Monthly Archives: March 2009

Σαλάτα με καρότα

Αυτήν την ρίζα πολύ την εκτιμώ. Τα καρότα είναι ότι πρέπει για σνακ, διότι μεταφέρονται εύκολα σε ένα τάπερ και τρώγονται ευχάριστα ωμά. Εδώ τώρα μία απολαυστική σαλάτα.

Καταρχήν, τα καρότα καλύτερα να είναι κρύα, έτσι η σαλάτα γίνεται δροσιστική.

Πλένω 3-4 καρότα, τα κόβω σε μικρές φέτες και τα βάζω στον ηλεκτρικό κόφτη. Όταν δεν είχα ηλεκτρικό κόφτη, τα έτριβα στον τρίφτη. Το αποτέλεσμα, στο μπωλ. Ψιλοκόβω (στον κόφτη) και 3 γενναίες σκελίδες σκόρδο. Κι αυτά στο μπωλ. Ρίχνω κόκκινο καυτερό πιπέρι, λίγο λεμόνι, αρκετό λάδι και είμαι έτοιμος.

Εννοείται, πως αν έχω την άλλη μέρα επαγγελματικό ραντεβού, δεν βάζω σκόρδο. Αντ' αυτού, βασιλικό.

Γράμμα 1ο

Καταρχήν οφείλω να ανακοινώσω την χαρμόσυνη είδηση, ότι η γλυκιά μου Υβόν τον μήνα Σεπτέμβριο θα χαρίσει στον κόσμο ένα παιδάκι! Από την άλλη, ο πατέρας του ο Αλέξανδρος φιλοδοξεί να χαρίσει τον κόσμο στο παιδάκι του που έρχεται. Ό,τι γνώρισε, ό,τι έμαθε και μαθαίνει θέλει να του το δείξει, να το ενθουσιάσει, να το φροντίσει, να του δώσει όλη την αγάπη και τη στοργή που έλαβε από τους γονείς του, και όλους τους ανθρώπους που αγάπησε και τον αγάπησαν. Έχει τόσα πολλά να του πει!

Ας κάνουμε λοιπόν την αρχή από εδώ. Εγκαινιάζουμε την κατηγορία «Γράμματα στο παιδί που έρχεται».

Αγαπημένο μου παιδί,

εγώ και η μητέρα σου σε περιμένουμε με χαρά να έρθεις τον Σεπτέμβρη. Αν, βέβαια, βιαστείς και έρθεις τον Αύγουστο, κανένα πρόβλημα, θα χαρούμε μια ώρα αρχύτερα. Με το πάσο σου, όμως.

Ακόμα δεν ξέρεις τίποτε. Δεν ξέρεις τι είναι κόσμος, τι είναι ήλιος, τι είναι φεγγάρι, τι είναι σκύλος, τι είναι έντομο, τι είναι βιβλίο, δεν ξέρεις —και ούτε τον Σεπτέμβριο θα ξέρεις ακόμα— να μιλάς, τι είναι η γλώσσα —αν είναι δυνατόν! Θα ξέρεις μόνο αν σε αγαπάν, το πιο σημαντικό.

Πότε θα τα μάθεις όλα αυτά; Έχεις τόσα πολλά μπροστά σου, καημένο! Μην ανησυχείς όμως, το ταξίδι αυτό θα είναι συναρπαστικό. Άλλωστε, καλύτερα να μαθαίνεις, παρά να ξέρεις· ρώτα κι εμένα που έχω σπουδάσει τόσα πράματα!...

Θα γίνεις μεγάλος μουσικός, πιανίστα(ς) και συνθέτης ή συνθέτρια. Ένας φίλος μου φαγκοτίστας με ρώτησε «και αν θέλει να γίνει φαγκοτίστας;» «Να μην ξαναγυρίσει στο σπίτι!» του είπα. Εντάξει, αν θέλεις να γίνεις κάτι άλλο, θα χαρώ, να ξέρεις! Αυτό θα σημαίνει ότι είσαι δυνατός χαρακτήρας!

Ακόμα δεν με ξέρεις καθόλου. Τη μαμά σου μάλλον την ξέρεις καλύτερα. Θα με μάθεις όμως, μόνο από την καλή (από την ανάποδη θα με μάθεις αν ανοίξεις μπλογκ και γράφεις βλακείες). Θέλω να μάθεις Ελληνικά, για να διαβάσεις τα ποιήματά μου. Για να με γνωρίσεις το θέλω, όχι για να σε συγκινήσουν, όπως συγκίνησαν εμένα. Άλλο αυτό. Θα το ήθελα και για να διαβάσεις τα γράμματα και τα email που έχω γράψει, να ξέρεις τι έζησα, όμως τα γράμματα τα έχω στείλει (για τα email μην ανησυχείς, είναι όλα αποθηκευμένα και έχω και backup).

Με τις συνθέσεις μου και την μαθηματική μου εργασία δεν με πειράζει αν δεν ασχοληθείς, τα ποιήματα όμως πρέπει να τα διαβάσεις.

Αν πάθω τίποτα στο μεταξύ, να πληρώνεις την ετήσια συνδρομή για την ιστοσελίδα μου στον Θόδωρο. Αν θέλεις να μελετήσεις τα μουσικά μου χειρόγραφα, θα τα έχει ο Διονύσης. Τα μαθηματικά μου βιβλία και σημειώσεις, ο Κώστας. Και να γίνεις Λινουξάς! Και να προσέχεις τη μαμά σου, δε φαντάζεσαι τι κάνει ήδη εδώ και μήνες για σένα, προσέχει τι τρώει, διαλέγει ρουχαλάκια, πήρε και ένα ωραίο καροτσάκι. Έχεις ευθύνες!

Θα τα πούμε πάλι σύντομα.

Σε φιλώ

Ο μπαμπάς σου

Ελληνικές Μεγαλοστομίες

Μου υπέδειξε χτες ένας φίλος μου ένα λήμμα για μένα στην ελληνική μουσιπαίδεια, όπου χαρακτηρίζομαι ως

Σημαντικός σύγχρονος πιανίστας και συνθέτης. [...] Μαθητής του θρυλικού δασκάλου Γιώργου Θυμή στο πιάνο, [...]

Αυτός που έγραψε το δημοσίευμα, δεν καταλαβαίνει ότι λέξεις όπως «σημαντικός» και «θρυλικός» μειώνουν το κύρος του κειμένου; Διάβασα και άλλα λήμματα: άλλος συνομήλικός μου κι αυτός «σημαντικός», ο άλλος «εκλεκτός», ο άλλος «διαπρεπής» και «επιφανής», ο παράλλος «με υποδειγματική θεωρητική κατάρτιση». Πω πω... Dream Team στη μουσική!

Τι είναι αυτό τελικά; Εγκυκλοπαίδεια, ή βλογάμε τα γένια μας; Επιβεβαιώνει αυτό που πίστευα για τους Ελλαδίτες, ότι όταν μιλάς για κάποιον πρέπει να τον παινεύεις αλλιώς θεωρείται ότι δεν τον εκτιμάς. Η δε άσκηση κριτικής λογαριάζεται για προσωπική επίθεση (κάνεις κριτική σε κάποιον και σου λέει «δηλαδή τώρα μου τα χώνεις;»). Γι' αυτό και δεν γίνεται να διακρίνουν μεταξύ προσωπικής επίθεσης και κριτικής. Γι' αυτό και —από την ανάποδη— οι λέξεις «σημαντικός» και «θρυλικός» όταν εκφέρονται από Ελλαδίτη δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε.

Αναζήτηση εργασίας

Αναζήτηση εργασίας στο Βερολίνο, λοιπόν. Φυσικά ως μαθηματικός, η μουσική περνάει μαύρες μέρες, αλλά θα έρθει και αυτής η ώρα —μάθε τέχνη κι άστηνε...

Υπάρχουν πολλές δυνατότητες: στα πανεπιστήμια, σε εταιρείες (συμβουλευτική, τράπεζες, ασφαλιστικές, κ.α.), σε λογισμικό. Θα τα πάρουμε με σειρά προτεραιότητας: οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές δεν με ενδιαφέρουν, πρώτα πρώτα με ενδιαφέρει η δουλειά στο πανεπιστήμιο. Οπότε αρχίζουμε από δω, όχι απ' την ανάποδη!

Αν περιμένουμε να ανοίξει θέση επιστημονικού συνεργάτη, θα γεράσουμε, έτσι αρχικώς ενδιαφερόμεθα δια την θέσιν διδακτικής εντολής (Lehrauftrag). Πήγα σήμερα στο Μαθηματικό του TU και μίλησα στη διαχείριση με 2 συμπαθητικά άτομα. Μου δώσαν μια κόλα να συμπληρώσω και να στείλω μαζί με τα χαρτιά μου. Τους είπα ότι ως τον Σεπτέμβριο —λόγω διδακτορικού— ψάχνω για part time και μετά full time. Και μου λέει... ότι ούτως ή άλλως το Lehrauftrag είναι 60 ώρες το πολύ. «Δηλαδή 60 ώρες το μήνα;» ρώτησα. «Όχι», μου απαντά, «60 ώρες το εξάμηνο». «Αααααααα.....» κάνω. Οπότε να κάνουμε αιτήσεις για όλα τα βερολινέζικα και βρανδεμβουργιανά πανεπιστήμια. Και ίσως και για όλης της Γερμανίας και Ελβετίας.

Μετά πέρασα και από την TFH. Ρώτησα πού είναι το Μαθηματικό και με έστειλαν σε ένα γιγαντιαίο παλιό και ωραίο κτίριο. Μπήκα μέσα να πάω στο σωστό γραφείο: ατελείωτοι διάδρομοι χωρίς ανθρώπους, και πόρτες, πόρτες, σκάλες, ψηλά ταβάνια, ησυχία, διάδρομοι, πόρτες, σκάλες... Περίμενα ότι κάποια στιγμή θα βγει κάποιος και θα μου πει «από δω, περάστε κύριε Κ., η δική αρχίζει!».

Στο γραφείο, η ευγενική υπάλληλος μου είπε σε ποιαν καθηγήτρια να στείλω το πτυχίο και το βιογραφικό. Πριν φύγω, να και η καθηγήτρια, μπήκε μέσα, συστήθηκα, θα περάσω την Τρίτη να της παραδώσω το βιογραφικό και το πτυχίο μου ιδιοχείρως. Με ρώτησε πιο είναι το αντικείμενό μου, και της είπα θεωρία πιθανοτήτων και στατιστική. Μου είπε πως για το εαρινό έχουν κλείσει, όμως να με έχουν υπόψιν για το χειμερινό. Για στατιστική έχω καλές πιθανότητες, λέει, διότι έχουν λίγους. Ωραία! Το πιο σημαντικό, είπε, είναι προϋπηρεσία. Για να δούμε, θα μου χρησιμεύσουν τα 3 χρόνια στα φροντιστήρια και ο 1,5 ως φοιτητικός βοηθός στο Ινστιτούτο Πληροφορικής; Ευτυχώς έχω επιστολές από όλα, ότι δούλεψα... Θα στείλει επιστολή και η καθηγήτριά μου.

Η καθηγήτρια συμπαθέστατη. Μου έδωσε και τα email άλλων 2 καθηγητών, οι οποίοι διδάσκουν στατιστική, για να τους συστηθώ.

Οπότε την επόμενη βδομάδα στέλνουμε 2 αιτήσεις. Θα περάσω και από 2 άλλα πανεπιστήμια. Από 2 κάθε βδομάδα. Άλλο πράμα να σε έχουν δει και άλλο να βλέπουν μια απρόσωπη αίτηση. Είναι πολύ σημαντικό.

Improvisation Electronique II

Όπως λέει ο τίτλος, το έργο είναι ένας ηλεκτρονικός αυτοσχεδιασμός (ο δεύτερος). Η λέξη «Improvisation» δεν ξέρω αν εννοείται κυριολεκτικά, ίσως όμως να εννοεί ότι το έργο έγινε απλώς γρήγορα χωρίς πολλά πολλά προσχέδια και αναθεωρήσεις. Αυτό θα δικαιολογούνταν από την απλή, σχεδόν διάφανη δομή του (με το «διάφανη» εννοώ ότι δίνει την εντύπωση —τουλάχιστον σε μένα— ότι η συνθετική σκέψη είναι αναγνώσιμη μέσω της μουσικής).

Το έργο διαρκεί 5' 53'' και αποτελείται από δυο καθαρά ξεχωριστές ενότητες.Η πρώτη (2' 31'') αποτελείται από ήσυχα τόξα μουσικών φράσεων από μακρείς φθόγγους σε διάφορες φωνές, τους περισσότερους μαλακούς και αρκετούς τζιζάτους. Οι τζιζάτοι συνιστούν πού και πού παρενοχλήσεις στα τόξα. Στο μέσον του τρίτου λεπτού ξεκινά μέσα από την πρώτη ενότητα ένας παλμός που δίνει το έναυσμα στην δεύτερη. Αυτή συνιστά αντίθεση στην στατική πρώτη ενότητα με τον συνεχή παλμό, τους εκατοντάδες μικρούς ήχους της και τον χορευτικό χαρακτήρα της. Γράφω «χορευτικό» διότι μου δίνει την εντύπωση (δίνει την εντύπωση, απλώς) ότι η ενότητα αυτή έχει παραχθεί από ψηφιακή παραμόρφωση ενός λαϊκού χορού. Σ' αυτό δεν με οδηγεί μονάχα η γρήγορη και ισορυθμική κίνηση αλλά και το γεγονός ότι το μπάσο κινείται αργά και παλινδρομικά σε διαστήματα τρίτης μικρής προσδίδοντας σχέση τονικής / παράλληλης τονικής. Μετά από δύο ή τρεις αρμονικές παλινδρομήσεις το κομμάτι τελειώνει προς το τέλος του έκτου λεπτού.

Η βασική ιδέα του κομματιού στη μακροδομή του είναι η αντίθεση που παρουσιάζεται με τις 2 ενότητες. Αργές λιτές φράσεις / γρήγορα πολύπλοκα ρυθμικά σύννεφα. Έλλειψη ρυθμικού χτύπου / ισορρυθμία. Το συνεκτικό στοιχείο είναι τα ηχοχρώματα: οι ήχοι στην 2η ενότητα είναι και πάλι μαλακοί και τζιζάτοι, κι έτσι διατηρείται μια συγγενική σχέση με την πρώτη ενότητα.

Πρόκειται σίγουρα για ένα χαριτωμένο κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής. Έπρεπε όμως να προσεχτεί περισσότερο. Κατά τη γνώμη μου, αν είχε δουλευτεί με περισσότερη επιμέλεια (=χρόνος, κόπος, αφοσίωση κτλ.) θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από χαριτωμένο. Η πρώτη ενότητα, αν και καλοφτιαγμένη, δεν μας λέει κάτι περισσότερο από μια σπουδή του συρμού με αργούς ήχους. Τα τόξα είναι μεν μια χαρά, αλλά είναι και κλισέ (όχι ως τόξα, αλλά αυτά τα τόξα). Οι παρενοχλήσεις δεν φαίνεται να δουλεύτηκαν αρκετά, έχουν κυρίως περιστασιακό χαρακτήρα, έπρεπε να είχε γίνει κάτι παραπάνω μ' αυτές, πιστεύω.

Το πέρασμα, αντιθέτως από την 1η στη 2η ενότητα είναι ίσως το καλύτερο σημείο του κομματιού: σύντομο, κατανοητό και αποτελεσματικό.

Η 2η ενότητα μας εισάγει σε νέα δωμάτια με τον αντιθετικό χαρακτήρα της, σύντομα όμως καταντάει ένα συνθετικό παιχνίδι, που αρχικώς έχει πλάκα και στη συνέχεια γίνεται προβλέψιμο. Η παλινδρόμηση κλείστηκε στον εαυτό της. Δεν γέννησε τίποτε καινούριο, απλώς έλαβε χώρα και τελείωσε. Επίσης διάφορα νέα στοιχεία εμφανίζονται που όμως και αυτά δεν εξελίσσονται. Μου δίνει την εντύπωση ότι ο συνθέτης, όπως κι εγώ, ο ακροατής, αρχικώς διασκέδασε με το υλικό που προέκυψε και μετά βαρέθηκε ή κουράστηκε και το σταμάτησε το παιχνίδι. Κρίμα, διότι πρόκειται για πολύ αξιόλογο υλικό.

Και ας έρθω και στο τέλος της 2ης ενότητας: όταν ακούω ρυθμικές ενότητες με επαναλαμβανόμενα στοιχεία αναρωτιέμαι πάντα πώς θα την τελειώσει ο συνθέτης. Υπάρχουν πολλοί τρόποι: άλλοι τις σταματούν απότομα, άλλοι τις οδηγούν σε μια κόντα, άλλοι τις καταστρέφουν, άλλοι κάνουν fade out. Ο Δημήτρης την βούλιαξε. Σίγουρα πρωτότυπο (για μένα), αν και —για να είμαι ειλικρινής— περίμενα κάτι πιο δύσκολο.

Συνολικά για το έργο αυτό θα έλεγα ότι ο Δημήτρης δεν ακολούθησε τον κανόνα του Πάβιτς, ο οποίος ναι μεν εκφράστηκε για την λογοτεχνία, ισχύει όμως κατά τη γνώμη μου για όλες τις τέχνες: το μυθιστόρημα θα πρέπει να είναι πιο έξυπνο από τον συγγραφέα του. Στην προκειμένη περίπτωση, νιώθω ότι πίσω από την Improvisation Electronique II βρίσκεται ένας έξυπνος δημιουργός που όμως δεν έδωσε τον καλύτερο εαυτό του.

Το κομμάτι μπορείτε να το ακούσετε από την επίσημη σελίδα του Δημήτρη.