Orbits

Το εργο Orbits του Δημητρη μπορειτε να το ακουσετε εδω. Συνιστω μαλιστα να το κανετε, οχι μονο για την παρακατω κριτικη, αλλα και γιατι πιστευω πως αξιζει να το ακουσει κανεις. Εγω το ακουσα πολλες φορες.

Γενικα: ειναι ενα πολυ ωραιο εργο για πιανο και ηλεκτρονικους ηχους, Στο πρωτο τμημα του αναπτυσσει το υφος «κρουστο πιανο με στακατο πυνκες συγχορδιες με σταθερες που επαναλαμβανονται δινοντας συνοχη» και απο τη μεση μετατρεπεται στο «διαλογιστικο κομματι με επαναλαμβανομενες νοτες που στοχευονται απο διεξιοτεχνικα περασματα». Ο Δημητρης δινει τη δικη του παραλλαγη στο θεμα αυτο με συνθετικη δεξιοτεχνια. Δεν χανει ουτε το δασος ουτε το δεντρο. Ενα «Ευγε» λοιπον!

Ειδικα τωρα, θα απαριθμησω εδω τι θεωρω θετικο και τι οχι για το εργο αυτο.

Θετικα

  • Υπαρχει μια κεντρικη αφηγηση. Οι σταθερες (συγχορδιες στην αρχη, νοτες απο τη μεση) λειτουργουν ως σημεια αναφορας, φαροι στα «ανακατα» συννεφα απο ηχους. Αυτες εξελισσονται προς το διαλογιστικοτερο κι ετσι «αγουν την ψυχη» του ακροατη.
  • Η σχεση μεταξυ σταθερων και μεταβλητων ειναι πολυ ισορροπημενη. Ειναι... σωστη. Ας ειναι και προβλεψιμη βρε αδερφε! Βασιζεται στην—μετα απο τοσα χρονια πια—ανεπτυγμενη γλωσσα της μοδερνας μουσικης.
  • Φαινεται πως ο συνθετης αυτος χωνεψε τους μεγαλους μαστορες του 20ου αιωνα. Και εβγαλε κατι δικο του. Που δεν ειναι ουτε Στοκχαουζεν, ουτε Λιγκετι, ουτε Φελντμαν, ουτε Κεητζ κλπ. αλλα ολοι αυτοι εχουν περασει απο μεσα, αφηνοντας κατι. Αυτο ειναι πολυ ωραιο να το ακους... Υπαρχει ιστορικη συνεχεια, απαραιτητη για την μουσικη επικοινωνια του συνθετη με τον εκτελεστη και το κοινο. Ετσι, επειδη ο συνθετης εκανε τον κοπο να χωνεψει, το εργο ειναι για μας τους ακροατες ευπεπτο. Ετσι μπορουμε να αντιληφθουμε και να απολαυσουμε.
  • Το κομματι αυτο μου ανοιγει την ορεξη για συνθεση. Εχω πολυ καιρο να γραψω μουσικη, αλλα οσο το ακουω, τοσο πιο πολυ ορεξη ανοιγω.

Αρνητικα

  • Το ηλεκτρονικο κομματι εχει το ρολο παρία του πιανου. Κατι σαν χαλασμενη ηχω, σαν σκια. Υπερβολικα διακριτικο, διακοσμητικο, σαν να ντρεπεται γι' αυτο που ειναι. Επισης, κοινοτυπο. Το 'χουμε ξανακουσει πολλες φορες. Καλυτερα να ελειπε.
  • Που και που εμφανιζονται καποιες φρασεις σαν απο ομιλια στο πιανο. Δυστυχως δεν συνεχιζονται. Σαν να προεκυψαν τυχαια. Θα περιμενα περισσοτερη σαφηνεια στοχων του συνθετη γι' αυτα τα στοιχεια.
  • Η κεντρικη ιδεα του κομματιου παρουσιαζεται με πολυ λιγη... μαγκια! Αλλα δεν το λες και ταπεινο. Εχει κατι το μετριο, κατι στο μεσον. Υπερβολικα ισορροπημενο, πολυ... σωστο. Του λειπει η εκκεντρικοτητα τής μεγαλοφυίας. Αυτο που θα σε εκπληξει και θα σε κανει να χαμογελασεις. Δεν ξερω, Δημητρη, αν με πιανεις... Το ξερω οτι μπορεις! Το κομματι παραειναι πολιτισμενο για το αποστασιοποιημενο στυλ του. Η αποστασιοποιηση πρεπει να εχει καποια βαρβαροτητα. Αλλιως περναει στην ουδετεροτητα. Κι απο κει, στη βαρεμαρα. Αυτος ειναι ο δρομος, ομως, ευτυχως, το κομματι δεν τον διενυσε ολοκληρο (δεν εγινε βαρετο δηλαδη).

Αυτα τα ολιγα. Και παλι «Ευγε!» απο μενα, και αλλα τετοια (και καλυτερα)!

1 thought on “Orbits

  1. Dimitris Maronidis

    Αλέξανδρε,

    ευχαριστώ για την ουσιαστική κριτική. Δύο σχόλια μόνο:

    Σε σχέση με τον ρόλο των ηλεκτρονικών, αυτό ακριβώς ήθελα: τα ηλεκτρονικά να λειτουργούν ως επαυξημένη πραγματικότητα (augmented reality) του πιάνου. Δεν είναι δηλαδή κομμάτι για πιάνο και ηλεκτρονικά αλλά κομμάτι για πιάνο με ηλεκτρονικά. Απλά επειδή το θέλω κάθε φορά ίδιο, είναι φτιαγμένο σε μορφή μαγνητοταινίας (και όχι live electronics). Δεν νομίζω ότι το tape "ντρέπεται" για ξανα-άκουσε το υπό το νέο αυτό πρίσμα.

    Σε σχέση με την μαγκιά τώρα, αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα. Μαγκιά δεν είναι μόνο η βαρβαρότητα. Κάθε άλλο. Είναι πολύ συχνό "λάθος" στη σύγχρονη μουσική να θεωρείται καινοτόμο το βάρβαρο.

    Μαγκιά είναι -όπως πολύ σωστά λες- η εύγλωττη εκκεντρικότητα και το απροσδόκητο. Το κομμάτι λοιπόν πάσχει -πράγματι- από έλλειψη εκκεντρικότητας. Δεν είναι όμως προβλέψιμο.(ενώ για παράδειγμα ξεκινά με μεγάλη κανονικότητα, δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα ακολουθήσει, ή μάλλον καλύτερα: αυτό που ακολουθεί δεν είναι αυτό το οποίο το κομμάτι φαντάζει να υπόσχεται στην αρχή). Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που όπως λες δεν καταντά βαρετό.

    Παρά τρίχα...

    Δημήτρης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *