Το μουσικο σιναφι

Αναπολω ωρες ωρες τη ζωη μου ως μουσικος. Και τωρα ειμαι βεβαια μουσικος, ομως χομπιστας, οχι επαγγελματιας. Τοτε ημουν φοιτητης, βασικα. Ομως 100% μουσικος. Οπότε ημουν μεσα στο σιναφι, αν και οχι ακομα στο επαγγελματικο σιναφι.

Οταν εισαι μεσα, υπαρχει διεπαφη. Ακους τον εναν, βλεπεις τον αλλο, παιρνεις ιδεες, ζυμωνεις και κανεις κατι ενδιαφερον. Οταν εισαι εξω, εισαι καπως σε απομονωση. Εκει εχεις την βιβλιοθηκη (φυσικη και διαδικτυακη), τις γνωσεις σου και τον εαυτο σου. Και τον πολυ λιγο χρονο, ομως αυτο δεν θα το εβαζα στα αρνητικα τού χομπιστα, διοτι ουτε ο επαγγελματιας εχει χρονο για να ασχοληθει με τη μουσικη, διοτι τρεχει για τα «προς το ζειν». Η απομονωση μπορει να αποβει και θετικη για την παραγωγη (αν υπαρχει καποια «τρέλα»), μπορει ομως να οδηγησει και σε μαρασμο.

Οταν εισαι μεσα, η διεπαφη λειτουργει και προς την αλλη κατευθυνση. Σε γνωριζει κοσμος, ακουγεται το ονομα, διευρυνεται το δικτυο, να το ενα προτζεκτ, να η αλλη συνεργασια, να ο αλλος ακουσε για σενα και θελει να σε γνωρισει. Το 'να φερνει τ' αλλο. Οταν εισαι εξω, ξεχνιεσαι. Αναχωρεις. Καλογερευεις. Κανεις δεν θα σε ψαξει. Συνεπως εχεις χρονο για περισυλλογη και η προωθηση γινεται μονο μεσα απο σκληρη πειθαρχια και μονο διαδικτυακα.

Και φτανουμε στο ψητο. Ωραια ολ' αυτα, ομως... τι γινεται με το σιναφι; Κακο χωριο τα λιγα σπιτια... Εκει που ψοφανε για το χειροκροτημα, εκει που ασχολεισαι με τα υψηλα και τα ιδεωδη (πιστευοντας κι εσυ οτι πετας ψηλα σαν αητος), εκει που η πιττα ειναι μικρη και τα σαγονια μπολικα υπαρχει πολυς φθονος, μισος, κακεντρεχεια και μνησικακία. Εκει που αναπολω τη μουσικη μου ζωη, να που βρισκομαι με μια φιλη ή φιλο επαγγελματια μουσικο παρεα και χαιρομαι, χαιρομαι που σωθηκα αφηνοντας αυτο το κακο σιναφι πισω μου. Κακολογει ο ενας τον αλλο, σχολιαζονται αρνητικα ευτελεις λεπτομερειες της τεχνης των αλλων με σκοπο να δειχθει οτι «δεν εχουν ιδεα απο τεχνη» και μετραται το ταλεντο των αλλων, το οποίο περιεργως ειναι ειτε κολοσσιαιο είτε μηδαμινο. Λες και απο το ταλεντο εξαρταται το ποσο καλος ειναι ενας επαγγελματιας καλλιτεχνης...

Αυτα ζω και λεω δόξα τῷ Θεῷ που βγηκα απ' αυτον τον τοξικο χωρο. Και κανω οση μουσικη κανω, χωρις παρε δωσε με αλλους. Να μου λειπει τετοιο κλιμα.

3 thoughts on “Το μουσικο σιναφι

  1. Διονύσης Μπουκουβάλας

    Δεν είναι οι μουσικοί τοξικός χώρος. Οι άνθρωποι είναι. Όπου υπάρχουν άνθρωποι συμβαίνουν τα ίδια πράγματα. Υπάρχει μια διαφωτιστική ιστορία του Cage σχετικά με αυτό. Είχε επισκεφθεί ένα φίλο του μανιταρολόγο (mycologist) και του λέει: Αν ξεκίναγα την καριέρα μου από την αρχή θα προτιμούσα να γίνω επαγγελματίας mycologist γιατί στο χώρο της μουσικής υπάρχουν μεγάλες έριδες. Ο φίλος του του λέει "από αυτό που λες καταλαβαίνω ότι δεν έχεις μεγάλη γνώση για το χώρο των mycologists". Αργότερα ο Cage αναφέρθηκε στο βιβλίο ενός άλλου mycologist οπότε ο φίλος του του λέει "μην αναφέρεις το όνομα αυτού του ανθρώπου στο σπίτι μου!"

    Ναι, η αναγνώριση είναι μεγάλο μέρος του γιατί γράφουμε μουσική. Του γιατί κάνουμε ο,τιδήποτε, εν τέλει. Ο πρώτος λόγος όμως που το κάνουμε είναι γιατί κάτι μέσα μας μάς καλεί να το κάνουμε. Όσο για την αναγνώριση, πρέπει να συμφιλιώνεται κανείς με τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται. Αν με τη μουσική σου κάνεις διάφορα στη ζωή τριών ανθρώπων, έχει νόημα να γράφεις! Είχα μια στιγμή φώτισης σε σχέση με αυτό πριν κάποιον καιρό. Σκεφτόμουν τον ποιητή Νίκο Καρούζο, και ένιωθα ευγνωμοσύνη για το έργο που μας έδωσε. Μετά συνειδητοποίησα ότι έγραψε σε μια γλώσσα μιας μικρής χώρας του κόσμου. Και ξέρουμε καλά ότι η ποίηση δεν μεταφράζεται. Αυτό όμως δεν μειώνει τη σημασία της προσφοράς του.

  2. a_droseltis Post author

    Σ' ευχαριστω, Διονύση, για τις παρατηρησεις σου. Ας μου επιτρεψεις ομως να διαφωνησω επισημαινοντας, οτι το αλληλομαχαιρωμα που ειδα στο 80% των μουσικων, το ειδα ουτε καν στο 10% των πληροφορικων, μαθηματικων και οικομονικων ειδικων με τους οποιους εχω δουλεψει. Ισα ισα, στους χωρους αυτους (κι εννοω το πεζικο, διοτι στους πολυ διακεκριμενους ισχυουν αλλα), ο ενας βοηθαει τον αλλο, συμβουλευεται και συμβουλευει πριν, κατα τη διαρκεια και μετα το τελος ενος προτζεκτ. Εσυ πότε θυμασαι να ζητησε κανεις τη γνωμη σου πριν μια συναυλια/ηχογραφηση για το πώς να ερμηνευσει ενα κομματι (όχι δικη σου συνθεση); Ή πότε συμβουλευθηκες εσυ καποιον πριν γραψεις ενα μουσικο εργο, θελοντας να παρεις γνωμη για της εμπειριες καποιου αλλου;

    Αλλα κι εσυ να το εχεις κανει, κανε μια εκτιμηση για το ποσοι το κανουν. Γενικα, ο καθενας κανει του κεφαλιου του στις παραστατικες τεχνες, διοτι θεωρει εαυτον καλυτερο.

    Η αναγνωριση δεν παιζει ρολο σε ολες τις ασχολιες. Π.χ. σε επαγγελματα ρουτινας, δεν ειναι τοσο σημαντικο κινητρο. Ειναι καλο να υπαρχει, ομως κανενας φωτοτυπας δεν βγαζει φωτοτυπιες για το «μπραβο». Ξερω ομως μουσικους που παιζουν για ψιχουλα-ακομα και τζαμπα-για το χειροκροτημα. Καταλαβαινες λοιπον, οτι τετοιες συμπεριφορες ενισχυουν τον ναρκισσισμο παρα τον εξασθενουν.

    Ομως στην αναρτηση αναφερθηκα και στην πιττα. Οταν για ολους εχει το πανερι, δεν υπαρχει γκρινια και συνεπως, ουτε και κακολογια. Ο καυγας γινεται για το κοκκαλο.

  3. Διονύσης Μπουκουβάλας

    Όντως δεν τα κάνουν αυτά που λες. Εγώ τα κάνω, αλλά δεν είμαι τυπική περίπτωση. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να μην γράφεις μουσική. Κάνε το για τους 5 ανθρώπους που θα το δουν και θα το εκτιμήσουν. Ιδανικές συνθήκες δεν υπάρχουν πουθενά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *