Monthly Archives: February 2010

Το χαμόγελο του μωρού

Κάποτε, ένας γνωστός μου είχε πει πως όταν μετά από τη δουλειά γυρνάει στο σπίτι και βλέπει το χαμόγελο του μωρού του, ξεχνάει όλα όσα τράβηξε.

Τον είχα παρεξηγήσει τότε, μου φάνηκε ως δικαιολογία για όσα τραβούσε. Ο γνωστός αυτός, δεν είχε εκφράσει σωστά αυτό που τότε συνέβαινε σ' αυτόν...

Το χαμόγελο του μωρού προς κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, δεν κοστίζει όσο τα δικά μας χαμόγελα εδώ κι εκεί· είναι πολύ ακριβότερο. Διότι για το χαμόγελο αυτό πρέπει να κοπιάσεις πολύ, πρέπει να πετάξεις όλα τα ρούχα της σοβαρότητας που κουβαλάς, πρέπει να αγγίξεις πάλι τη αθωότητα που έχασες μεγαλώνοντας, πρέπει να κερδίσεις κάτι παραπάνω από την εμπιστοσύνη του μωρού την οποία χαρίζει δωρεάν στον καθένα. Το χαμόγελο αυτό είναι το πιστοποιητικό, ότι δεν έχασες την αθωότητα, ότι η ζωή δεν σε έκανε πέτρα, δεν σκότωσε μέσα σου ό,τι πιο αγνό και αφελές είχες. Γι' αυτό και όσοι δεν καταφέρνουν να κάνουν το μωρό να χαμογελάσει, δεν το βάζουν κάτω, προσπαθούν με πιο χαζούτσικες γκριμάτσες και χειρονομίες να κερδίσουν αυτό το «χαρτί», να αποσπάσουν λίγη από την άκρατη χάρη του.

Το δε μωρό, δεν κάνει χάρες. Θα χαμογελάσει, αν έτσι νιώσει πως πρέπει. Θα τεντώσει το χεράκι του αν νιώσει έλξη. Θα δώσει ένα κομματάκι από την χάρη του, αν το αξίζουμε.