταϊλάνδη» διότι προχτές έβλεπα το πρώτο Εμμανουέλα). Στην Γερμανία υπάρχουν κοινότητες σε άμεση σύνδεση με την Ελλάδα, στην Αργεντινή υπάρχουν —φαντάζομαι— κοινότητες, αλλά αποκομμένες από την Ελλάδα (η απόσταση, το πλέον μη υπάρχον ρεύμα τροφοδότησης κ.α.), ενώ στην Ταϊλάνδη δε νομίζω να υπάρχουν καν κοινότητες. τουτέστιν ο Έλληνας ομογενής θα είναι ίσως σαν την καλαμιά στον κάμπο.

Η Ελλάδα από μακριά δημιουργεί σ' αυτόν που την άφησε είτε νωρίτερα είτε αργότερα μία πολύ βαθιά Sehnsucht. Καταρχήν, οι γονείς. Έπειτα, οι φίλοι, οι δάσκαλοι, οι διάφοροι άνθρωποι που άφησες μακριά. Έπειτα, το τοπίο, τα βουνά και οι πεδιάδες, οι αμμουδιές και οι θάλασσες που λαμπυρίζουν στον ήλιο, όλα αυτά που καθόρισαν τα οπτικά, ακουστικά, οσφρητικά, γευστικά και απτικά ερεθίσματα στα χρόνια της παιδικής ηλικίας και της πρώτης νεότητας. Στα πρώτα χρόνια του εξωτερικού η φόρα είναι μεγάλη κι έτσι, άλλες οι προτεραιότητες· σύντομα όμως κόβεται η φόρα και οι διάφορες αξίες παίρνουν νέα μεγέθη. Πρώτα πρώτα για τους ανθρώπους, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι αιώνιοι, και ότι τους χάνεις ασχολούμενος με αυτά που θέλεις στο εξωτερικό. Θέλεις να τους ζεις, και όχι να τους φαντάζεσαι. Έπειτα συνειδητοποιείς ότι ούτε κι εσύ είσαι αιώνιος, και ότι τα βουνά, οι θάλασσες και οι κάμποι θα έπρεπε να είναι αυτά που πρέπει να βλέπεις, όχι όμως οποιαδήποτε, αλλά ακριβώς εκείνα που πρωτοείδες όταν ήσουν παιδί.

Καθώς λοιπόν κόβεται η φόρα, τρεις νέοι παράγοντες εμφανίζονται: η αδράνεια, τα πρακτικά ζητήματα και οι νέοι άνθρωποι τους οποίους γνώρισες και αγάπησες εκεί που βρίσκεσαι.

Η αδράνεια, νομίζω, είναι προφανής, δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε. Καθένας έχει την τάση να διατηρεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Τα ρπακτικά (πήγα να γράψω πρακτικά και έγιναν σχεδόν αρπακτικά) ζητήματα είναι εκείνα που καλούνται από την λογική: σκέφτεσαι «εδώ έχω μια δουλειά» —αν έχεις— «που δεν θα μπορούσα να κάνω στην Ελλάδα», σκέφτεσαι «εδώ η γραφειοκρατία είναι μικρότερη, ενώ στην Ελλάδα θα με αδικούσε και θα με ταλαιπωρούσε», σκέφτεσαι «εδώ αν πάθω κάτι, ξέρω ότι δεν θα χαθώ, ενώ στην Ελλάδα αν δεν έχω κάποιον γιατρό insider ή λεφτά για να πληρώνω σε κλινικές ή φακελάκια, είμαι χαμένος». Ομολογώ ότι για μένα, αυτά τα τρία ζητήματα τίθενται με εκθετικώς αύξουσα προτεραιότητα —βέβαια, αν η δουλειά στο εξωτερικό είναι τόσο πολύ ικανοποιητική, τότε βαραίνει κι αυτός ο παράγοντας αναλόγως. Η δουλειά —έστω και μη ικανοποιητική— κάπως βρίσκεται, η γραφειοκρατία κάπως αντέχεται, αλλά η Δαμόκλειος σπάθη της έλλειψης ιατρικής περίθαλψης είναι κάτι που θέλει πολύ θάρρος ή αφέλεια. Επίσης, στην εργασία τίθεται και το θέμα της ευθύνης: υπάρχουν —άν υπάρχουν— και κάποιοι που σε εμπιστεύτηκαν και περιμένουν κάποια πράγματα από σένα.

Επίσης, πολύ σημαντικός είναι και ο παράγοντας σχέση. Φυσικά, παντού μπορείς να βρεις ανθρώπους που να αγαπήσεις και να σε αγαπήσουν. Όμως αν στη δουλειά υπάρχει η δυνατότητα να σιγουρέψεις μία πριν αφήσεις κάποια άλλη, στο θέμα της σχέσης κάτι τέτοιο θα αναιρούσε κάθε έννοια έρωτα. Θα ήταν ανάρμοστο, ανεύθυνο ως και χυδαίο. Εκεί λοιπόν εγκαταλείπεις κάποιον με προορισμό το άγνωστο, παίρνεις το ρίσκο σου, όμως ασχέτως του αν βρεις κάποιον ή όχι, υπάρχει εδώ πάντα ένα έλλειμμα: η σκέψη ότι έχεις προδώσει κάτι. Προσοχή: δεν γράφω κάποιον· κάτι.

Δεν ξέρω αν θα γυρίσω κάποτε στην Ελλάδα. Αν ανήκα στην γενιά που παίρνει σύνταξη, θα έλεγα, το αργότερο στην σύνταξη, αλλά μάλλον δεν θα πάρω. Βλέπω πως όσοι γύρισαν, κάπου βολεύτηκαν (αυτό σημαίνει πως πληρώνονται, άρα είναι καλό, όμως βολεύτηκαν, άρα και κακό). Επίσης βλέπω ότι οι περισσότεροι από όσους γύρισαν και είναι ευχαριστημένοι, είναι Ελληνάρες, ενώ όσοι είναι δυσαρεστημένοι είναι μάλλον κοσμοπολίτες. Από την άλλη, η Ελλάδα αναπτύσσεται γοργότερα από τις Ευρωπαϊκές χώρες, αυτές έχουν ήδη φτάσει πολύ ψηλά, κι άλλη ανάπτυξη, δεν γίνεται. Όλα θα κριθούν από το ζήτημα της εργασίας και της σχέσης. Ενδιαφέρον πάντως έχει η άποψη μιας φίλης, που μου είπε πως σκέφτομαι έτσι, διότι μένω εδώ που μένω. Αν έμενα στην Ελλάδα, μου λέει ότι θα άλλαζαν κατά πολύ τα κριτήριά μου, και πως θα ήμουν μάλλον δυσαρεστημένος. Δεν το γνωρίζω· ίσως έχει δίκιο.