Ιστιοπλοΐα σε Χαβελ και Τέγκελερζεε

Πηρε μια ωρα να φτασουμε στη λιμνη. Ο ανεμος μια φυσουσε και μια επαυε. Οταν ομως μπηκαμε, ενας αλλος κοσμος. Ο βαρκα επιασε ταχυτητες που δεν ειχα ζησει (σε βαρκα). Οι κλισεις που επαιρνε απο τις ριπες του ανεμου ηταν αποτομες και τρομακτικες. Εμ γι' αυτο το κανω! Γι' αυτο ξεκινησα ο,τι ξεκινησα! Αλλιως καθομουν και σπιτι μου να βλεπω τους Αγωνες. Και γυρω γυρω αμετρητα ιστιοφορα καθε ειδους... Τι χορος ηταν αυτος... Στις οχθες το καταπρασινο δασος, στη μεση νησια, και το ματι να φευγει στην ανοιχτωσια του νερου, ψηλα ο ουρανος, απεραντοσυνη... Ως κα ουρανιο τοξο ειδαμε στο ζενιθ! Γκριζος ο ουρανος, γκριζα η λιμνη. Γαλαζιος ο ουρανος, γαλαζια η λιμνη.

Ο γυρισμος μας εβαλε δυσκολα. Το ζιγκ ζαγκ του ιστιοπλόου. Κοντρα στον ανεμο. Εμαθα πολλα. Ωραια πραματα ομως... ωραια πραματα...

4 thoughts on “Ιστιοπλοΐα σε Χαβελ και Τέγκελερζεε

  1. Πρώην συνάδελφος

    Τί ωραία που γράφεις, Αλέξανδρε, θα ήθελα πολύ να διαβάσω ένα δικό σου μυθιστόρημα, έστω και μια νουβέλα.

  2. a_droseltis Post author

    Ε αφου μου το λες εσυ, τοτε θα κατσω να γραψω! Οπως ξερεις, εσενα παντα σε ακουω, χεχε

  3. Πρώην συνάδελφος

    Το περιμένω αυτό το μυθιστόρημα μετά φανών και λαμπάδων. Καλό χειμώνα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *