Monthly Archives: January 2012

Βόλτα με το ποδήλατο, λίμνη

29€ έδωσα χτες για επιδιορθώσεις στο ποδήλατο. Άξιζε όμως. Πήγα σήμερα την κλασική μου βόλτα, τον γύρο του αεροδρομίου. Πρόκειται για μια υπέροχη διαδρομή 90', στην αρχή δίπλα στο κανάλι και μετά στο δάσος, στο αεροδρόμιο χαζεύοντας τα απογειούμενα αεροπλάνα, πάλι δάσος. Μετά πάντα σταματάω σε ένα κιόσκι πάνω από τα νερά της λίμνης του αεροδρομίου. Τις άλλες φορές τις θυμάμαι με ήλιο, και τις ανταύγειες των νερών να παίζουν στο ταβάνι του κιοσκιού. Σήμερα όμως είχε συννεφιά. Παρ' όλ' αυτά η λίμνη εξέπεμπε ηρεμία. Δεν υπήρχαν άνθρωποι στις όχθες. Από τη βόρεια πλευρά (δεξιά) οι χαμηλές πλαγιές των λόφων κατέληγαν σε αμμουδιές με αραιή βλάστηση δένδρων. Από τη νότια, οι πλευρές κατέβαιναν πιο απότομα γεμάτες πυκνή βλάστηση με δέντρα και χόρτα. Τα νερά εκτείνονταν μπροστά και κυμάτιζαν χαμηλά. Μια εικόνα που θα μπορούσα να βλέπω για ώρες.

Σκηνοθεσία/σκηνογραφία στην όπερα

Έχω πολλά χρόνια να πάω στην όπερα. Όχι επειδή δεν είμαι οπαδός του είδους, ως καλλιτέχνης το θεωρώ μουσειακό και μόνο 4 όπερες θα άκουγα με μεγάλη ευχαριστήση (Mozart DG, DZ, Berg W,L).  Αλλά γιατί η σκηνοθεσία ή η σκηνογραφία τις περισσότερες φορές είναι κατά τη γνώμη μου τόσο παλαβή που τα δρώμενα ή τα σκηνικά με αποπροσανατολίζουν αντί να με ψυχαγωγήσουν.

Διάφορα τέτοια σοκ έχω πάρει στο παρελθόν. Με τον Βότσεκ στην Αθήνα το 1995· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: κατά τη διάρκεια του ιντερλούδιου σε σι, που συμβολίζει τις σκέψεις/τύψεις του Βότσεκ στο δρόμο για το χάνι, στη σκηνή γινόντουσαν πράγματα που ουδεμία σχέση μ' αυτό είχαν.

Με την Λούλου το 1996 στο Ζάλτσμπουργκ· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: το συμμετρικό φιλμ που συνοδεύεται με συμμετρική μουσική, έδειχνα τη φάτσα της Λούλου και άλλα πράματα απ' αυτά που γράφει η παρτιτούρα.

Με τον Πήτερ Γκράιμς πριν μερικά χρόνια στο Βερολίνο· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: την σκηνή δομούσαν εκατοντάδες πατάκια, που σε συνδυασμό με την τραγική υπόθεση έδειναν σε μένα μια εικόνα γελοιότητας.

Με λίγα λόγια: οι παραπάνω σκηνοθέτες/σκηνογράφοι θέλοντας να κάνουν το κομμάτι τους αφήνοντας το στίγμα τους στην ιστορία, απομακρύνουν τα δρώμενα από αυτό που θα έπρεπε να είναι. Μ' αυτό δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αν ήταν θέατρο, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια νέα προσέγγιση. Όμως στην περίπτωση της όπερας όπου η μουσική δεν συνοδεύει μόνο όπως στις ταινίες, αλλά σχολιάζει και επεκτείνει τα δρώμενα δημιουργείται μια αναντιστοιχία δρώμενων και μουσικής με αποτέλεσμα το σύνολο να γίνεται αλλοπρόσαλο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη...

Σοκ και Ερμηνεία

Μόλις έχω πάθει ένα σοκ. Άκουσα στο ΥΤ ίσως την χειρότερη ερμηνεία του K482 (1ο μέρος) που θα μπορούσα να φανταστώ. Τι ήταν τούτο... Όλη η μαγκιά και το χιούμορ του Μότσαρτ χάθηκαν σε γλυκερότητες, παρατονισμούς, το τέμπο γινόταν λάστιχο, σε άλλα σημεία τηρούνταν το γράμμα της παρτιτούρας αγνοώντας επιδεικτικά προηγούμενες ερμηνείες, σε άλλα πάλι τα 32α γίνονταν 16α, χάος, χάος!

Πολύ κακά πρότυπα για παιδιά που μαθαίνουν μουσική. Αλλά τι να κάνεις; Δεν είναι σωστό να λογοκρίνεται στη μουσική εκπαίδευση ακόμα και μια κακή ερμηνεία. Η κριτική σκέψη και η πλέρια γνώση πρέπει να καλλιεργείται στο παιδί ώστε να μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα μόνο του.

Τι έφερα από την Ελλάδα

Βρισκόμενος για πολύ λίγο καιρό στην Ελλάδα τις προάλλες, έδραξα την ευκαιρία να φέρω μαζί μου κάποια πράγματα που μου είχαν λείψει πολύ: τις πιανιστικές μου παρτιτούρες και μερικούς δίσκους.

Ανακατεύω τις παρτιτούρες και δεν ξέρω τι να πρωτοξεκινήσω. Με τη σονατίνα του Ραβέλ; Κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ; Σονάτα Σούμαν; Αγγλικές Σουίτες Μπαχ; Πρόκειται για έναν θησαυρό ανείπωτης απόλαυσης.

Όλες βέβαια με σποραδικές σημειώσεις του δασκάλου μου, Γιώργου Θυμή. Αναμνήσεις από μαθήματα, συναυλίες, προσωπικές ιστορίες που συνόδευσαν τη μελέτη όλων αυτών των κομματιών.

Από την άλλη οι δίσκοι. Βινύλιο των 33'.Δίσκοι δικοί μου, από την κλασική μου συλλογή που μου άνοιξε στο μυαλό τις πόρτες των κλασικών αριστουργημάτων και ερμηνειών. Δίσκοι των γονιών μου, με ωραία ελληνικά έντεχνα τραγούδια του '60. Άλλο είδος μουσικής, συνδεδεμένο άρρηκτα με την Ελλάδα. Δεν έφερα πολλούς δίσκους—δεν είναι εύκολο. Σιγά σιγά όμως, θα γίνει κι αυτό, όπως και με το πιάνο.

Είναι κρίμα τα όργανα να μένουν βουβά, οι παρτιτούρες να μην διαβάζονται, οι δίσκοι να μην ακούγονται. Ο καιρός ήρθε.


Ένα ενδιαφέρον πράγμα με τους δίσκους όπως και με τα βιβλία, είναι ότι λόγω του μικρού τους αριθμού δείχνουν ένα μέρος της προσωπικότητας του ιδιοκτήτη. Δείξε μου τη δηλ. τη δισκοθήκη σου, και ξέρω τι σου αρέσει, τι τύπος είσαι, πράγμα αδύνατο αν μου δείξεις τα 20.000 κομμάτια της συλλογής σου με αρχεία μουσικής, όπου υπάρχουν πιθανότατα όλα.