Monthly Archives: May 2015

Η παρακμη στη συγχρονη λογια μουσικη

Δεν ξερω αν ο χρονος κρινει αλλιως, αλλα απο τη σημερινη οπτικη η μουσικη που θεωρειται ως η συνεχεια τις λεγομενης «κλασικης μουσικης» βρισκεται σε μεγαλη κριση. Λειπει πλεον το κοινο και, το πιο βασικο, η χρηματοδοτηση. Η τελευταια αρκει για να ακμασει το οποιοδηποτε ειδος. Επισης, αν υπαρχει κοινο, θα υπαρχει και χρηματοδοτηση. Αν ομως λειπει το κοινο αλλα και οι μαικηνες που θα στηριξουν ανεξαρτητα απο την απηχηση, τοτε δεν υπαρχει παρον. Υπαρχουν μονο χομπίστες.

Αυτα απο τη μια πλευρα. Ας δουμε και την αλλη. Δεν βλεπω νεες ιδεες. Δεν βλεπω ουτε γονιμη καλλιεργεια και παραγωγη. Βλεπω αποκλεισμο απο τα αλλα ρευματα. Ελαχιστοι τολμουν να συνδυασουν ποπ και λογια μουσικη. Ελαχιστοι αλλωστε κατεχουν και τα δυο ειδη. Βλεπω απομονωση, μουχλα και ακαδημαϊσμο. Ο πλουραλισμος του 20ου αιωνα εγινε πληθωρισμος. Παρεμπιπτοντως, ετσι δεν προσελκυεται ουτε κοινο, ουτε κεφαλαια.

Μηπως ο κλαδος αυτος του εξελικτικου δεντρου της μουσικης εφτασε σε μια κορυφωση στον 18ο - 19ο αιωνα και μετα αρχισε να παιρνει την κατιουσα, οχι σε ποιοτητα, αλλα σε απηχηση  (σχετικο πληθος), φημη και χρηματοδοτηση; Μηπως εδω τελειωνει το κλαδι;

Τα τραινα

Σκαλιζοντας στα κιταπια μου ανακαλυψα ενα πολυ παλιο ποιημα, απο τα πρωτα μου. Πρεπει να γραφτηκε μεταξυ 2000 και 2001.

Τα τραίνα

Περπατούσα στις πλατφόρμες τού σιδηροδρομικού σταθμού.
Ξάφνου, σταμάτησα  μπροστά σε ένα τραίνο.
Η ταμπέλα έγραφε: «Προς Βερολίνο».

Δεν μπήκα.
Δεν είχα εισιτήριο.