Monthly Archives: April 2015

Το κακο σιναφι των μουσικων

Εδω και χρονια η μουσικη δεν ειναι πια η κυρια ασχολια μου. Οσο λυπηρο αν ειναι αυτο, διοτι αγαπαω τη μουσικη περισσοτερο απο καθε αλλη ασχολια μου, τοσο ευχαριστο ειναι απο την αλλη που δεν εχω να κανω με το σιναφι των μουσικων. Ουδεν κακον αμιγες καλού λοιπον.

Παντα ερχομαι αντιμετωπος με αυτο που αφησα, οταν συνανταω φιλους μου που ασχολουνται 100% με τη μουσικη. Τοτε θυμαμαι τι αφησα και χαιρομαι που δεν εχω να κανω πια με το κακο αυτο σιναφι. Να κακολογει ο ενας τον αλλον... Να θεωρει ο καθενας τον εαυτο του κατοχο της απολυτης αληθειας... Τι υπεροψια, τι μισος, φθονος, τι χολη... Τι θεοποιηση του ταλεντου... (το οποιο ο καθενας οριζει οπως θελει και τελικα δεν παιζει ρολο για το αν γινει καποιος καλος μουσικος) Εμ αυτα συμβαινουν οταν η τουρτα ειναι μικρη και οι μασελες μπολικες. Αυτα συμβαινουν οταν το κινητρο του μουσικου δεν ειναι η αγαπη του για την τεχνη, αλλα η αυτοπροβολη. Αυτα σε κανεναν αλλο χωρο δεν τα ειδα. Ουτε στους μαθηματικους, ουτε στους οικονομικους αναλυτες, ουτε στους διδασκοντες στα πανεπιστημια, ουτε στους πληροφορικους, ουτε στους ποιητες, ουτε καν στους μουσικολογους! Δυσκολη κατασταση και ψυχοφθορα...

Orbits

Το εργο Orbits του Δημητρη μπορειτε να το ακουσετε εδω. Συνιστω μαλιστα να το κανετε, οχι μονο για την παρακατω κριτικη, αλλα και γιατι πιστευω πως αξιζει να το ακουσει κανεις. Εγω το ακουσα πολλες φορες.

Γενικα: ειναι ενα πολυ ωραιο εργο για πιανο και ηλεκτρονικους ηχους, Στο πρωτο τμημα του αναπτυσσει το υφος «κρουστο πιανο με στακατο πυνκες συγχορδιες με σταθερες που επαναλαμβανονται δινοντας συνοχη» και απο τη μεση μετατρεπεται στο «διαλογιστικο κομματι με επαναλαμβανομενες νοτες που στοχευονται απο διεξιοτεχνικα περασματα». Ο Δημητρης δινει τη δικη του παραλλαγη στο θεμα αυτο με συνθετικη δεξιοτεχνια. Δεν χανει ουτε το δασος ουτε το δεντρο. Ενα «Ευγε» λοιπον!

Ειδικα τωρα, θα απαριθμησω εδω τι θεωρω θετικο και τι οχι για το εργο αυτο.

Θετικα

  • Υπαρχει μια κεντρικη αφηγηση. Οι σταθερες (συγχορδιες στην αρχη, νοτες απο τη μεση) λειτουργουν ως σημεια αναφορας, φαροι στα «ανακατα» συννεφα απο ηχους. Αυτες εξελισσονται προς το διαλογιστικοτερο κι ετσι «αγουν την ψυχη» του ακροατη.
  • Η σχεση μεταξυ σταθερων και μεταβλητων ειναι πολυ ισορροπημενη. Ειναι... σωστη. Ας ειναι και προβλεψιμη βρε αδερφε! Βασιζεται στην—μετα απο τοσα χρονια πια—ανεπτυγμενη γλωσσα της μοδερνας μουσικης.
  • Φαινεται πως ο συνθετης αυτος χωνεψε τους μεγαλους μαστορες του 20ου αιωνα. Και εβγαλε κατι δικο του. Που δεν ειναι ουτε Στοκχαουζεν, ουτε Λιγκετι, ουτε Φελντμαν, ουτε Κεητζ κλπ. αλλα ολοι αυτοι εχουν περασει απο μεσα, αφηνοντας κατι. Αυτο ειναι πολυ ωραιο να το ακους... Υπαρχει ιστορικη συνεχεια, απαραιτητη για την μουσικη επικοινωνια του συνθετη με τον εκτελεστη και το κοινο. Ετσι, επειδη ο συνθετης εκανε τον κοπο να χωνεψει, το εργο ειναι για μας τους ακροατες ευπεπτο. Ετσι μπορουμε να αντιληφθουμε και να απολαυσουμε.
  • Το κομματι αυτο μου ανοιγει την ορεξη για συνθεση. Εχω πολυ καιρο να γραψω μουσικη, αλλα οσο το ακουω, τοσο πιο πολυ ορεξη ανοιγω.

Αρνητικα

  • Το ηλεκτρονικο κομματι εχει το ρολο παρία του πιανου. Κατι σαν χαλασμενη ηχω, σαν σκια. Υπερβολικα διακριτικο, διακοσμητικο, σαν να ντρεπεται γι' αυτο που ειναι. Επισης, κοινοτυπο. Το 'χουμε ξανακουσει πολλες φορες. Καλυτερα να ελειπε.
  • Που και που εμφανιζονται καποιες φρασεις σαν απο ομιλια στο πιανο. Δυστυχως δεν συνεχιζονται. Σαν να προεκυψαν τυχαια. Θα περιμενα περισσοτερη σαφηνεια στοχων του συνθετη γι' αυτα τα στοιχεια.
  • Η κεντρικη ιδεα του κομματιου παρουσιαζεται με πολυ λιγη... μαγκια! Αλλα δεν το λες και ταπεινο. Εχει κατι το μετριο, κατι στο μεσον. Υπερβολικα ισορροπημενο, πολυ... σωστο. Του λειπει η εκκεντρικοτητα τής μεγαλοφυίας. Αυτο που θα σε εκπληξει και θα σε κανει να χαμογελασεις. Δεν ξερω, Δημητρη, αν με πιανεις... Το ξερω οτι μπορεις! Το κομματι παραειναι πολιτισμενο για το αποστασιοποιημενο στυλ του. Η αποστασιοποιηση πρεπει να εχει καποια βαρβαροτητα. Αλλιως περναει στην ουδετεροτητα. Κι απο κει, στη βαρεμαρα. Αυτος ειναι ο δρομος, ομως, ευτυχως, το κομματι δεν τον διενυσε ολοκληρο (δεν εγινε βαρετο δηλαδη).

Αυτα τα ολιγα. Και παλι «Ευγε!» απο μενα, και αλλα τετοια (και καλυτερα)!