Category Archives: Άνθρωποι

Leipzig

Το ΣΚ που πέρασε βρέθηκα για ιδιωτικούς λόγους στην Λειψία για πρώτη φορά. Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την Thomaskirche, ένα προσκύνημα για κάθε μουσικό που αγαπάει την τέχνη του.

Στην εκκλησία τούτη εργάστηκε για πολλά χρόνια ως κάντορας ο Ι.Σ. Μπαχ. Μάλιστα εκεί βρίσκεται θαμμένος σήμερα. Μπροστά από τον βωμό. Πήγα λοιπόν και στάθηκα μπροστά στον τάφο. Ντρεπόμουν να στέκομαι και ο Μπαχ να κείται πιο χαμηλά από μένα.

Μια σιδερένια πλάκα στην οποία έχουν τεθεί διάφορα λουλούδια φέρει τρεις μόνο λέξεις: Johann Sebastian Bach. Άλλο τίποτε.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο μικρή είναι η πλάκα. Δεν γνώριζα ότι οι άνθρωποι παλαιοτέρων αιώνων ήταν πολύ πιο μικροί! Έτσι ήταν λοιπόν ο Μπαχ: ένας κοντούλης άνθρωπος με σαξωνική προφορά, όπως δείχνουν οι σημειώσεις των διαφόρων μαθητών του.

Όλα γύρω απλά. Η εκκλησία, τα καθίσματα, ο τάφος, η πλατεία, όλα. Σ' αυτό το απλό περιβάλλον αυτός ο άνθρωπος έκανε πράματα που όχι μόνο ξεπέρασαν τα όρια της πόλης του αλλά και της εποχής του. Τι να λέμε τώρα, αφήστε με, έχω πάθει σοκ.

In Memoriam

Πριν από έναν περίπου μήνα έλαβα μήνυμα ενός αγαπημένου φίλου μου από την Ελλάδα, πως ο Δάσκαλός μου στο πιάνο, ο Γιώργος Θυμής, έφυγε από κοντά μας.

Μου δίδαξε πιάνο από το 1990 ως το 1997. Ήταν ένας Μέντορας. Όχι μόνο δάσκαλος, αλλά και μάνατζερ και σύμβουλος, πάντα γεμάτος αγάπη για όλους τους μαθητές του.

Πριν λίγο που έπαιζα πιάνο έβλεπα τις σημειώσεις του στην παρτιτούρα: όλες πετυχημένες, με γούστο για την σχετική μουσική.

Θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου. Όπως —πιστεύω— και όλοι όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Μια έκπληξη

Το εξάμηνο αυτό εργάζομαι και στην Hochschule für Technik und Wirtschaft Berlin, όπου διδάσκω Μαθηματικά ΙΙ στους Μηχανικούς Οικονομίας. Τη σχολή αυτή την είχα αναφέρει και στο πρώτο πρώτο μπλογκ μου, εδώ. Είχα γυρίσει απ' έξω και είχα φωτογραφίσει τα ανάγλυφα στην πρόσοψή της. Δεν είχα μπει όμως στην αυλή...

Τώρα που διδάσκω στη σχολή, γυρνάω αρκετά στους διαδρόμου πηγαίνοντας από τη μιαν αίθουσα στην άλλη ή στη βιβλιοθήκη. Οι τοίχοι της σχολής είναι γεμάτοι με διαφημίσεις για καριέρα σε εταιρείες consulting, οικομονικές, τεχνολογικές, κ.α.

Βγαίνοντας όμως στην αυλή, ακριβώς απέναντι από το δοιηκιτικό κτίριο, υπάρχει ένα παρκάκι, σα λαβύρινθος με διάφορα παγκάκια. Στο πάρκο αυτό φαίνεται από τον κύριο δρόμο που οδηγεί από το κύριο κτήριο στη mensa ένα άγαλμα, στο οποίο οδηγεί ένα πλακόκστρωτο με τριανταφυλλιές εκατέρωθεν. Το άγαλμα δηλαδή είναι σε κεντρικότατο σημείο, όμως παρ' όλ' αυτά δεν είχα προσέξει ποιον παριστάνει.

Προχτες που πηγαινοερχόμουν μεταξύ κυρίου κτηρίου και μένζας πρόσεξα το όνομα. Στην αρχή μου φάνηκε γαλλικό, στο τέλος ελληνικό. «Ρε μπας και είναι Έλληνας;» αναρωτήθηκα. Κοίταξα αμέσως το μικρό: Νίκος. Τότε κατάλαβα...