Monthly Archives: November 2008

Δημοσίευση στον Μανδραγόρα

Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω ότι δύο ποιήματά μου από την συλλογή το προφητικό πουλί δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Μανδραγόρας. Αυτό αποτελεί για μένα τιμή και ευθύνη. Θα προσπαθήσω να συνεχίσω το ποιητικό μου έργο όσο μπορώ καλύτερα.

Τέλος οι διαφημίσεις!

Είμαι πολύ ευχαριστημένος με το καταπληκτικό αυτό πρόσθετο για το Seamonkey ή το Firefox: Adblock Plus. Και τέρμα οι ενοχλητικές διαφημίσεις στο διαδίκτυο! Και όσες δεν τις πιάνει από μόνο του, του τις μαθαίνεις με ένα κλικ και καθάρισες. Και γλιτώνεις traffic, χρόνο και απόσπαση προσοχής.

Αν αυτό το πρόσθετο το βάλουν όλοι (και χρησιμοποιούν όλοι τους συγκεκριμένους browsers), τότε τέρμα οι διαφημίσεις στο δίκτυο. Έτσι απλά. Οι διαφημιστές θα πρέπει να τις βάζουν σε text mode. Λιγότερο ελκυστικό... Χε χε...

Επιστροφή στην Ελλάδα

Τον Οκτώβριο του τρέχοντος έκλεισα 11 χρόνια στο εξωτερικό (της Ελλάδας). Σύμφωνα με τον νέο νόμο, μπορώ να πάω στο προξενείο και να πάρω πιστοποιητικό που θα με κάνει και επισήμως πια Έλληνα του εξωτερικού.

Χαίρομαι που ανήκω —και επισήμως πλέον— στους Έλληνες ομογενείς. Έχει άλλο χρώμα να είσαι μέρος αυτής της Ελληνικής ομάδας. Φυσικά, άλλο πράγμα να είσαι Έλληνας ομογενής στην Γερμανία, άλλο στην Αργεντινή και άλλο στην Ταϊλάνδη (γράφω «Ταϊλάνδη» διότι προχτές έβλεπα το πρώτο Εμμανουέλα). Στην Γερμανία υπάρχουν κοινότητες σε άμεση σύνδεση με την Ελλάδα, στην Αργεντινή υπάρχουν —φαντάζομαι— κοινότητες, αλλά αποκομμένες από την Ελλάδα (η απόσταση, το πλέον μη υπάρχον ρεύμα τροφοδότησης κ.α.), ενώ στην Ταϊλάνδη δε νομίζω να υπάρχουν καν κοινότητες. τουτέστιν ο Έλληνας ομογενής θα είναι ίσως σαν την καλαμιά στον κάμπο.

Η Ελλάδα από μακριά δημιουργεί σ' αυτόν που την άφησε είτε νωρίτερα είτε αργότερα μία πολύ βαθιά Sehnsucht. Καταρχήν, οι γονείς. Έπειτα, οι φίλοι, οι δάσκαλοι, οι διάφοροι άνθρωποι που άφησες μακριά. Έπειτα, το τοπίο, τα βουνά και οι πεδιάδες, οι αμμουδιές και οι θάλασσες που λαμπυρίζουν στον ήλιο, όλα αυτά που καθόρισαν τα οπτικά, ακουστικά, οσφρητικά, γευστικά και απτικά ερεθίσματα στα χρόνια της παιδικής ηλικίας και της πρώτης νεότητας. Στα πρώτα χρόνια του εξωτερικού η φόρα είναι μεγάλη κι έτσι, άλλες οι προτεραιότητες· σύντομα όμως κόβεται η φόρα και οι διάφορες αξίες παίρνουν νέα μεγέθη. Πρώτα πρώτα για τους ανθρώπους, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι αιώνιοι, και ότι τους χάνεις ασχολούμενος με αυτά που θέλεις στο εξωτερικό. Θέλεις να τους ζεις, και όχι να τους φαντάζεσαι. Έπειτα συνειδητοποιείς ότι ούτε κι εσύ είσαι αιώνιος, και ότι τα βουνά, οι θάλασσες και οι κάμποι θα έπρεπε να είναι αυτά που πρέπει να βλέπεις, όχι όμως οποιαδήποτε, αλλά ακριβώς εκείνα που πρωτοείδες όταν ήσουν παιδί.

Καθώς λοιπόν κόβεται η φόρα, τρεις νέοι παράγοντες εμφανίζονται: η αδράνεια, τα πρακτικά ζητήματα και οι νέοι άνθρωποι τους οποίους γνώρισες και αγάπησες εκεί που βρίσκεσαι.

Η αδράνεια, νομίζω, είναι προφανής, δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε. Καθένας έχει την τάση να διατηρεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Τα ρπακτικά (πήγα να γράψω πρακτικά και έγιναν σχεδόν αρπακτικά) ζητήματα είναι εκείνα που καλούνται από την λογική: σκέφτεσαι «εδώ έχω μια δουλειά» —αν έχεις— «που δεν θα μπορούσα να κάνω στην Ελλάδα», σκέφτεσαι «εδώ η γραφειοκρατία είναι μικρότερη, ενώ στην Ελλάδα θα με αδικούσε και θα με ταλαιπωρούσε», σκέφτεσαι «εδώ αν πάθω κάτι, ξέρω ότι δεν θα χαθώ, ενώ στην Ελλάδα αν δεν έχω κάποιον γιατρό insider ή λεφτά για να πληρώνω σε κλινικές ή φακελάκια, είμαι χαμένος». Ομολογώ ότι για μένα, αυτά τα τρία ζητήματα τίθενται με εκθετικώς αύξουσα προτεραιότητα —βέβαια, αν η δουλειά στο εξωτερικό είναι τόσο πολύ ικανοποιητική, τότε βαραίνει κι αυτός ο παράγοντας αναλόγως. Η δουλειά —έστω και μη ικανοποιητική— κάπως βρίσκεται, η γραφειοκρατία κάπως αντέχεται, αλλά η Δαμόκλειος σπάθη της έλλειψης ιατρικής περίθαλψης είναι κάτι που θέλει πολύ θάρρος ή αφέλεια. Επίσης, στην εργασία τίθεται και το θέμα της ευθύνης: υπάρχουν —άν υπάρχουν— και κάποιοι που σε εμπιστεύτηκαν και περιμένουν κάποια πράγματα από σένα.

Επίσης, πολύ σημαντικός είναι και ο παράγοντας σχέση. Φυσικά, παντού μπορείς να βρεις ανθρώπους που να αγαπήσεις και να σε αγαπήσουν. Όμως αν στη δουλειά υπάρχει η δυνατότητα να σιγουρέψεις μία πριν αφήσεις κάποια άλλη, στο θέμα της σχέσης κάτι τέτοιο θα αναιρούσε κάθε έννοια έρωτα. Θα ήταν ανάρμοστο, ανεύθυνο ως και χυδαίο. Εκεί λοιπόν εγκαταλείπεις κάποιον με προορισμό το άγνωστο, παίρνεις το ρίσκο σου, όμως ασχέτως του αν βρεις κάποιον ή όχι, υπάρχει εδώ πάντα ένα έλλειμμα: η σκέψη ότι έχεις προδώσει κάτι. Προσοχή: δεν γράφω κάποιον· κάτι.

Δεν ξέρω αν θα γυρίσω κάποτε στην Ελλάδα. Αν ανήκα στην γενιά που παίρνει σύνταξη, θα έλεγα, το αργότερο στην σύνταξη, αλλά μάλλον δεν θα πάρω. Βλέπω πως όσοι γύρισαν, κάπου βολεύτηκαν (αυτό σημαίνει πως πληρώνονται, άρα είναι καλό, όμως βολεύτηκαν, άρα και κακό). Επίσης βλέπω ότι οι περισσότεροι από όσους γύρισαν και είναι ευχαριστημένοι, είναι Ελληνάρες, ενώ όσοι είναι δυσαρεστημένοι είναι μάλλον κοσμοπολίτες. Από την άλλη, η Ελλάδα αναπτύσσεται γοργότερα από τις Ευρωπαϊκές χώρες, αυτές έχουν ήδη φτάσει πολύ ψηλά, κι άλλη ανάπτυξη, δεν γίνεται. Όλα θα κριθούν από το ζήτημα της εργασίας και της σχέσης. Ενδιαφέρον πάντως έχει η άποψη μιας φίλης, που μου είπε πως σκέφτομαι έτσι, διότι μένω εδώ που μένω. Αν έμενα στην Ελλάδα, μου λέει ότι θα άλλαζαν κατά πολύ τα κριτήριά μου, και πως θα ήμουν μάλλον δυσαρεστημένος. Δεν το γνωρίζω· ίσως έχει δίκιο.

Workrave

Σήμερα θα εγκαινιάσουμε μια νέα κατηγορία καταχωρίσεων, με τίτλο Διαφημίσεις. Θα διαφημίζω προϊόντα (κυρίως λογισμικό) και υπηρεσίες που μου είναι πολύ χρήσιμα και πιστεύω πως μπορεί να είναι χρήσιμα και σε άλλους.

Η παρούσα καταχώριση αφιερώνεται στο πρόγραμμα workrave. Το workrave είναι ένα πρόγραμμα για αθλητές του πληκτρολογίου και του ποντικιού, το οποίο υπενθυμίζει να κάνουν διάλειμμα, έτσι ώστε να προστατεύονται από το RSI (Repetitive Strain Injury). Το πρόγραμμα κάνει μία μικροπαύση μερικών δευτερολέπτων κάθε x λεπτά (ο χρήστης το καθορίζει). Ένα χαμογελαστό λαμπάκι-φατσούλα βγαίνει, σε χαιρετάει με το χεράκι του και ρωτάει ευγενικότατα αν είναι ώρα για διάλειμμα. Αν το αγνοήσεις και συνεχίσεις, παίρνει άλλη έκφραση, ανησυχεί.

Στη συνέχεια λαμβάνει χώρα μία δεκάλεπτη παύση με ασκήσεις για τα χέρια (το πρόγραμμα λέει και τι άσκηση να κάνεις!) και στην επόμενη δεκάλεπτη, για τα μάτια. Φυσικά μπορείς να παραλείψεις ενδεχομένως ένα διάλειμμα, το πρόγραμμα είναι πολύ φιλικό.

Συστήνω το workrave σε όσους χρησιμοποιούν υπολογιστή. Είναι ελεύθερο / GNU GPL λογισμικό. Τρέχει σε GNU/Linux, MS Windows, HP-UX, Solaris και FreeBSD. Εδώ, ένα εισαγωγικό ενημερωτικό κείμενο. Κι εδώ, η σχετική ιστοσελίδα.

I will survive

Πω πω... τι ήταν κι αυτό το σημερινό! Δεν πέρασαν μερικές ώρες από τότε που βγήκα από το χειρουργείο!... Ούτε που το φανταζόμουν σήμερα το πρωί πού θα κατέληγα. Εντάξει, μην κάνετε έτσι, θα ζήσω. Και μην μπείτε στον κόπο —όσοι με είχατε ούτως ή άλλως γραμμένο— να δείξετε το ψεύτικο ενδιαφέρον σας, ο Δροσέλτης δεν χάβει κάτι τέτοια. Ηλίθιες δικαιολογίες, να μην ακούσω, ξενερώνω χειρότερα. Θα ενημερωθούν μόνον όσοι ενδιαφέρονται και ενδιαφέρονταν πραγματικά. Και αυτοί ξέρουν ποιοι είναι.

Τώρα τι τα γράφω αυτά; Όσοι διαβάζετε αυτές τις άγιες γραμμές, να ξέρετε ότι δεν θα κυκλοφορώ στην πιάτσα για λίγες μέρες. Υπομονή! Σύντομα, πάλι κοντά σας...

New PC

Μετά από πολλή σκέψη και περισυλλογή, αποφάσισα να μην μολύνω τον νέο υπολογιστή με τα βρώμικα προϊόντα πολυεθνικών εταιριών ---ξέρετε πολύ καλά τι λέω, μην κουνάτε αδιάφορα το κεφάλι σφυρίζοντας! Στον υπολογιστή αυτόν θα βάλω μόνο ανοιχτό κώδικα. Και μάλιστα πολλά συστήματα· τώρα έβαλα το openSuSE, στη συνέχεια θα βάλω και ubuntu, και slackware, και gentoo.

Είχα να εγκαταστήσω ανοιχτό λειτουργικό από τον Δεκέμβρη του 2004 (SuSE 9.2) και παρατηρώ ότι έχουν γίνει αρκετές χαζομαρούλες στις καινούριες διανομές. Ευτυχώς διαθέτομεν πείραν κι έτσι δεν πτοούμεθα. Πρέπει να γίνουν πολλές αλλαγές. Καταρχήν το φρικιαστικό KDE πρέπει να του δίνει και να έλθει η βασιλεία του FVWM για να μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας σαν άνθρωποι. Πρέπει να βάλουμε και μερικά sudo, γιατία αλλοιώς δεν βλέπω προκοπή. Ευτυχώς έχω αποθηκεύσει όλα τα αρχεία ρυθμίσεων από το παλιό, κι έτσι η μόνη δουλειά θα είναι η προσαρμογή στην νέα διανομή και υλισμικό. Όχι κι άσχημα!...

Αυτό βέβαια θα πάρει μερικές μέρες. Χρόνια το κουρδίζαμε το παλιό, έτσι εύκολα θα αφήσουμε τις παλιές μας συνήθειες; Ποτέ! Λοιπόν, κλείνω τώρα γιατί έχουμε δουλειές με φούντες!