Καλλιτεχνικοί Διαγωνισμοί

Όταν ένας καλλιτέχνης παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό (πιάνου, σύνθεσης, ζωγραφικής κτλ) ξέρει πως το έργο του θα κριθεί με βάση τα κριτήρια των ανθρώπων που συνιστούν την γνωστή ή άγνωστη επιτροπή. Συνεπώς θα πρέπει, αν θέλει να κερδίσει το βραβείο, να ικανοποιήσει τις σχετικές προσδοκίες της επιτροπής. Είτε η επιτροπή είναι γνωστή είτε άγνωστη, ο στόχος στερεί από τον καλλιτέχνη την κινητήρια δύναμη της ανανέωσης. Διότι ακόμα και στην περίπτωση της άγνωστης επιτροπής, το μέλος της δεν θα μπορέσει να κατανοήσει —και συνεπώς να κρίνει— ένα έργο ή μια παράσταση που βρίσκεται εκτός των δικών του καλλιτεχνικών συνόρων. Συνεπώς ο καλλιτέχνης θα πρέπει είτε να έχει a priori συντηρητικά γούστα, είτε να μην είναι ο εαυτός του, αν θέλει να αποκομίσει κάποιο βραβείο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πιστεύω πως οι διαγωνισμοί στην τέχνη δεν βοηθάνε την τέχνη.

5 thoughts on “Καλλιτεχνικοί Διαγωνισμοί

  1. Ζήσης Σ.

    Βρίσκω κάποια λογικά κενά στο απόφθεγμα.
    - Γιατί ένα μέλος της επιτροπής δεν μπορεί να κατανοήσει ένα έργοα εκτός ιδίων καλλιτεχνικών ορίων; [πρβλ αλληλοεκτίμηση Feldman - Ξενάκη]
    - Γιατί στερείται η κινητήρια δύναμη της ανανέωσης; Γιατί πρέπει ο καλλιτέχνης να έχει a priori συντηρητικά γούστα; Σύμφωνα με το παραπάνω σημείο, αν η επιτροπή απαρτίζεται από προοδευτικούς καλλιτέχνες τι γίνεται; Εξ ορισμού θα προκρίνουν ένα έργο των δικών τους συνόρων, το οποίο σημαίνει κάτι προοδευτικό.
    Στο μόνο που συμφωνώ είναι πως ο καλλιτέχνης δεν πρέπει επ' ουδενί να μεταβάλλει την γλώσσα του, αναλόγως με τον χαρακτήρα του διαγωνισμού. Γι' αυτό και είναι επικίνδυνη η άκριτη συμμετοχή σε παντός είδους διαγωνισμούς.
    Η όποια επιτυχία στους διαγωνισμούς εξαρτάται από το αν συμπίπτουν τα γούστα της επιτροπής με αυτά του νικητή. Αυτό κατά την γνώμη μου δεν είναι αποτέλεσμα έκπτωσης των καλλιτεχνικών πιστεύω του συμμετέχοντα, αλλά απλή σύγκλιση προσεγγίσεων.
    Οι διαγωνισμοί στην τέχνη βοηθούν τους καλλιτέχνες και μόνο. Προτιμότερο να κερδίζεις σε διαγωνισμούς από το να δουλεύεις σε σουβλατζίδικο ή να διδάσκεις τέχνη για να ζήσεις.

  2. a_droseltis Post author

    Γεια σου Ζήση, και ευχαριστώ για το σχόλιο. Θα προσπαθησω στη συνεχεια να δωσω καποιες συντομες απαντησεις και διευκρινησεις στα θεματα που θετεις.

    1) Εξ ορισμου. Οριζω ως καλλιτεχνικα ορια αυτα, εντος των οποιων κατανοω τεχνη και εκτος των οποιων δεν κατανοω τεχνη.

    2) Αν η επιτροπή απαρτίζεται από προοδευτικούς καλλιτέχνες γίνεται το εξης (οπως αν απαρτιζεται απο μη προοδευτικους): κατανοουν και εκτιμουν θετικα αυτα που βρισκονται εντος των δικων τους συνορων. Απλα αυτα ειναι πιο ευρεια απο εκεινα των συντηρητικων.

    3) Οι διαγωνισμοί στην τέχνη βοηθούν τους καλλιτέχνες, οντως. Τι γινεται ομως με την Τεχνη; (διοτι αυτο με ενδιαφερει). Αυτη βοηθιεται; Ξερεις κατι ρε Ζηση, για να στο πω καπως πιο λαϊκα, η Τεχνη ειναι μεγαλη π******. Αν πας να την παντρευτεις θα σε προδωσει. Αν ειναι ερωμενη σου, μπορει να την δοξασεις, αλλα θα σε βασανισει. Θα δουλευεις σε σουβλατζιδικα και ωδεια για να ζησῃς...

  3. Μαρωνιδης Δημήτρης.

    Πάντως σοβαρά μιλώντας: υπάρχει κάτι το ασυμβατο μεταξύ της ύπαρξης συνόρων και προοδευτισμού. οπότε μάλλον συμφωνώ με τον Αλέξανδρο.

  4. a_droseltis Post author

    Ευχαριστω Δημητρη για τον ενθουσιώδη χαιρετισμό και την παρατηρηση. Εγω παλι θα διαφωνησω με τον ορο «προοδευτισμος» σχετικα με την Τεχνη. Θα προτιμουσα να μιλαμε για «εξερευνητικοτητα», «περιεργεια» ή κατι τετοιο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *