Monthly Archives: December 2011

Θεσσαλονίκη και Θεσσαλονικείς

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπώ πολύ. Πέρασα εκεί τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια, στον—δικό μου—κόσμο της μουσικής και των φίλων και έχω αναμνήσεις σε κάθε γωνιά. Την φρεσκάδα αυτών των χρόνων προσπάθησα να αποτυπώσω στο ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει με ένα μόμπιλε που δονείται από τον άνεμο.

Την τελευταία φορά που πήγα (Φεβρουάριος/Μάρτιος 2010) απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όχι βέβαια από την πόλη, αλλά από τους κατοίκους της. Ήταν αδύνατο να περάσουμε με το καροτσάκι του μωρού από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο λόγω αποκλεισμού από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ώστε έπρεπε να βγούμε στο δρόμο μαζί με τα αυτοκίνητα, η πόλη ήταν πνιγμένη στο σκουπίδι, ο υδραυλικός είχε έρθει 3 φορές για να διορθώσει μια βρύση που έσταζε, ο υπάλληλος της συντήρησης θέρμανσης είχε συνδέσει το καλώδιο του λέβητα με μια πρίζα ώστε όταν ανάβουν τα φώτα να γίνεται βραχυκύκλωμα. Υπήρχε βέβαια η καλή διάθεση. Αλλά χανόταν στην αναποτελεσματικότητα και στο γενικό χάος που υπήρχε.

Και τότε—στα 90—υπήρχε χάος. Θυμάμαι τον εαυτό μου αρκετές φορές να γυρνάει σπίτι από το κέντρο με τα πόδια το μεσημέρι λόγω ασφυξίας στα λεωφορεία. Θυμάμαι ταξιτζή να μην με πηγαίνει στο αεροδρόμιο γιατί «δεν είχε πτήση». Θυμάμαι καταστάσεις απείρου κάλλους μεταξύ σεβασμίων γερόντων στα λεωφορεία. Θυμάμαι σκηνές απύθμενης ασχήμιας από φοιτητές την ώρα του μεσημεριανού φαγητού στη λέσχη. Το χάος δεν ήρθε τώρα τελευταία. Πάντοτε υπήρχε και όσοι μπορούσαν να το δουν, το έβλεπαν. Απ' αυτούς, όσοι δεν το άντεχαν, έφυγαν.

Μια ιδιαίτερη ημερομηνία

Σήμερα είναι 13.12.11. Κάτι ανάλογο με την 09.10.11, όμως με τη διαφορά ότι η αυστηρώς φθίνουσα αυτή ακολουθία είναι η τελευταία σ' αυτόν τον αιώνα και είναι και αριθμητική. Αμήν.

Αυτό μου θύμισε ένα ζήτημα που είχα αναλύσει στο διδακτορικό μου. Την ιδιότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται δομικά σχήματα (patterns) σε δομές που δεν έχουν σχέση με το σχήμα το οποίο αντιλαμβάνεται. Π.χ. μορφές σε τυχαία σχήματα από μελάνη κολλημένων χαρτιών, μορφές στα σύννεφα, οι αστερισμοί, κ.α. Στο διδακτορικό, βέβαια, ασχολήθηκα με τη μουσική (με συγκεκριμένη μουσική), με τα υπόλοιπα έχουν ασχοληθεί άλλοι, αρμοδιότεροι. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται ιδιαίτερα σε αντίληψη τυχαίων δομών. Θυμάμαι πως για την παρουσίαση του διδακτορικού μου είχα φτιάξει ένα πρόγραμμα που έφτιαχνε τυχαίες εικόνες, για να εξηγήσω ευκολότερα αυτό το φαινόμενο στο ακροατήριο. Ορίστε μερικές από τις εικόνες που είχε φτιάξει το πρόγραμμα. Βλέπετε τίποτα ιδιαίτερο;



Πάει και το κρεβάτι

Στο Βερολίνο θεωρείται πως δεν είναι εύκολο να δώσεις έπιπλα ή συσκευές. Η αλήθεια είναι πως δεν αγοράζει κανείς μεταχειρισμένα έπιπλα, τη στιγμή που μπορεί να αγοράσει καινούρια σε πολύ φτηνές τιμές. Έτσι, όταν κάποιος θέλει να δώσει ένα έπιπλο είτε πληρώνει την BSR για να έρθει να το πάρει και να το πετάξει ή κάνει τη γαϊδουριά να το κατεβάσει στην αυλή (ώστε να χρεωθούν όλοι οι γείτονες την απομάκρυνσή του) ή έξω, ρυπαίνοντας το πεζοδρόμιο. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα έχω δώσει σε προηγούμενες αναρτήσεις.

Το καλύτερο βέβαια είναι να χαρίσεις το έπιπλο που δεν χρειάζεσαι σε κάποιον που το χρειάζεται. Αυτό έκανα κι εγώ για το κρεβάτι. Ανάρτησα δωρεάν 1 ή 3 φωτογραφίες στη σελίδα της BSR και της ZweiteHand και σήμερα ήρθαν κάποιοι και το πήραν.

Με συνόδευσε σε 4 σπίτια αυτό το κρεβατάκι με τα όμορφα σχήματα. Πολύ πρακτικό και με μεγάλο εσωτερικό χώρο. Στην εστία όπου έμενα παλαιότερα τον χρησιμοποιούσα για να βάζω ένα σωρά βιβλία και σημειώσεις.

Καλή τύχη! Έμπνευση, ανάπαυση και χαρά σε όποιον το χρησιμοποιήσει!