Θεσσαλονικη

Εζησα στη Θεσσαλονικη περα απο ενα ετος περιπου της βρεφικης μου ηλικιας απο το καλοκαιρι του 1991 ως τις 3 Οκτωβριου του 1997. Γεματα εξι χρονια. Ηταν μια περιοδος της ζωης μου, απο τις πιο δυναμικες, παραγωγικες και «πεπτικες», δηλ. μαθαινα παρα πολλα πραγματα σε ελαχιστο χρονο και συνεχως. Ειχα πεσει με τα μουτρα στη μουσικη. Στο πιανο, στη συνθεση, στη μουσικολογια, ειχα κανει καλους φιλους, ερωτευομουν συχνα. Ηταν και μια Θεσσαλονικη των φοιτητων, των μπαρ και των καφε, των μαζωξεων σε φοιτητικα διαμερισματα με κιθαρες και τραγουδια, εποχη αφραγκίας (μου φαινεται αδιανοητο το ποσα καναμε με ελαχιστα λεφτα) και των ατελειωτων ξενυχτιων. Και παλι, εγω δεν τα εζησα αυτα οπως αλλοι φιλοι μου, διοτι ημουν χωμενος στα βιβλια και τις παρτιτουρες. Αλλα και παλι, εζησα πολλα, ωστε να θυμαμαι και να εκπλησσομαι, ακομα και τωρα. Εγω και καποιοι φιλοι μου τοτε δεν ειχαμε ορια. Θυμαμαι πως βγαζαμε γλωσσα (με επιχειρηματα) στον οποιονδηποτε, κι ας ηταν οποιος ηθελε. Θυμαμαι πως σκεφτομασταν τρελες ιδεες, και τις καναμε, στην τεχνη, στη ζωη, παντου. Αφησαμε σχολη, να ουμε. Τι εμεινε τελικα απ' ολο αυτο στους επομενους; Μαλλον τιποτα. Καναμε το κομματι μας και φυγαμε. Το γλεντησαμε, που λενε. Και η Θεσσαλονικη επαιζε μαζι. Βασικα, τιποτα δεν επαιζε. Απλα εμεις ημασταν τοσο ενθουσιασμενοι, που δεν βλεπαμε την ασχημια. Οπως στον ερωτα. Τωρα, οποτε γυριζω εκπλησσομαι απο το ποσο δυσκολη πολη ειναι. Ποσο ταλαιπωρει τους ανθρωπους της, οχι μονο καθημερινα, αλλα και δια βιου. Τοτε αυτα δεν μας ενοιαζαν. Κοιμομασταν στο πατωμα και γυρνουσαμε και σπιτι με τα ποδια αμα λαχαινε. Αλλαξαν πολλα. Εμεις αλλαξαμε. Μεγαλωσαμε, αλλαξαν τα στανταρντς. Ε, ειδαμε και λιγο παραπερα τι παιζει, ανοιξαν τα μυαλα. Η παλια παρεα διαλυθηκε. Τι θα γινοταν αν εμενα; Θα τους κρατουσα ολους μαζι; Θα καναμε κατι μεγαλο, κατι επικο; Μπα, καποια στιγμη, ολα θα διαλυονταν, και μαλιστα με παρεξηγησεις, καλυτερα ετσι λοιπον. Τωρα οταν γυρναω, βλεπως εναν δυο, κατι ειναι κι αυτο, γιατι καποιοι αλλοι το σκασανε απο την πισω πορτα, νυχτα και μεταμφιεσμενοι. Αλλαζουν οι ανθρωποι, ετσι παν αυτα. Σκεφτομαι να παω μια βδομαδα Σαλονικη. Εχω ορεξη για πατσα.

1 thought on “Θεσσαλονικη

  1. Κ

    Να πας! Αν μάλιστα είχες πάει αυτή τη βδομάδα, θα πετύχαινες αφιέρωμα στον συγχωρεμένο αγαπημένο σου καθηγητή.

    Κ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *