Παραμύθι (μικρά αυτοσχέδια ποιήματα)

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

1. Ημασταν κοντα, πολυ κοντα.
Επειτα χαθηκες, σε πηρε τ' ονειρο
Σε εψαξα· αλλά δεν σε βρηκα

2. Το δασος ηταν σκοτεινο
Ακουγα μονο εναν χτυπο
«Μα εγω δεν εχω πια καρδια» θυμηθηκα
Ησουν κοντα

3. Καποτε ολα αυτα θα ειναι σκονη
Ενας θρυλος
Ωσπου καποτε θα σβησει

4. Περπατουσα μηχανικα
Μερικες φορες ξεχνουσα τον σκοπο μου
Ειχα κουραστει.
Μετα συνεχιζα

5. Τωρα
Οταν κοιμομασταν
Ανταμωναμε

6. Το ονειρο μού εδειχνε το δρομο
Σαν γριφος
Ηξερα

7. Δεντρα πρασινα στον κρυο ανεμο
Δρομοι στον ηλιο
Δρακοι πετουν
Καινε τη φωνη μου

8. Απεραντες λιμνες απλωνονταν μπροστα μου
Αδιαφανεις
Ηταν ομως ρηχες.
Τις διεσχιζα αργα

9. Αγνωστα τοπωνυμια, νεες πολιτειες
Σιωπηρες γλωσσες.
Ανθρωποι χωρις ονοματα
Χωρις προσωπα

10. «Για να την παρεις πισω,
πρεπει να πολεμησεις εναντιον ολων»
«Οχι ολων»...

Αλεξανδρος Δροσελτης, Βερολινο 7.4.-9.6.2013

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *