Μαρωνίδη Κριτική

Με τον Δημήτρη τον Μαρωνίδη δεν είμαστε και τίποτε κολλητάρια. Έχουμε όμως πολλά κοινά. Καταρχήν, και οι δύο, ασ' 'σ' ον Πόντον. Κατά δεύτερον, είμαστε συνθέτες. Κατά τρίτον, μάθαμε την υψηλή αυτήν τέχνη με τον ίδιο δάσκαλο, τον Κώστα τον Σιέμπη (με τ' όνομα). Και κατά τέταρτον, λατρεύουμε την ηλεκτρονική μουσική.

Εδώ τελειώνουν οι ομοιότητες, και αρχίζουν κάποιες μεγάλες διαφορές. Δεν θα τις απαριθμήσω κι αυτές, διότι άρχισα να βαριέμαι. Ας μπω λοιπόν στο ψητό.

Ο Δημήτρης ο Μαρωνίδης, λοιπόν, μου είχε δώσει —αν θυμάμαι καλά— τον Μάρτιο του 2006 ένα πακέτο με έργα του, παρτιτούρες και δύο συδί, για να τα κοιτάξω και να του πω δυο πραγματάκια. Δυστυχώς, όμως, είχε πέσει σε άσχημη περίοδο, τουτέστιν, δεν είχα καθόλου χρόνο. Η έλλειψη χρόνου κορυφώθηκε πριν 1 μήνα με την πτυχιακή εξέταση, και τώρα, μπορεί να έχω πολύ λίγο περισσότερο χρόνο, όμως έχω περισσότερη όρεξη (μην την ξεχνάμε κι αυτήν).

Πριν μερικές μέρες λοιπόν, έβαλα το ένα από τα δύο συδί στη φωτιά κι έτσι άκουσα για πρώτη φορά μουσική του Δημήτρη... Καλή φάση. [Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι τα τελευταία χρόνια δεν είχα ακούσει σχεδόν καθόλου μουσική —λέτε να έχασα επεισόδια;] Και προτίθεμαι να τα σχολιάσω όλα, ένα ένα. Και φυσικά, όλον αυτόν τον κόπο δεν θα τον κρατήσω κρυφό, θα δημοσιευτεί όπως όλες οι δουλειές μου. Στο μπλογκ ετούτο. Στα άγια ετούτα bytes...

Ας σοβαρευτούμε! Θα προσπαθήσω να είμαι δίκαιος. Δεν θα εκμεταλλευτώ την γνωριμία μας (που συνεπάγεται αντοχή στην σκληρή κριτική). Ούτε θα κολακέψω, δεν αρμόζει σε έναν επαγγελματία. Η γνώμη θα εκφραστεί και θα τεθεί και αυτή με την σειρά της σε όποια κριτική (τα σχόλια θα επιτρέπονται, τα βλακώδη σχόλια, θα καρατομούνται).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *