Διδακτορικό: αναθεώρηση και αναμνήσεις

Καθώς τα βράδια αναθεωρώ το διδακτορικό μου για μια επαδημοσίευση μέσω ενός εκδοτικού οίκου, διαγράφοντας και διορθώνοντας, έχω την εντύπωση πως αυτό το έργο είναι μάλλον αυτό που λέμε «το αριστούργημά μου». Σε κάθε τμήμα του αναπτύσσω διαφορετικές θεωρητικές υποθέσεις, θεωρίες ή μεθόδους, τις  οποίες ή την χρησιμότητα των οποίων επιβεβαιώνω / εφαρμόζω στο αντίστοιχο έργο. Τώρα που το ξαναδιαβάζω τρώω χοντρό πακέτο δημιουργικότητας και πρέπει να κάνω πολλά διαλείμματα για να συνέλθω.

Το αρνητικό της είναι ότι είναι πολύ πυκνή. Κάθε φράση, κρύβει από πίσω της πολλά πράγματα που δηλώνει, όμως και για να γίνει κατανοητή πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης πολλά πράγματα. Αυτό θα γίνει κατά κάποιον τρόπο βαρίδι στην «εμπορικότητά» της στον επιστημονικό κόσμο.

Επίσης, δεν ξέρω αν ήταν τελικά έξυπνο να ρίξω τόσο βάθος και πλάτος σε μια εργασία. Θα μπορούσα να κάνω το διδακτορικό με το 1/10 του υλικού, και με τα υπόλοιπα να γράφω papers με το κιλό. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είμαι εγώ, ενθουσιώδης.

Τώρα που την ξαναδιαβάζω, θυμάμαι την ταχύτητα με την οποία είχα γράψει όλα αυτά. Δεν έγραφα από την αρχή κατεβατά. Τα πρώτα χρόνια απλώς διάβαζα τη βιβλιογραφία. Από το Φθινόπωρο του 2008 ξεκίνησα την έρευνά μου. Τον Απρίλιο του 2009 έγραψα ένα μεγάλο τμήμα για το Duel του Ξενάκη, γιατί ήθελα να στείλω ένα paper (βλέπε άρθρο στο μπλογκ για το Duel), συνέχισα την έρευνα, και την τέλειωσα γύρω στο τέλος Ιουνίου 2009. Από τον Ιούλιο του 2009 ως αρχές Σεπτεμβρίου είχα γράψει τα κεφάλαια για τον Ξενάκη και τον Στοκχάουζεν, και μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου το κεφάλαιο των Παρατηρήσεων. Ήταν ένα θρίλερ αγώνα με τον χρόνο... (το ινστιτούτο έκλεινε και τα διδακτορικά έπρεπε να παραδοθούν ως 30.9).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *