Category Archives: Στοχασμοί / Gedanken

Σοφίες για τη Σοφία (18.06.2016)

  1. Η καλη τεχνη ειναι ο συνδυασμος παραδοσης και νεωτερικοτητας. Το παιχνιδι αναμεσα στο γνωστο και το αγνωστο. Αναμεσα στο προσδωκομενο και το απροσδοκητο.
  2. Στη ζωη κερδιζεις χρονο και χαρα οταν ξεχωριζεις το σημαντικο απο το ασημαντο.
  3. Να μην ξεμαθεις να ακους το ενστικτο σου. Αναγνωριζει σημαδια και σηματα πολυ πριν τη λογικη.
  4. Αν τραυματιστεις σ‘ ενα δρομο, να τον ξαναδιαβεις προσεκτικοτερα.
  5. Να διαβασεις/ακουσεις/δεις τα κλασικα δημιουργηματα. Ειναι συναρπαστικα. Θα σου δωσουν χαρα και θα καταλαβεις καλυτερα τον εαυτο σου και τος αλλους.
  6. Να κατανοησεις το Νομο των Μεγαλων Αριθμων (συμπαν, φυση, εξελιξη, πολιτισμος, επαναληψη)
  7. Στη ζωη ειτε θα εισαι βαθυς και στενος ειτε πλατυς και ρηχος. Το εμβαδο (εργο της ζωης) ειναι ισο.
  8. Ο καλλιτεχνης που δεν ειναι δογματικος καλυτερα να γινει επιστημονας.
  9. Ο Ερωτας κραταει λιγο. Μετα γινεται Αγαπη, νευρωση ή τιποτα.
  10. Το ταλεντο ειναι μια κληρονομια, ενας επιταχυντης. Δουλευοντας σε κατι οπου δεν εχεις ταλεντο, θα δυσκολευτεις περισσοτερο, ομως θα γινεις ικανοτερη απο τους ταλαντουχους. Το μονο που εχει σημασια ειναι να αγαπας αυτο που κανεις.
  11. Οταν καποιος θελει να αποκτησει εξουσια πανω σου ειναι ολο ευγενειες και χαμογελα.
  12. Για να σε σεβονται οι αλλοι, πρεπει πρωτα εσυ να σεβεσαι τον εαυτο σου.
  13. Η οργανωση των υποδομων σου, το επιπεδο των ικανοτητων σου φαινεται σε περιοδο κρισης.
  14. Τυποποιησε ο,τι ειναι απλο και βαρετο για να εχεις χρονο και δυναμη για τα συνθετα ζητηματα.
  15. Οταν καποιος κινει συναισθηματα μεσα σου, ειτε σε εμπνεει ειτε σε χειραγωγει για να πετυχει ιδιους στοχους
  16. Οταν κερδιζεις κατι, εχε συνειδηση του τι χανεις.
  17. Χωρις εξασκηση δεν αποκταται καμια δεξιοτητα.
  18. Η συνεχης αλλαγη πλευσης ειναι κενοτητα. Η παραμονη στο αρχικο σχεδιο με καθε κοστος, ηλιθια ξεροκεφαλια.
  19. Επιτυχημενος ειναι αυτος που μαθαινει να διαχειριζεται τις αποτυχιες του
  20. Να μην το βαζεις κατω!

Παγωμενο ντους

Θα το καθιερωσω! Καθε μερα. Πρωι πρωι. Μπαινεις με ματι νυσταγμενο. Νιωθωντας ακομη τη ζεστή και τρυφερη αγκαλια του αφρατου παπλωματος. Και βγαινεις με τις αισθησεις στο τερμα! Ξυπνητος οσο δεν παει. Και μια παραξενη ζεστη προσεγγιζει βαθμιαια το παγωμενο και βρεγμενο κορμι.

Τι μεσολαβησε; Θυμαμαι που καποτε βουτηξα στη θαλασσα το Μαρτη. Που πηδηξα σε μια λιμνη στο βουνο απο εναν βραχο. Που αφησα το υποστεγο και γυρισα σπιτι μεσα σε καταρρακτωδη βροχη. Το σοκ. Που η πραγματικοτητα σε ξεπερναει. Το καλο σοκ. Που σε ξεπερναει προς τα πανω.

Παγος, Ασφαλτος, Χωμα

Στο παγοπεδιλο

Γλιστρας σαν ανεμος. Κατω λευκο. Επιπεδο. Ισορροπία. Σκεφτεσαι πως στριβεις· και στριβεις. Πιο γρηγορα! Καποιος πλησιαζει στην τροχια μου... πού πας; Γλυτωσαμε. Τι μουσικη... Χορευουμε; Ελιγμοι. Ταχυτητα. Δροσερος ο αερας στα μαγουλα. Ο ηλιος ανατελλει στον γαλαζιο ουρανο.

Στο ποδηλατο

Καινουριο. Το παλιο κλεφτηκε. Τι να πω; Εκλαπη; Ρολαρει απο μονο του θαρρεις... Τι καινουρια μαντζαφλαρια σκεφτηκαν οι κεραταδες... Ουτε διαστημοπλοιο. Καθε μικροκινηση και αποκριση. Προεκταση του σωματος. Εγω, η γη κι ο ηλιος. Μην μπαινετε στο δρομο μου ρε παιδια, κουδουνι, αυτη τη δουλεια θα κανουμε; Τι κανει ρε ο αλλος με το αμαξι... Καλα που φρεναρα! Δαγκωνει την ασφαλτο. Ετσι πρεπει.

Στο αλογο

Τωρα δεν εχει εγω. Τωρα εμεις. Δυο. Εσυ, εγω κι η φυση. Τωρα η συνεργασια. Τωρα η επικοινωνια. Τωρα η τεχνικη. Η πιο παλια. Χιλιαδες χρονια παρεα. Μαζι θα πορευτουμε τωρα. Εξω απ' την πολη. Στα βουνα. Στα δαση. Στα λιβαδια. Στις παραλιες. Θα περασουμε ποταμια. Θα ειμαστε φιλοι. Και στα καλα, και στα δυσκολα.

Θεσσαλονικη

Εζησα στη Θεσσαλονικη περα απο ενα ετος περιπου της βρεφικης μου ηλικιας απο το καλοκαιρι του 1991 ως τις 3 Οκτωβριου του 1997. Γεματα εξι χρονια. Ηταν μια περιοδος της ζωης μου, απο τις πιο δυναμικες, παραγωγικες και «πεπτικες», δηλ. μαθαινα παρα πολλα πραγματα σε ελαχιστο χρονο και συνεχως. Ειχα πεσει με τα μουτρα στη μουσικη. Στο πιανο, στη συνθεση, στη μουσικολογια, ειχα κανει καλους φιλους, ερωτευομουν συχνα. Ηταν και μια Θεσσαλονικη των φοιτητων, των μπαρ και των καφε, των μαζωξεων σε φοιτητικα διαμερισματα με κιθαρες και τραγουδια, εποχη αφραγκίας (μου φαινεται αδιανοητο το ποσα καναμε με ελαχιστα λεφτα) και των ατελειωτων ξενυχτιων. Και παλι, εγω δεν τα εζησα αυτα οπως αλλοι φιλοι μου, διοτι ημουν χωμενος στα βιβλια και τις παρτιτουρες. Αλλα και παλι, εζησα πολλα, ωστε να θυμαμαι και να εκπλησσομαι, ακομα και τωρα. Εγω και καποιοι φιλοι μου τοτε δεν ειχαμε ορια. Θυμαμαι πως βγαζαμε γλωσσα (με επιχειρηματα) στον οποιονδηποτε, κι ας ηταν οποιος ηθελε. Θυμαμαι πως σκεφτομασταν τρελες ιδεες, και τις καναμε, στην τεχνη, στη ζωη, παντου. Αφησαμε σχολη, να ουμε. Τι εμεινε τελικα απ' ολο αυτο στους επομενους; Μαλλον τιποτα. Καναμε το κομματι μας και φυγαμε. Το γλεντησαμε, που λενε. Και η Θεσσαλονικη επαιζε μαζι. Βασικα, τιποτα δεν επαιζε. Απλα εμεις ημασταν τοσο ενθουσιασμενοι, που δεν βλεπαμε την ασχημια. Οπως στον ερωτα. Τωρα, οποτε γυριζω εκπλησσομαι απο το ποσο δυσκολη πολη ειναι. Ποσο ταλαιπωρει τους ανθρωπους της, οχι μονο καθημερινα, αλλα και δια βιου. Τοτε αυτα δεν μας ενοιαζαν. Κοιμομασταν στο πατωμα και γυρνουσαμε και σπιτι με τα ποδια αμα λαχαινε. Αλλαξαν πολλα. Εμεις αλλαξαμε. Μεγαλωσαμε, αλλαξαν τα στανταρντς. Ε, ειδαμε και λιγο παραπερα τι παιζει, ανοιξαν τα μυαλα. Η παλια παρεα διαλυθηκε. Τι θα γινοταν αν εμενα; Θα τους κρατουσα ολους μαζι; Θα καναμε κατι μεγαλο, κατι επικο; Μπα, καποια στιγμη, ολα θα διαλυονταν, και μαλιστα με παρεξηγησεις, καλυτερα ετσι λοιπον. Τωρα οταν γυρναω, βλεπως εναν δυο, κατι ειναι κι αυτο, γιατι καποιοι αλλοι το σκασανε απο την πισω πορτα, νυχτα και μεταμφιεσμενοι. Αλλαζουν οι ανθρωποι, ετσι παν αυτα. Σκεφτομαι να παω μια βδομαδα Σαλονικη. Εχω ορεξη για πατσα.

Θερους Τελος

Το καλοκαιρι τελείωσε και ηρθε ο χειμωνας. Τελος οι ατελειωτες λιακαδες και αρχη των νυχτων και των αερηδων. Τελος η λατρεια του κορμιου και αρχη των ρουχων και του μοδατου σχεδίου. Τελος οι παρεες, οι φωνες και οι τσιριδες, και αρχη της σχόλης μες στη νυχτα, αρχη των βραδιων που ολοι ειναι μοναχικοι, αρχη του στοχασμου, του χαμογελου, του χιουμορ, του μυστηρίου, του φλερτ και των κρυμμενων μπαρ.

Μονο οι σκληροι τωρα ποδηλατουν· οι τρυφηλοι καβαλαρηδες του θερους γυρισαν στις φωλιες τους. Τα φωτα αναβουν και οι υπογειοι γεμιζουν. Ολοι μεσα. Κρυος δροσερος αερας. Καθαροτητα. Ψηλα η σεληνη και αργει. Δεν κανει κρυο (μηπως ηπιαμε;)

Ενας μακροσυρτος ηχος κορνου στον οριζοντα και ολοενα δυναμωνει. Πλησιαζουν οι γιορτες. Αεροπλανο. Γιορταστε. Ωρα για τροπικους.

Ελαχιστα πραγματα

Τον τελευταιο καιρο απαλλασσομαι απο πολλα πραγματα. Πραγματα που για χρονια δεν ειχα χρησιμοποιησει. Και με ελαχιστη πιθανοτητα να χρησιμοποιησω στο μελλον. Ενα γραφειο για υπολογιστη. Το χαρισα. Ας παει ο υπολογιστης στο κανονικο γραφειο, ειναι καλυτερα. Ενα παπλωμα υπερβολικα ζεστο. Κι αυτο το χαρισα. Χαρισα και δυο βαλιτσες. Τι να τις κανω, αφου εχω μια μεγαλη και μια μικρη. Αρκουν. Ενα σωρο ρουχα που δεν τα φορουσα, τα εριξα στο κιβωτιο δωρεων. Αλλα πραγματα, οσα δεν μπορουσα να χαρισω, τα πεταξα. Κι εχουν ακομα να φυγουν πολλα...

Θελω να εχω εναν χωρο με ελαχιστα πραγματα. Να αναπνεει. Να ειναι διαφανης. Μονο οσα χρειαζομαι. Διοτι ετσι το μυαλο δεν μπερδευεται με τα ασημαντα. Ο χρονος ειναι λιγος.

Ημερολογιο

Ειναι πολυ χρησιμο να κραταμε ημερολογιο.
(Εννοειται σε κρυπτογραφημενη μορφη.)
Για να θυμομαστε πότε εγινε τι.
Για να μην ξεχναμε τα κακα και τα καλα.
Για να βαζουμε σε ταξη τις σκεψεις και τις πραξεις μας.

Η Ποσοτητα φερνει και την Ποιοτητα

Η φυση επενδυει στην ποσοτητα. Ετσι, σιγα σιγα ή που και που ερχεται και η ποιοτητα. Ο,τι κι αν εισαι, αν θελεις να το κανεις καλα, θα πρεπει να παραγεις πολυ απο δαυτο. Ετσι καποια στιγμη—οχι παντα—θα εχεις και ποιοτικη παραγωγη. Ενω αν εστιασεις στην ποιοτητα, στο «λιγα και καλα», στο τελος θα δημιουργησεις οχι και τοσο καλα ή παρα πολυ αργα, ενω αυτος που επενδυσε στην ποσοτητα θα καταληξει να δημιουργει πολυ καλυτερα ή το ιδιο καλα αλλα πιο γρηγορα.

Μερικές σκέψεις για τη σύγχρονη λόγια μουσική

Η συγχρονη λογια μουσικη βρισκεται σε τεραστια κριση απηχησης. Μια ροκ συναυλια γεμιζει σταδιο με χιλιαδες ακροατες. Μια συναυλια κλασικης μουσικης, ενα μεγαρο με εκατονταδες. Και μια συναυλια συγχρονης λογιας μουσικης γεμιζει μια αιθουσα με μερικες δεκαδες στην καλυτερη περιπτωση. Με τοσο μικρη απηχηση δεν ειναι σιγουρα οικονομικα βιωσιμο ειδος. Δηλ. δεν μπορει καποιος να ζησει γραφοντας μουσικη για ενα τοσο μικρο ακροατηριο. Φυσικα το ακροατηριο γινεται χιλιαδες ατομα αν περασουμε στην παγκοσμια κλιμακα. Ομως εκει υπαρχουν και εκατονταδες συνθετες στο ειδος, οποτε ο αναλογικος περιορισμος παραμενει ο ιδιος.

Οσο μεγαλυτερη η ελευθερια που κατακτα η λογια μουσικη, τοσο πιο μικρο θα ειναι το κοινο της. Διοτι η συνεχης αναπτυξη της μουσικης γλωσσας σε καθε συνθετη, κι αυτο με διαφορετικο τροπο ανα συνθετη, καθιστα τον ακροατη λαχανιασμενο ακολουθο μιας πορειας την οποια δεν προλαβαινει να χωνεψει. Και ειτε νιωθει αμηχανια ειτε καποια στιγμη εγκαταλειπει τον χωρο—που ειναι και η πιο υγιης αντιδραση.

Γνωριζω συνθετες που εγκατελειψαν τον χωρο, διοτι δεν ηθελαν να απευθυνονται μουσικα σε ενα τοσο περιορισμενο ακροατηριο. Δεν ξερω τι απεγιναν. Γνωριζω και συνθετες που παρεμειναν στο χωρο, ομως κερδιζουν τα προς το ζην απο τη διδασκαλια ή απο αναθεσεις και υποτροφιες. Στην 2η περιπτωση προκειται ομως για μια παρα πολυ απεριττη ζωη με αβεβαιο μελλον.

Υπαρχει μελλον για τη λογια μουσικη; Αν συνεχισει στο ρυθμο που παιζει σημερα, μαλλον θα καταληξει ενα ειδος πολυτελείας για πολυ λίγους. Αν ομως βρεθει ενα νεο μοντελο διαχειρισης (παραγωγης, διακινησης, διαθεσης και ακροασης) τοτε ισως ναι. Ποιο θα μπορουσε να ειναι αυτο;

Πιστευω πως στην παρουσα κριση θα πρεπει να γινουν καποιες θυσιες (π.χ. εγκαταλειψη του συνεχους ριζοσπαστισμου, ενσωματωση λαϊκων/ποπ υφών, μειωση της παραγωγης προς χαριν της διαχειρισης), πιο εντονες συνεργασιες με αλλες τεχνες και εφαρμογη σε νεες υποδομες (π.χ. με τη συγχρονη ζωγραφικη, το θεατρο, τον κινηματογραφο, το ντιζάιν χρηστικων ηχητικων αντικειμενων), και καποια αλλη διαχειριση των πορων απο τους συνθετες. Π.χ. μοιρασια του χρονου μεταξυ εμπορικων και λογιων εργων. Η μοντερνα ζωγραφικη βρηκε χωρο στη συγχρονη ζωη ως διακοσμητικο στοιχείο· ετσι βγηκε απο το μουσειο και την γκαλερι. Η μουσικη παρεμεινε ελευθερη, αλλα μεσα στο μουσειο της, τουτεστιν στις «συναυλιες συγχρονης μουσικης». Θα πρεπει να ριξει κι αυτη κατι, αν θελει να επιζησει της κρισης.

Καταιγίδα

Εξω μαινεται ο αερας. Μεσα ειμαστε ασφαλεις. Αισθανομαστε ασφαλεις.

Εξω ειναι νυχτα και κανει κρυο. Οι ανθρωποι δεν σουλατσαρουν. Κανουν τα απαραιτητα. Προς δουλεια, προς σπιτι.

Κανει κρυο και κανει νυχτα. Φυσαει δυνατα. Το ακουμε.

Ας μπουμε στο κρεβατι. Ας σκεπαστουμε. Ας κοιμηθουμε. Ισως αυριο ειναι καλυτερα. Θα ειναι μερα.