Monthly Archives: February 2013

arch log #1

2nd week on Arch.

~~~~~~~

Problem: ALSA: no sound for mplayer, ogg123, flash. Skype however could playback.

Solution: wrong selection of default sound device during boot

Set a) default snd card and b) order for sound cards in:

$ cat /etc/modprobe.d/alsa-base.conf
options snd slots=snd_hda_intel,snd_usb_audio
options snd_hda_intel index=0
options snd_usb_audio index=1

Then reboot.

How to detect the cards:

$ lsmod | grep '^snd'

~~~~~~~

Problem: truecrypt could not create a file container ("failed to set up loop  device" after formatting).

Solutions:

1) Activate loop module with

$ modprobe loop

2) or on boot by putting it in:

# echo "loop" >> /etc/modules-load.d/truecrypt.conf

~~~~~~~

Installed: openssl, openvpn

Μπετοβεν Vln+Pf στη Φιλαρμονικη

Πηγαμε χτες μια ομαδα στη Φιλαρμονικη. Ο Καβακος και ο Αξ επαιζαν σονατες Μπετοβεν. Μπις παιξαν το 2ο μερος απο την 1η σονατα του Σουμαν.

Ολοι την ευχαριστηθηκαμε τη συναυλια. Ο βιολιστης μας συνεπαιρνε παιζοντας αλλοτε με  μεγαλη δεξιοτεχνια και παθος και αλλοτε με λεπτοτατη ευαισθησια.

Τι δε μ αρεσε (εκτος απο το Σουμαν, που ηταν μαλλον τελειο); Δεν πηγα να ακουσω κοντσερτο για βιολι με συνοδεια πιανου. Για μουσικη δωματιου πηγα. Ουτε πηγα για να ακουσω ονομαστους εκτελεστες, αλλα αριστουργηματικα εργα. Δυστυχως ο πιανιστας παρειχε μια ανωδυνη συνοδεια, ενω ο βιολιστης τραβουσε ολα τα αυτια—και βλεμματα—πανω του. Το ντουο ηταν τον περισσοτερο χρονο ασυμμετρικο. Δεν περιμενα ο πιανιστας να προκαλει με γωνιες και χαλιναρια τον θυελλωδη βιολιστη. Το ντουο δεν ειναι ρινγκ του μποξ. Ουτε ομως και τραμπολινο, που ο ενας το παρεχει και ο αλλος πηδαει πανω. Το παιξιμο τους ηταν σιγουρα παγκοσμιας κλασης, αλλα δεν μου εδιναν την εντυπωση μουσικων που παιζουν χρονια μαζι και δινουν μια ενιαια ερμηνεια.

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται

Ειδα πριν λιγες μερες αυτην την ταινια. Ειναι απ αυτες που σου τριγυριζουν τη σκεψη μερες μετα που τις βλεπεις... Η ιστορια μού θυμιζει επισης το αριστουργηματικο διηγημα «η θαλασσα» του Καρκαβιτσα. Ο τοπος ειναι ο ιδιος: «επιστροφη μετα απο χρονια σε αυτο που αρνηθηκες, που ομως σε καθοριζε, εδινε νοημα στη ζωη σου και σε καταστρεφει». Στον Καρκαβιτσα ηταν η θαλασσα. Στην ταινια ειναι η μηχανες.

Δυο τρια πραματα για την ταινια:

  • Υπαρχουν ενδιαφερουσες κρυμμενες αναφορες. Στην αρχη οι μουσικοι παιζουν μια πολυ ωραια εκδοχη του The Times They Are A-Changin του Ντυλαν. Οι στιχοι Then you better start swimmin'/Or you'll sink like a stone εχουν αντιστοιχο στο τελος στον περιφημο μονολογο του Μοσχου για την πολη: Και πρέπει να μάθουμε να μη βουλιάζουμε. Να κολυμπάμε μέρα νύχτα. (σενάριο Ανδρέα Τσιλιφώνη)
  • Βρηκα εδω ενα κειμενο που περιλαμβναει τον μονολογο. Χωρις στοιχεια για το κειμενο. Τι κειμενο ειναι αυτο; Που βρισκεται, ποιος το εγραψε; Εχει μια πολυ μεγαλη δυναμη.
  • Μονο οσοι εζησαν τη δεκαετια του 80 μπορουν να νιωσουν πληρως αυτην την ταινια.

Άλλα δεν εχω να πω. Οποιος καταλαβε, καταλαβε.

 

Bye bye OpenSuSE 11.2, welcome Arch!

Χθες και προχθες ειπα γεια χαρα οχι στον Αντυπα, αλλα στο λειτουργικο που χρησιμοποιω εδω και πολλα χρονια. Ενας φιλαρας μου ειχε βαλει σε ενα εξτρα δισκο το suse 6.4, πρεπει να ηταν καλοκαιρι του '99. Ετσι ξεκινησε το καραβι του Λινουξ. Μετα αγορασαμε συνεταιρικα το suse 9.? σε πολλα cd. Και μετα περασα στο 11.2 (μπορει και να περασα απο το 10) οπου και εμεινα πολυ.

Εκανα κανα δυο απιστιες με debian και gentoo, που τα εβαλαν φιλοι μου, αλλα οπως λεει και ο σοφος λαος, «το λειτουργικο πρεπει να το βαζεις μονος σου», αλλιως δεν εισαι σε θεση να το συντηρεις...

Στο 11.2 καθησα πολυ. Ακομα και οταν σταματησε η ενημερωση των αποθετηρίων και βγηκε στο evergreen (το οποίο και σταματα το Νοεμβρη). Ε, καποια στιγμη βαρεθηκα, και ειπα να περασω σε κατι πιο μοντερνο, πιο προχωρημενο, κατι που να αντιστοιχει στις γνωσεις, τις ικανοτητες και το στυλ μου. Το arch linux ηταν η απαντηση...

Οπότε προετοιμασα το εδαφος, το τεσταρα στο εργαστηριο (βλ. virtualbox), διαβασα διαφορα, εκανα τα καταλληλα μπακαπ, ειπα «ο Θεος βοηθος» και εκανα τη βουτια.

Εδω πρεπει να πουμε, οτι ο,τι και να λεει ο κοσμος, το arch δεν ειναι για τον καθενα. Περα απο την τεκμηριωση που ειναι μεν καλη, αλλα μπερδευεται και με παλια τεκμηριωση που σε μπερδευει, στον πραγματικο κοσμο τα πραγματα δεν ειναι ροδινα. Και καλα ακολουθεις τα πρωτα σταδια του εγχειριδίου. Και καλα ολα παν οπως τα λεει. Και καλα λες πανευκολο, ακολουθω απλως τα βηματα. Και ωπ! μια στιγμη ο κομπιουτορας στα λεει αλλιως. Και εισαι τωρα σε ενα γιαπι συστημα, νυχτα, χωρις δικτυο, χωρις βοηθεια, χωρις να ξερεις σε ποια κατευθυνση να πας. Πανικος! (για τους ασχετους). Εδω ειναι που χρειαζεται η πειρα, η μπυρα, η ψυχραιμια, το καθαρο μυαλο. Να εχεις ρεζερβες πισω σου, να εχεις φροντισει για plan B, να κατεβαζει η κουτρα σου ιδεες.

Γι αυτο αλλωστε τον διαλεξα αυτον τον δρομο. Γιατι μ αρεσουν οι προκλησεις. Μ αρεσουν τα προβληματα για δυνατους λυτες. Μ αρεσει να μαθαινω. Σιχαινομαι την ετοιμη τροφη, το φαστ φουντ των software, το να σκεφτεται ο αλλος για μενα, το τι θελω και επιθυμω. Θελω να εχω ενα λειτουργικο που να φυσαει, να χυνεται στο υλισμικο σαν το νερο σε καθε ειδους δοχειο, να μπορω να το πλασω και να το κανω οπως το φανταζομαι, να με πλασει κι αυτο και να με κανει να το μαθω και να το καταλαβαινω. Για τετοια πραγματα μιλαμε. Και οποιος καταλαβε, καταλαβε...

Η εγκατασταση εχει σχεδον τελειωσει. Μενει εκτυπωσκανερ και μαλλον τελειωσαμε. Συνδεση στο δικτυο, resolving (χε χε), partitioning οπως το θελω, multibooting, Xorg, οδηγοι γραφικων και σωστη ρυθμιση (μια μικρη προκληση), ηχος (και φως), ολα ετοιμα. Τι μενει; Ε, αυτο που ειπα + apache, mysql κτλ κτλ.

Ειμαι πολυ ευχαριστημενος. Οπως το φανταστηκα ειναι. Μπραβο στα παιδια που το φτιαξανε! Παντα τετοια!