ToC

Πριν ξεκινήσουμε με την κριτική μας, ας δούμε πρώτα τον κατάλογο με τα κομμάτια που θα σχολιάσουμε στην συνέχεια:

α/α   Τίτλος Σύνθεση οργάνων
1) Πολυχρωμία ΙΙΙ Ensemble
2) ... a tutti loro piano & tape
3) Froura epi Frouras tape
4) Prelude & Fugue tape
5) Alex, do you hear me? tape
6) Hi Hat tape
7) Ignis Fatuus ορχήστρα
8) Improvisation Electronique II tape
9) Improvisation Electronique III   tape
10) Improvisation J άρπα & tape
11) Ispachan tape
12) Synthesis IVb tape

Πριν μερικές μέρες απέκτησα και τα Matinée Final και Sculpture X, θα τα δούμε στο τέλος.

Όπως φαίνεται από την παραπάνω λίστα, ο Δημήτρης ασχολείται βασικά με ηλεκτρονική μουσική. Η άποψή μου είναι: αν είναι έτσι, τότε και καλά κάνει! Η ηλεκτρονική μουσική δίνει σήμερα την δυνατότητα στους συνθέτες να απεξαρτηθούν από τους διάφορους εκτελεστές, κι έτσι να γλιτώσουν νεύρα, χρόνο, ενέργεια και αλλοίωση της μουσική τους —αυτό που σήμερα λέμε «ερμηνεία». Δεύτερον, άλλο πράγμα να δουλεύεις με «ζωντανούς» ήχους, και άλλο με κώδικες που δεν ξέρεις αν θα ακουστούν ποτέ και με ποιον τρόπο. Και τρίτον, άλλο πράγμα να δουλεύεις με άπειρα ηχοχρώματα και άλλο με πεπερασμένα —και ας έχουν τα τελευταία τον πλούτο που χρωστούν στην πολυπλοκότητα της τυχαιότητάς τους.

Κάποια στιγμή θα εγκαταλείψω κι εγώ όλα τα όργανα, με εξαίρεση αυτά που παίζω ο ίδιος —τουτέστιν, το πιάνο και την κιθάρα— και θα γράφω μόνο ηλεκτρονική μουσική.


Υ.Γ. Χα χα, το WordPress πήρε το 8) για smiley! Θα το αφήσω, πλάκα έχει!

1 thought on “ToC

  1. Dimitris Maronidis

    Κατ' αρχήν, τους χαιρετισμούς μου στον Αλέξανδρο και στους υπόλοιπους φίλους του blog.

    Είναι μεγάλη τιμή για μένα αυτό που κάνεις Αλέξανδρε και πιστεύω ότι θα με βοηθήσει πολύ στα επόμενα μου βήματα. Οι τρείς ιδιότητες σου [μουσικός - μαθηματικός - προγραμματιστής] σε καθιστούν "ιδανικό" ακροατή-κριτή των έργων μου. [αυτό το "ιδανικός" σε καμμία περίπτωση δεν υποβαθμίζει τους υπόλοιπους ακροατές των οποίων η γνώμη είναι εξίσου σημαντική, αλλά όμως εγκαθιδρύει διαύλους επικοινωνίας που θα ήταν δύσκολο να ενεργοποιηθούν με το "απλο" ακροατήριο λόγω -κυρίως- τεχνικών ζητημάτων]

    Για τον λόγο αυτό λοιπον στράφηκα προς τα εσένα και σου ζήτησα να μου πείς την γνώμη σου. Καλή αρχή λοιπόν! Θα προσπαθήσω να βοηθώ όσο γίνεται την διαδικασία, αν και στην πραγματικότητα ο λόγος είναι δικός σου...

    Έγραψες λοιπον:

    [..]όπως φαίνεται από την παραπάνω λίστα, ο Δημήτρης ασχολείται βασικά με ηλεκτρονική μουσική. Η άποψή μου είναι: αν είναι έτσι, τότεκαι καλά κάνει! [...]

    Θα έλεγα οτι είμαι μοιρασμένος αναμεσα στα έργα για φυσικά όργανα και τα ηλεκτρονικά έργα [υπάρχουν φυσικά και τα μεικτά. Από μια άλλη άποψη βέβαια σχεδόν το σύνολο της μουσικής που κάνω αυτή τη στιγμή είναι computer music είτε πρόκειται για ακουστικά είτε για ηλεκτροακουστικά έργα [από την άποψη ότι τα έργα αυτά είναι από πολυ δύσκολο μέχρι αδύνατον να γίνουν δίχως την υποαστηριξη του Η/Υ]

    [...] Η ηλεκτρονική μουσική δίνει σήμερα την δυνατότητα στους συνθέτες να απεξαρτηθούν από τους διάφορους εκτελεστές, κι έτσι να γλιτώσουν νεύρα, χρόνο, ενέργεια και αλλοίωση της μουσική τους —αυτό που σήμερα λέμε «ερμηνεία». Δεύτερον, άλλο πράγμα να δουλεύεις με «ζωντανούς» ήχους, και άλλο με κώδικες που δεν ξέρεις αν θα ακουστούν ποτέ και με ποιον τρόπο [...]

    Συμφωνώ με τα παραπάνω, αλλά να μην ξεχνάμε αντίστοιχα οτi και η δουλειά με τους ανθρώπους έχει την δικής της μαγεία αλλά και τα δικά της πλεονεκτήματα. Η εκμετάλλευση της μουσικότητας και της αντίληψης του ζωντανού παράγοντα-μουσικού είναι κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Όπως και να το κάνουμε, το να διδάξεις musicianship στην μηχανή είναι -στις μέρες μας ακόμη τουλάχιστον- κάτι που μπορεί και αυτό από την πλευρά του να απαιτήσει χρόνο+νεύρα+άλλοιωση των ιδεών [όχι απαραίτητα της μουσικής] + + +...

    Ανάλογα με το context/concept λοιπον νομίζω και ανάλογα με τις ανάγκες. Όπως λέει και ο Εκο: Στύλ και στυλό! Μιλάμε πάντα βέβαια για την περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες μουσικούς [είδος που σπανίζει στην Ελλάδα] και όχι με δημοσιοϋπαλληλισκους!

    [...] Και τρίτον, άλλο πράγμα να δουλεύεις με άπειρα ηχοχρώματα και άλλο με πεπερασμένα —και ας έχουν τα τελευταία τον πλούτο που χρωστούν στην πολυπλοκότητα της τυχαιότητάς τους [...]

    ...κι εδώ να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου και να προσθέσω οτι πέραν από την τυχαιότητα έχουμε -όμως- και την ιστορική εξέλιξη και ένα fitting στις ανάγκες τόσο των εκτελεστών όσο και του ακροατηρίου + συνθετών. Η μίξη φαντάζει σαν το υπέρτατο αγαθό στο καλάθι των ηχοχρωμάτων.... αλλά ας μήν είμαστε -απαραίτητα- άπληστοι [αρκεί να αναλογιστούμε πόσα κατάφερε ο Bach αγνοώντας σχεδον το ηχόχρωμα ή από την άλλη πόσα πέτυχε ο Grisey μέ το ηχόχρωμα αλλά δίχως την χρήση ηλεκτρονικά παραγόμενων ηχοχρωμάτων] Λοιπόν συμφωνώ και νομίζω οτι κι εσυ καταλαβαίνεις το πνεύμα μου οπότε πάμε παρακάτω....

    Φιλιά απο York

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *