ΟΝΑΡ IV

Είδα σήμερα ένα περίεργο όνειρο. Ήμουν στο Βερολίνο και είχα μια δουλειά κάπου να κάνω. Βρέθηκε όμως ένα κενό χρόνου και είπα να πάω μια βόλτα.

Αρχικώς ήμουν με το ποδήλατο και μετά με τα πόδια. Σιγά σιγά βρέθηκα σε γνωστή περιοχή: ήμουν στο Prenzlauer Berg, στην Pappelallee και θα έβγαινα στην Stargarder.  Αποφάσισα να πάω προς τα δεξιά και να μπω αριστερά στην Lychener, καθώς εκεί ήμουν κάποτε συχνά.

Ξαφνικά βρέθηκα σε ένα μέρος που δεν το είχα δει ποτέ. Είχε ήλιο, αλλά θα πρέπει να ήταν χειμώνας γιατί όλοι φορούσαμε παλτά. Είδα ένα κτίσμα που έφερε την επιγραφή PONTIKER και αμέσως κατάλαβα ότι επρόκειτο για σπίτι του Ποντιακού Συλλόγου. Στο ίδιο κτίσμα υπήρχαν και άλλα —ίσως ποντιακά— μαγαζιά: ένα γραφείο ταξιδίων και ένα σούπερ μάρκετ / καφέ. Στο πεζοδρόμιο είχε και ένα δυο τραπεζάκια όπου κάποιοι πίναν καφέ (το κρύο δεν ήταν πολύ δυνατό).

Προσπαθούσα να βγάλω φωτογραφία την επιγραφή PONTIKER με το κινητό για να την δείξω στους συγγενείς μου, αλλά μια έβγαινε πολύ μικρή και μακριά, μια δεν έβγαινε, κάποια στιγμή ζούμαρα και τα κατάφερα.

Μπήκα μέσα στο καφέ / σούπερ μάρκετ (αυτό είχε την επιγραφή PONTIKER) και έριξα μια ματιά. Έψαξα για τα γραφεία του συλλόγου αλλά δεν βρήκα κάτι. Ρώτησα την γκαρσόνα στα ελληνικά πού είναι ο σύλλογος και μου είπε πως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Βγήκα έξω. Σε ένα τραπεζάκι καθόταν ένας μεσήλιξ με άσπρα μαλλιά και γένεια και μιλούσε με μια γυναίκα. Ρώτησα. Με ρώτησε γιατί τον ψάχνω. Είπα ότι θέλω να δω τα αρχεία, το οπτικοακουστικό υλικά, τα περιοδικά κτλ. να μάθω για τις ρίζες μου. Ήρθαν άλλες 2 γυναίκες στο τραπεζάκι και ο τύπος, με το που άκουσε την απάντησή μου, άρχισε να γελάει ασταμάτητα. «Γιατί γελάτε;» τον ρώτησα, αλλά αυτός δεν απάντησε γιατί γελούσε συνέχεια. Υποψιάστικα ότι ήθελε να μου πει πως ο σύλλογος δεν ήταν τόσο οργανωμένος για να έχει αυτά που έψαχνα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *