Monthly Archives: March 2015

Mulholland Drive

Την περασμενη Κυριακη ειδα στην τηλεοραση την ταινια αυτη του Ντειβιντ Λιντς για πρωτη φορα. Πιστευω πως θα την δω πολλες φορες ακομα. Προκειται για μια ταινια που κρατα τις αισθησεις συνεχως σε εγρηγορση. Συμβαινει επισης ενα απιστευτο μπλεξιμο σε χρονο και προσωπα που προκαλειται απο μη γραμμικη αφηγηση και το παιξιμο διαφορετικων ρολων απο τους ιδιους ηθοποιους.

Αν ψαξει κανεις στο διαδικτυο για την ταινια αυτη θα βρει πληθος αναλυσεων και εξηγησεων. Καθε ενας λεει το μακρυ του και το κοντο του, καθως μια τοσο αινιγματικη αφηγηση αφηνει πολλα περιθωρια ερμηνειας. Ακομα κι εγω ειχα αρχικως μια δικη μου ερμηνεια για την πλοκη, που κατα τα αλλα βρισκω αρκετα ενδιαφερουσα και θα εκθεσω εδω ισως καποια στιγμη στο μελλον.

Μετα ομως σκεφτηκα, πως ολες αυτες οι προσπαθειες ερμηνειας δεν ειναι τιποτα αλλο απο την αδυναμια των θεατων να αντιληφθουν μια κινηματογραφικη ταινια που εχει αρκετες δοσεις σουρεαλισμου ως ενα ονειρο, οπως ειναι δηλαδη, και δινοντας ερμηνειες προσπαθουν να ενταξουν την πλοκη σε καποιο γνωστο σχημα αφηγησης. Οπως πολλοι—αθελα τους—βλεπουν παραστασεις σε πινακες αφηρημενης ζωγραφικης ή ακουν τονικες σχεσεις σε ατονικα μουσικα κομματια.

Βεβαια, σ' αυτο «φταιει» κι ο—αξιολογοτατος—σκηνοθετης. Η ταινια δεν ειναι αμιγως σουρεαλιστικη αλλα περιεχει αρκετο—μερικες φορες κραυγαλεα—συμβολισμο. Ετσι μπερδευεται ο θεατης και αντιλαμβανομενος τα εμφανη συμβολα προσπαθει να βρει συμβολισμους ακομη κι εκει που ισως δεν υπαρχουν.

Οπως και να 'χει, προκειται για μια αναμφιβολα αριστουργηματικη ταινια.

Ημερολογιο

Ειναι πολυ χρησιμο να κραταμε ημερολογιο.
(Εννοειται σε κρυπτογραφημενη μορφη.)
Για να θυμομαστε πότε εγινε τι.
Για να μην ξεχναμε τα κακα και τα καλα.
Για να βαζουμε σε ταξη τις σκεψεις και τις πραξεις μας.

Η μαγεία της Τεχνης

Μαγεία στην απολαυση υφισταται οταν δεν καταλαβαινουμε γιατι μας αρεσει αυτο που απολαμβανουμε. Οταν αρχισουμε να το καταλαβαινουμε, τοτε ξερουμε γιατι μας αρεσει και η μαγεια εχει πια χαθει.

Πολλες φορες προσπαθω να θυμηθω πώς ακουγα ενα μουσικο αριστουργημα για πρωτη φορα και μαλιστα πριν αρχισω να σπουδαζω συστηματικα μουσικη. Οταν εχεις σπουδασει, δεν απολαμβανεις, θαυμαζεις. Γιατι για να θαυμασεις, πρεπει πρωτα να καταλαβεις. Και αν καταλαβεις, δεν υπαρχει μαγεία.

Αυτο το εχω καταφερει με ενα ειδος μουσικης απο αυτα που ακουω συχνα: την τζαζ. Δεν θελω να καταλαβω τιποτα. Θελω παντα να αφηνομαι στις απιθανες αρμονιες της, τους τρελους ρυθμους της, τις ακατανοητες μελωδιες. Να μου αρεσει και να μην μπορω να το εξηγησω.