Monthly Archives: February 2015

Οι τεχνικες δυσκολιες στα μουσικα εργα του 20ου αιωνα

Απο την καθιερωση της λογιας οργανικης μουσικης ως τις μερες μας παρατηρειται μια συνεχης αυξηση των τεχνικων δυσκολιων στην εκτελεση μουσικων εργων. Πιστευω ομως, καθαρα απο την εμπειρια μου χωρις να θεμελιωνω αυτην την αποψη με στατιστικα στοιχεια και μετρικες, οτι στον 20ο αιωνα η ανοδος αυτη γνωρισε αποτομες αλλαγες στην κλιση της.

Επειδη γνωριζω καλυτερα το ρεπερτοριο του πιανου, θα γραψω στη συνεχεια μονο γι' αυτο. Χαρακτηριστικα μού ερχονται στο μυαλο τα 3 κομματια απο τον Πετρούσκα τού Στραβίνσκι, τα εργα για πιανο του Βόλπε, του Μπουλεζ, Στοκχάουζεν, Ξενάκη και αλλων. Τα κομματια αυτα βρισκονται στα ορια του δυνατου για τον πιανιστα. Φαινεται σαν οι συνθετες αφηνοντας την φαντασια τους οσο πιο ελευθερη γινεται ωστε να πετυχουν νεες μορφες και υφος, ετσι—και μαλλον και ως συνεπεια της απελευθερωσης της φαντασιας—αφησαν και τα ορια του τεχνικα δυνατου ανοιχτα.

Ολο αυτο βεβαια εχει καποια πλεονεκτηματα και απωλειες. Ενας μουσικος θα παιζει παντα ενα υπερβατικα δυσκολο εργο που εχει ενταξει καποτε στο ρεπερτοριο του. Ενας μουσικοφιλος θα ελκυθει απο μια συναυλια μεγαλης δεξιοτεχνιας. Ομως η πιθανοτητα ο μουσικος να το βαλει στο ρεπερτοριο του ειναι μικρη. Η πιθανοτητα να το διδαχτει κανεις στο μαθημα, ελαχιστη. Και η πιθανοτητα να το παιξει καποιος στον ελευθερο χρονο του για να το απολαυσει, μηδαμινη.

Ετσι ενα πολυ μεγαλο ποσοστο της μουσικης του 20ου αιωνα κλειδωθηκε εξω απο τα ρεπορτορια των ενεργων μουσικων, επαγγελματιων και ερασιτεχνων. Οδηγει τον ακροατη σε παθητικο δεκτη, ο οποιος οταν θελησει να προσεγγισει ενεργα τη μουσικη, θα στραφει στα ρεπερτορια του 18ου και 19ου αιωνα.

arecord duration bug and workaround

It seems, that "arecord" from "alsa-utils 1.0.28-1" has a bug if setting the duration in the command (-d). After the given duration, the recorded files disappears and multiple files are created every second.

I did not want to downgrade, so I used the command "timeout" in order to substitute the buggy -d flag; e.g. for recording 10 seconds:


timeout 10s arecord [flags except duration flag] [filename]

Get hash from an SSL certificate

A convenient way to get the hash value from a website, is to open the site with firefox, login (if needed) through the firefox pop-up window, click on the lock icon in the URL address field and click on "More Information" > "View Certificate" > "Details". In window "Ceritifcate Fields" click on the first line, then "Export" and save this on your disk, e.g. under CERTIFICATE.

The command

openssl x509 -noout -in CERTIFICATE -hash

should then output the hast value of the certificate.

Τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς

Τους τελευταιους μηνες παιζω τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς. Αυτα ειναι τα op.116-119:

  • Επτα Φαντασιες op. 116 (1892)
  • Τρια Ιντερμεντσα op. 117 (1892)
  • Εξι Κομματια για πιανο op. 118 (1893)
  • Τεσσερα Κομματια για πιανο, 3 Ιντερμεντσα και Ραψωδια op. 119 (1983)

Προκειται συνολικα για 20 μικρα κομματια μοιρασμενα σε 4 κυκλους. Καθε κυκλος εχει το δικο του χρωμα και δομη. Ο Μπραμς φτανει με μια εξαιρετικα εκλεπτυσμενη γλωσσα σε δυσβατες περιοχες της ανθρωπινης εκφρασης. Οι μιξεις των διαθεσεων αλλα και οι διαθεσεις οι ιδιες που πετυχαινει ειναι μοναδικες για την ιστορια της μουσικης και προαγγελοι του επερχομενου εξπρεσσιονισμου. Δεν ειναι τυχαιο οτι ο Σαινμπεργκ ειχε μεγαλη αδυναμια στον συνθετη αυτον.

Δεν ειναι ομως μονο ο χειρισμος των διαθεσεων που κανει τα κομματια αυτα προεξπρεσσιονιστικα. Χαρακτηριστικο βρισκω το γεγονος οτι καθε κομματι ειναι και μια καινουρια ιδεα, προσφερει τουλαχιστον μια νεα «εφευρεση» στην ηχητικη τεχνικη, δηλ. στον συνδυασμο πιανιστικης και συνθετικης γραφης. Γνησιοι απογονοι του ρομαντικου κομματιου χαρακτηρα και γονεις των Σαινμπεργκικων και Βεμπερνικων μινιατουρών.

Το κομματι που συμπυκνωνει ολα τα χαρακτηριστικα και για τις τεσσερις συλλογες ειναι πιστευω η Ραψωδια. Ο επικος της χαρακτηρας εναλλασσεται με σκοτεινους εμμονικους μονολόγους, τρυφερα λυρικα επεισοδια, παιχνιδιαρικες παραλλαγες, μυστηριωδη περασματα για να καταληξει σε ενα φιναλε-εκπληξη. Οταν ειχα πρωτοακουσει το τελος της Ραψωδιας δεν πιστευα στ' αυτια μου. Ενα κομματι που θα περιμενε κανεις να τελειωσει θριαμβικα και μεγαλειωδως, παιρνει ξαφνικα μιαν αλλη τροπη, αγωνιωδη και οργισμενη. Οι πλουσιες, παχιες συγχορδιες του επικου μερους γινονται βιαια σφυροκοπηματα και μουγκρητα. Η μελωδια σπαζεται σαν σε λυγμους σε διαφορετικες οκταβες. Δυο διπλες πλαγιες πτωσεις προς το τελος ριχνουν γρηγορα την αυλαια. Η τελευταια συγχορδια στην υψηλη περιοχη, μη δυναμενη να κρατηθει για πολυ (η υψηλη περιοχη στο πιανο εχει πολυ γρηγορο release), απολυτο συμβολο ματαιοτητας.