Tag Archives: Berlin

Sportbootführerschein Binnen

Ναι, τελικα τα καταφερα... Μετα απο δυο μηνες σκληρης δουλειας, επιτευχθηκε ο στοχος. Περασα στις εξετασεις κομπων, θεωριας και πραξης σε ιστιοπλοΐα και βενζινακατο για λιμνες και πλωτα ποταμια.

Ειχε πολλη δουλεια. 2,5 ωρες τη βδομαδα θεωρια, 3 διωρα/βδ. ιστοπλοϊα, ενα μισαωρο/βδ. βενζινακατος, διαβασμα στο σπιτι, στον υπογειο και οπου βρισκομουν, εξασκηση κομπων, 2 ωρες μετακινηση (επι 3), εβγαινε καπου 17 ωρες τη βδομαδα. Σα να ειχα δευτερη δουλεια. Στην Segelschule Berlin, την πιο παλια σχολη ιστιοπλοΐας του Βερολινου. Με μια καταπληκτικη δασκαλα, την Petra, που με βοηθο την αδελφη της Elke μας διδαξε με πολυ ενθουσιασμο και υπομονη τα μυστικα της τεχνης του ανεμου αλλα και της μηχανης.

Τωρα δυστυχως, δεν θα μπορεσω να εφαρμοσω αμεσα αυτα που εμαθα, διοτι ο καιρος γαρ χειμερινος. Απο την ανοιξη παλι. Θα παρω τους φιλους μου, θα νοικιασουμε βαρκα με ιστίο και θα βγουμε τσαρκα στα νερα. Ή μηπως οχι; Καλυτερα μονος; Να μην με πρηζει και κανεις; Μπα, με παρεα πιστευω θα εχει πλακα. Θα πειραματιστω.

Αυτο ανηκει στα σπορ του καλου καιρου. Τωρα ερχεται η εποχη της παγοδρομιας, του σκι. Ή των κλειστων χώρων. Μπιλιαρδο. Γυμναστηριο. Νταρτς.

Βερολινο

Η πολη που βγηκε απο τη φυλακη. Και ορμησε σε ολες τις ηδονες. Στη γνωση, στο φαΐ, στο σεξ, στο παρτυ, στην αθληση, στην υγεια, στην κραιπαλη, στα ταξιδια, στο ρισκο. Μια πολη νεα. Που την καναν βασιλισσα σε μια νυχτα. Που ερχονται ολοι να δουν τι το ιδιαιτερο εχει. Το ψαχνουν στην ιστορια της. Το ψαχνουν  στους δρομους τις. Στα μπαρ και στα καφε. Στα παρκα. Μα πού ειναι; Τι κρυβει αυτη η πολη; Η πρωτευουσα της αντι-μοδας; Η δεσποινα της μετριοτητας; Ο οικος της ανοχης σε ολα;

15 Jahre Berlin

 

15 Jahre Berlin! Ein ganzes Leben. Voller Überraschungen. Kampf. Intensive Erlebnisse. Ups and downs. Große Entwicklungen. Viele Schritte vorwärts. Einige auch rückwärts.

Es ist schwer in Berlin rückwärts zu schauen. So ist es, wenn man mit großer Geschwindigkeit rennt. Man hat auch keine Zeit dafür. Steuern muß man! Genau wie beim Tango (als Mann).

Keine meiner Besucher haben diese Stadt verstanden. Selbst ich habe lange gebraucht. Klar, Besuchen reicht nicht. Sondern Leben. Und Erleben.

2001 hatte ich ein Gedicht für Griechenland geschrieben. Jetzt merke ich, es passt auch für Berlin. Die entsprechende Zeitmasse (nicht Zeit, diese kann auch leer sein!) ist genügend.

 

 

Πάει και το κρεβάτι

Στο Βερολίνο θεωρείται πως δεν είναι εύκολο να δώσεις έπιπλα ή συσκευές. Η αλήθεια είναι πως δεν αγοράζει κανείς μεταχειρισμένα έπιπλα, τη στιγμή που μπορεί να αγοράσει καινούρια σε πολύ φτηνές τιμές. Έτσι, όταν κάποιος θέλει να δώσει ένα έπιπλο είτε πληρώνει την BSR για να έρθει να το πάρει και να το πετάξει ή κάνει τη γαϊδουριά να το κατεβάσει στην αυλή (ώστε να χρεωθούν όλοι οι γείτονες την απομάκρυνσή του) ή έξω, ρυπαίνοντας το πεζοδρόμιο. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα έχω δώσει σε προηγούμενες αναρτήσεις.

Το καλύτερο βέβαια είναι να χαρίσεις το έπιπλο που δεν χρειάζεσαι σε κάποιον που το χρειάζεται. Αυτό έκανα κι εγώ για το κρεβάτι. Ανάρτησα δωρεάν 1 ή 3 φωτογραφίες στη σελίδα της BSR και της ZweiteHand και σήμερα ήρθαν κάποιοι και το πήραν.

Με συνόδευσε σε 4 σπίτια αυτό το κρεβατάκι με τα όμορφα σχήματα. Πολύ πρακτικό και με μεγάλο εσωτερικό χώρο. Στην εστία όπου έμενα παλαιότερα τον χρησιμοποιούσα για να βάζω ένα σωρά βιβλία και σημειώσεις.

Καλή τύχη! Έμπνευση, ανάπαυση και χαρά σε όποιον το χρησιμοποιήσει!

Σκουπίδια στο δρόμο

Λέμε τους Έλληνες, αλλά και οι Βερολινέζοι δεν πάνε πίσω (να φταίει το χρέος;).

Ορίστε, την 19η Ιανουαρίου 2011 τράβηξα στη γωνία Γκινέα και Τράνσβααλ αυτή τη φωτογραφία. Αν είναι δυνατόν... Να πετάει το πακέτο στο πεζοδρόμιο... Χώσ' το τουλάχιστον μες στη σακούλα!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

The black holes of the email communication

I would define an email black hole (EBH) as an email address or a website, who receives email about an issue but does not answer (to the surprise of the sender). In this case, an EBH is the opposite of a spam server: it absorbes unexpectedly instead of emitting unexpectedly (or in the language of vector fields, spam functions as a source and EBH as a sink).

Some examples from my personal experience (all in Berlin):

  • Once I wanted to go to the dentist of the university clinic. I used the email option of the clinic in order to make an appointment. They never answered.
  • Once I wanted to complain about the problematic delivery of a newspaper and used their email form. I was never informed if anybody read it.
  • Once I wanted to see a lawyer and used her email form. She never replied.

Which consequences has this behaviour? That almost everybody offers an email contact option (no matter if they actually support this option), because they don't want to give the impression that they don't move on. And one liar brings millions of others behind him.

Υπηκοότητα

Σκεφτόμουν να δηλώσω την Σοφία στην πρεσβεία για να αποκτήσει και την ελληνική ιθαγένεια. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο πριν κάνα δυο μήνες και ρωτάω τι χρειάζεται. «Αν δεν έχετε φαξ, πρέπει να ρθείτε εδώ, διότι είναι μεγάλη η λίστα». Με ηλεμήνυμα δεν τα στέλνουν, μου είπε. Και γιατί δεν την αναρτούν στο δίκτυο; Τι τό 'χουμε το ίντερνετ; Για διακόσμηση;

Πήγα λοιπόν μια μέρα που περνούσα από κει και πήρα τη λίστα (σε περίπτωση που κάποιος άλλος την ψάχνει, μπορεί να την κατεβάσει εδώ. Φυσικά δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη αν στο μεταξύ άλλαξαν τη λίστα). Δεν πίστευα στα μάτια μου... Α, ώστε και επίσημη μετάφραση, και νόμιμη επικύρωση, και σφραγίδα αποστίλε (καλά, δεν ξέρουν Γερμανικά στην πρεσβεία;). Ναι, βέβαια. Τρέχω. Μου φαίνεται πως όχι μόνο εμένα, αλλά και το παιδάκι σε μπελάδες θα το βάλω με αυτό το κράτος. Άσε καλύτερα...

Συνθετική φυσική κατάσταση

Προχτές έλαβα ένα γράμμα από την κυβέρνηση του Βερολίνου: δυστυχώς δεν είμαι στους 8 τυχερούς που θα λάβουν έκαστος 5 χιλιάρικα (εκτός ενός που θα λάβει 4) για την παραγωγή μιας σύνθεσής του.

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, αν είναι να διατεθούν 5000€ για ολόκληρη την παραγωγή —τουτέστιν πληρωμή μουσικών, ενοικίαση μηχανημάτων και αίθουσας, έξοδα μεταφορών, παρτιτούρες κτλ.— τι μένει για τον φουκαρά τον συνθέτη; Δύο χιλιάρικα; Τρία; Ένα; Ας πούμε τρία. Αν βγάλουμε ασφάλειες, εφορίες, κτλ. μένουν 1700. Ένας καλός μισθός για ένα μήνα δηλαδή... Μήπως, καλά που δεν με επέλεξαν;

Απ' ότι βλέπω, όσοι επιλέχτηκαν είχαν δηλώσει μουσικά σύνολα. Εγώ είχα δηλώσει 1 πιανίστα + ηλεκτρονικά. Άρα ο συνδυασμός αυτός μάλλον δεν πουλάει.

Τι κάνει λοιπόν ένας συνθέτης που δεν παίρνει παραγγελίες; Φυσικά τα μεγάλα έργα αποκλείονται. Σιγά μην κάθομαι να γράφω συμφωνίες για χόμπι. Οπότε η μόνη λύση για να μην σκουριάσουμε είναι η εξής: συνθετικαί ασκήσεις. Κάθε μέρα και ένα μικρό κομμάτι. Ό,τι βγει. Σαν τη γυμναστική, να πούμε. Θα τα γράφω και θα τα βγάζω όλα στη φόρα (στο χειρόγραφο εννοείται, αυτό έλειπε, να τα στοιχειοθετώ κι από πάνω). Αυτά δεν θα βγαίνουν εδώ, αλλά στην ιστοσελίδα των έργων. Να πούμε, ένα είδος μουσικού μπλογκ.

ΥΓ: Το καινούριο πρόγραμμα ξεκίνησε εδώ.