Monthly Archives: September 2011

Σχολικά βιβλία

Μαθαίνω ότι όλοι οι μαθητές δεν πήραν όλα τα βιβλία με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς στην Ελλάδα. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί δεν κάνουν στην Ελλάδα το σύστημα της Γερμανίας. Αν δεν απατώμαι, οι γονείς πληρώνουν μια εγγύηση για τα βιβλία του μαθητή, και την παίρνουν πίσω μετά την επιστροφή του βιβλίου, αν αυτό είναι στην κατάσταση στην οποία ελήφθη. Σούπερ οικονομικό μέτρο, που κάνει τους μαθητές να σέβονται και να προσέχουν τα βιβλία τους. Όμως ίσως αυτό το μέτρο να προσέκρουε στην Ελλάδα στους ίδιους τους γονείς. Ίσως κάποιοι να μην πλήρωναν τίποτε και να έλεγαν «ας μην έχει βιβλία». Ποιος ξέρει... Όλα στην Ελλάδα πιθανά.

Μ' αυτά και μ' αυτά θυμήθηκα ένα περιστατικό, όταν τέλειωνα την 2α λυκείου στο 3ο Λύκειο Σερρών. Θα δίναμε ιστορία, και πηγαίναμε για τις γραπτές εξετάσεις. Οι καθηγητές μας είχαν πει να αφήσουμε τα βιβλία στο διάδρομο πριν μπούμε για τις εξετάσεις. Το άφησα πάνω σε μια μεταλλική βιβλιοθήκη και σκέφτηκα πως δεν θα μου ήταν δύσκολο να το ξαναβρώ, διότι είχα χρησιμοποιήσει σε αντίθεση με άλλους συμμαθητές μου ένα σωρό συνδετήρες ως σελιδοδείκτες, πράγμα που το διαφοροποιούσε από τα άλλα.

Πήγα, έγραψα, όμως όταν βγήκαμε, όλα τα βιβλία είχαν εξαφανιστεί! Πήγα στον λυκειάρχη και του είπα πως εξαφανίστηκε το βιβλίο μου. Μου είπε πως αυτοί τα μάζεψαν. «Γιατί;» ρώτησα. «Κοίτα έξω» μου απάντησε. Έριξα μια ματιά από το τζάμι και είδα τη σχολική αυλή κάτασπρη από τα σκισμένα βιβλία. «Εγώ το θέλω το βιβλίο μου» του είπα, «θέλω το κρατήσω». «Τότε ψάξε στο σακί» μου είπε, «όμως δεν θα το βρεις». Σε ένα τεράστιο σακί ήταν όλα τα βιβλία ιστορίας. Έψαξα, όμως όντως δεν ήταν καθόλου εύκολο να το βρω. Όμως ούτε ήθελα να πάρω ένα άλλο που δεν μου ανήκε. Τελικά μετά από λίγο τα παράτησα, διότι αν ήταν να το ψάξω, έπρεπε να αδειάσω ολόκληρο το τεράστιο σακί στο γραφείο του λυκειάρχη, πράγμα αδιανόητο. Είχα εκνευριστεί πάρα πολύ, διότι τα αγαπούσα τα βιβλία μου. Αφού δεν το βρήκα, γυρνάω στον λυκειάρχη και του λέω: «Δεν είναι δυνατόν να το βρω εδώ μέσα. Τότε τουλάχιστον να μου δώσετε τους συνδετήρες!». «Βρε άντε από δω που θες και τους συνδετήρες!» μου φώναξε και βγήκα από το γραφείο.

Τέλος εποχής (στο νοίκι)

Μόλις έκλεισε ένας κύκλος. Ήρθαν 2 σωματαράδες της εταιρείας μεταφορών και πήραν πίσω το πιάνο που νοίκιαζα από το 2008. 50€ το μήνα λιγότερα έξοδα τώρα. Δηλ. 600€ το χρόνο.

Όχι βέβαια πως θα σταματήσω να παίζω πιάνο. Θα μεταφέρω εντός 30 ημερών το πιάνο μου από την Ελλάδα. Ήθελα να το μεταφέρω εδώ και χρόνια, όμως η όλη υπόθεση ήταν αρκετά ακριβή για το τότε εισόδημά μου. Τώρα που μπορώ να τα δώσω, θα τα δώσω, ώστε να έχω το δικό μου πιάνο, που είναι και πολύ καλύτερο απ' αυτό που νοίκιαζα.

Περιμένω πώς και πώς τη στιγμή. 14 χρόνια έχω να το δουλέψω.

Συμβουλές σχετικά με την εύρεση εργασίας

Βλέπω διάφορους φίλους και φίλες μου να λένε πως ψάχνουν δουλειά ή έστω να παραπονιούνται για την τρέχουσα επαγγελματική τους κατάσταση. Κι εγώ ήμουν κάποτε κάπως έτσι. Ώσπου έβαλα μπρος ένα πρόγραμμα, με το οποίο βρήκα μια πολύ καλή δουλειά σε μικρό χρονικό διάστημα.

Πέρα από διάφορες ειδικές συμβουλές, το πιο σημαντικό πράγμα για να βρει κανείς εργασία—ή να δημιουργήσει, αν είναι ελεύθερος επαγγελματίας—είναι ένα: συστηματικότητα. Αυτό σημαίνει να το κάνει κανείς σύστημα, ρουτίνα, αλλά με μέθοδο, όχι όπως να  'ναι. Αυτό το λέω, διότι ενώ βλέπω διάφορους να ψάχνουν ανεπιτυχώς για δουλειά, είτε ψάχνουν πολύ αραιά, είτε δεν έχουν μέθοδο. Αυτό το πράγμα θα προσπαθήσω να εξηγήσω στις επόμενες 10 εντολές, οι οποίες απέβησαν πάρα πολύ χρήσιμες σε εμένα τον ίδιο.

  1. Βάλε την αναζήτηση στην 1η προτεραιότητά σου. Κάθε τι άλλο, διακοπές, ιστολόγια, συναντήσεις με φιλάρες, δες το ως χάσιμο χρόνου και συνεπώς χρημάτων. Αν είσαι άνεργος, δαπάνησε το 100% του χρόνου σου πλην φαγητού και τουαλέτας. Αν εργάζεσαι σε δουλειά που θες να σταματήσεις, το 100% του υπόλοιπου χρόνου σου.
  2. Ψάξε οπουδήποτε στον πλανήτη. Ψάξε ακόμα και σε χώρες που δεν μιλάς την γλώσσα, διότι υπάρχουν πολυεθνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν μονάχα αγγλικά. Να είσαι έτοιμος να πας οπουδήποτε.
  3. Ψάξε και δουλειές που δεν έχουν άμεση σχέση με το αντικείμενο που κατέχεις. Άσε αυτούς που τις παρέχουν να αποφασίσουν αν κάνεις γι' αυτές. Τόλμη και περιέργεια να έχεις.
  4. Το βιογραφικό σου να είναι το πολύ 2 σελίδες. Η αίτηση να είναι προσαρμοσμένη στην συγκεκριμένη θέση, απόφυγε τα copy/paste. Δείξε οργάνωση, σχέδιο, στόχο και πρωτοτυπία.
  5. Αν ξέρεις μόνο αγγλικά, μάθε και άλλη γλώσσα μιας χώρας με μεγάλη προσφορά εργασίας. Ξεκίνα εντατικά μαθήματα.
  6. Μην στέλνεις λιγότερες από 20 αιτήσεις το μήνα. Αν δεν βρίσκεις θέσεις για να στείλεις, πήγαινε στο (2) και στο (3) και θα βρεις.
  7. Κάνε επαναλήψεις σε ό,τι γνωρίζεις και μη σταματάς να μαθαίνεις καινούρια πράγματα.
  8. Καθόρισε την επιλεκτικότητά σου ανάλογα με την ζήτηση που έχεις στην αγορά εργασίας. Μετά από 20-30 αιτήσεις μπορείς να σχηματίσεις μια πρώτη εντύπωση.
  9. Φτιάξε ένα καλό προφίλ σε ιστοσελίδες επαγγελματικής δικτύωσης.
  10. Μην υποτιμάς αλλά και μη φοβάσαι καμιά δουλειά.

Φυσικά μπορώ να γράψω άλλα τόσα, αλλά αυτά για αρχή καλά είναι.

Καλή επιτυχία!

Οι πρώτες μου διακοπές (μετά από 18 μήνες)

Μετά από 18 μήνες σκληρής δουλειάς αποφάσισα να πάω κι εγώ διακοπές. Αρχικώς σκεφτόμουν να πάω—όπως πάντα—στην Ελλάδα, αλλά το φοβήθηκα, να πω την αλήθεια. Οι διάφορες αναταραχές και δυσλειτουργίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν ταλαιπωρία. Και επειδή δεν κάνω διακοπές κάθε τρεις και λίγο, αποφάσισα να πάω—με την κατάλληλη παρέα, φυσικά—εδώ στη Γερμανία, για 3 διανυκτερεύσεις σε ένα από τα πολλά κάστρα της χώρας, τα οποία λειτουργούν ως ξενοδοχεία σε πολύ λογικές τιμές.

Έτσι αποφασίσαμε να πάμε στο κάστρο Ράμπενσταιν (Burg Rabenstein), στην Φρανκονία. Ένα υπέροχο κάστρο χτισμένο σε ένα βράχο μέσα στο πυνκό δάσος. Το δωμάτιο και οι χώροι του κάστρου ήταν σαν να βγήκαν από παραμύθι. Μέσα σε τρεις μέρες κάναμε τα εξής:

  • Παρακολουθήσαμε μια ξενάγηση σε διάφορα δωμάτια του κάστρου από έναν γενειοφόρο με μεσαιωνική φορεσιά.
  • Επισκεφτήκαμε το σπήλαιο της Σοφίας (Sophienhöhle).
  • Παρακολουθήσαμε μια επίδειξη πτήσεων στο εκτροφείο γερακιών του κάστρου.
  • Επισκεφτήκαμε τον βασιλικό κήπο του Μπάιροϊτ και την παλιά πόλη.
  • Επισκεφτήκαμε τα θερμά λουτρά Obernsees.
  • Κάναμε ορειβασία και περιπλάνηση στους λόφους και τα υψίπεδα κοντά στο κάστρο.

Έμεινα 100% ευχαριστημένος από την επιλογή. Πέρα από τις διάφορες δυνατότητες αναψυχής στην περιοχή, η περιοχή η ίδια—η λεγόμενη Φρανκονική Ελβετία—με τα ατελείωτα δάση, τους λόφους και τα ποτάμια είναι ένα διαμάντι ομορφιάς και γαλήνης. Η δε εξυπηρέτηση σε κάθε εγκατάσταση είναι παράδειγμα προς μίμηση.

Ορίστε και μερικοί σύνδεσμοι για όσους ενδιαφέρονται:

Geheime Liebe

Τι παράξενο... Ακούω πολλές φορές ένα δισκάκι με διάφορα κομμάτια, και πολύ καιρό μετά προσέχω ένα συγκεκριμένο που με ενθουσιάζει. Λες και πριν δεν το είχα ακούσει καν. Και όντως, άλλο πράμα ακούω, και άλλο, παρατηρώ ακουστικώς.

Αφορμή αυτού του κειμένου είναι το τραγούδι Geheime Liebe (Μυστικός Έρωτας) του Μότσαρτ. Σήμερα το πρόσεξα ιδιαιτέρως και ενθουσιάστηκα. Το άκουσα μερικές δεκάδες φορές. Έψαξα την παρτιτούρα στο δίκτυο, και δεν τη βρήκα πουθενά. Ούτε στην NMA. Διότι, αν και το τραγούδι αναφέρεται σε διάφορες ηχογραφήσεις ως του Βόλφγκανγκ, είναι τελικά του Λέοπολντ. Κάθησα και έγραψα την καταπληκτική του μελωδία. Θα έγραφα και το πιάνο, αλλά τελικά βρήκα την παρτιτούρα στο IMSLP. Δυστυχώς η έκδοση αυτή έχει από τα λόγια μόνο την πρώτη στροφή, αλλά ολόκληρο το ποίημα του Γκύντερ βρίσκεται εύκολα στο δίκτυο.

Αυτό που με μαγεύει σ' αυτό το τραγούδι είναι η ασύμμετρη περίοδος στην αρχή ((4+4)+4) που δημιουργεί μια αντίθεση με τη συμμετρία στη συνέχεια ((4+4)+(4+4)), η απότομη μετατροπία στη δεσπόζουσα με τις ασυνήθιστα μαζεμένες έκτες στη φωνή, η συνεχής κίνηση του μπάσου, η ροή της μουσικής και το υπέροχο ποίημα. Επίσης η περίεργη ομοιότητα μεταξύ των τελευταίων φράσεων των στροφών: ξεκινάν με έκτη προς τα κάτω, όχι όμως στις αντίστοιχες βαθμίδες των σχετικών τονικοτήτων· όμως τελειώνουν με το ίδιο σχήμα. Υπέροχο κομμάτι.

Κασετόφωνο και Μνήμες

Όπως έγραψα και παλαιότερα έχω πολλές κασέτες από τη δεκαετία του 90. Σήμερα πήρα ένα μικρό, φτηνό και απλό κασετόφωνο, που χωράει ίσα ίσα σε μια γωνιά του γραφείου μου, και άρχισα να ακούω παλιές κασέτες. Η εγγραφή που κάνει σε κασέτα είναι λίγο χάλια, αλλά το παίξιμο, μια χαρά. Ε, αυτό χρειάζομαι βασικά.

Φοβερή φάση!... Μουσικές που είχα να ακούσει πολλά χρόνια, υπέροχες εκτελέσεις. Άκουσα τα Ηπειρώτικα του Τάσου Χαλκιά, και τώρα ακούω τους χορούς από την Τερψιχόρη του Πραιτόριους. Μουσική που κυλάει όμορφα.

Θυμήθηκα την θρυλική εποχή, που στις Σέρρες περίμενα τις μια δυο εκπομπές του ΕΡΑ1 και μια από την ΕΡΑ2 τη βδομάδα για να ακούσω λίγη κλασική μουσική —το 3ο πρόγραμμα δεν το πιάναμε στις Σέρρες. Μερικές φορές περίμενα και αργά τη νύχτα, για να ακούσω έργα που δεν ήξερα.

Μετά όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη οι πηγές ηχογραφημένης μουσικής αυξήθηκαν κατακόρυφα. Πέρα από την ΕΡΑ3 που την είχα ξεσκίσει στην ακρόαση (βέβαια, με αρκετά παράσιτα), πήγαινα στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην παραλία, κάτω στην Αριστοτέλους, και δανειζόμουν cd και δίσκους δωρεάν. Είχαν πολύ μεγάλη και οργανωμένη συλλογή. Άλλη πηγή ήταν το Λυσέ, δηλ. το Γαλλικό Ινστιτούτο. Είχε ένα τεράστιο ράφι με δίσκους, ο ένας πλάγια στον άλλο, και μέσα στη σκόνη. Ήμουν μάλλον ο μόνος που δανειζόταν από κει. Και τι δεν άκουσα από αυτή τη δισκοθήκη: Μπουλέζ, πολύ Μεσιάν, Μασώ.

Όλη αυτή η ηχογραφημένη μουσική που μπορούσα να δανειστώ ή να ακούσω δωρεάν από το ραδιόφωνο ήταν για μένα ένα παράλληλο σχολείο. Πιστεύω πως είχα πάρει ό,τι είχε να μου δώσει. Φυσικά άλλο πράμα ήταν και οι ζωντανές συναυλίες στις Σέρρες ή −πολύ περισσότερο— στη Θεσσαλονίκη, όμως αυτές δεν ήταν δωρεάν και τα ερεθίσματα ήταν πολύ λιγότερα.

Σήμερα η πρόσβαση σε όλες αυτές τις μουσικές είναι πολύ πιο εύκολη. Όμως αυτό αντισταθμίζεται με το φαινόμενο του θορύβου: όσο πιο πολλές πληροφορίες λαμβάνει κανείς, τόσο διασπάται η προσοχή και αποκτά λιγότερες γνώσεις. Τα κομμάτια που δανειζόμουν τότε ή κατέγραφα από το ραδιόφωνο, τα άκουγα εκατοντάδες φορές, τα ήξερα απ' εξω. Τώρα τι να πρωτακούσει κανείς όταν έχει πρόσβαση σε χιλιάδες μουσικά κομμάτια ταυτόχρονα; Η καθοδήγηση καθίσταται πλέον πολύ πιο πολύτιμη από τότε.

Ακούω τώρα ένα κουιντέτο του Γ.Κ. Μπαχ. Το ξέρω πράγματι απ' έξω, αν και έχω να το ακούσω αιώνες. Το πρωτάκουσα από αυτήν την κασέτα, στις Σέρρες γύρω στο 1990.

Κλείνω, γιατί έχω να ακούσω πολλά!  😉