Category Archives: Στοχασμοί / Gedanken

The Big Picture

Καποιοι εχουμε την εντυπωση οτι θα ειμαστε για παντα. Η ανθρωποτητα, εννοω. Οτι οπως βγηκαμε απο τις σπηλιες, θα βγουμε απο τη γη, θα εποικισουμε το διαστημα κτλ. Αλλοι παλι εχουν την εντυπωση οτι η ανθρωποτητα θα εκλειψει ξοδευοντας τους πορους ή μεσω κλιματικων αλλαγων, μετεωριτων κτλ.

Να δουμε την ανθρωποτητα ως μερος της βιομαζας. Και αυτην σαν εναν μεγαλο και λιγακι ευφυη οργανισμο. Και να εκλειψουν ολοι οι ανθρωποι, και ολα τα ζωα και τα φυτα, ενα βακτηριδιο να μεινει, παλι μετα απο καποια δισεκατομμυρια χρονια ειναι πολυ πιθανο να γινουν ολα απο την αρχη. Ζωη, πολυπλοκη ζωη, νοημοσυνη, πολιτισμοι. Το χειροτερο σεναριο απο αυτα που φανταζομαστε να γινει για τη Γη, παλι πιο φιλικη στη ζωη θα ειναι απο το φεγγαρι ή τον Αρη. Αλλωστε και στο παρελθον ελαβαν χωρα μεγαλα θανατικα στον πλανητη. Ομως και παλι η ζωη ανεκαμψε. Οπως ειπαμε, και ενα μοριο να μεινει, εγω θα ελεγα και τιποτα να μη μεινει, παλι σε μερικα δις χρονια, ολα εδω θα ειναι. Με αλλη μορφη.

Ομως οπως καθε ζωη, καθε ειδος, καθετι στο συμπαν εχει αρχη και τελος, ετσι ισως και η ζωη στη Γη, παρολο που εχει περασει και θα περασει διαφορες κρισεις, θα αρρωσταινει, θα αναρωνει, θα μεγαλωνει, καποια στιγμη θα γερασει και θα πεθανει. Ή απο ατυχημα, απο κατι πολυ μεγαλο. Ποσοι πολιτισμοι να γεννηθηκαν και να χαθηκαν στο συμπαν; Η βιομαζα στη Γη ειναι απλα ενα ζωακι στο συμπαν που εξελισσεται και καποια στιγμη αργα ή γρηγορα θα τελειωσει. Ομως αυτο ειναι περαν του δικου μας μετρου.

Πρωτα η υγεια

Πολλες φορες σε προσωπικες συζητησεις αναδεικνυεται η υγεια ως το σημαντικοτερο αγαθο για εναν ανθρωπο. «Πρωτα η υγεια» λεμε, αλλοτε δε αποχαιρετιομαστε λεγοντας «υγεία, υγεία», με φοβο μην αρρωστησουμε. Αλλωστε ο ελληνικος χαιρετισμος «γεια» αυτο δε σημαινει;

Κι ομως, υπαρχει κατι σημαντικοτερο και απο την υγεια. Η θεληση. Καταξιωμενοι ανθρωποι σε καθε δραστηριοτητα υπεφεραν απο την υγεία τους. Κι ομως καταφεραν να φτιαξουν επιτευγματα που εμειναν να συζητιουνται στους αιωνες. Γιατι ειχαν σιδερενια θεληση που υπερεβαινε τα πολλες φορες σοβαρα προβληματα υγειας τους. Τους εδινε στοχο στη ζωη. Και νοημα.

Χωρις υγεια η ζωη ειναι δυσκολη. Ομως χωρις θεληση, και υγεια να εχει κανεις, η ζωη ειναι ανοστη.

Υγεία λοιπον! Και θεληση, για να κανουμε ωραια πραγματα!

Παγωμενο ντους

Θα το καθιερωσω! Καθε μερα. Πρωι πρωι. Μπαινεις με ματι νυσταγμενο. Νιωθωντας ακομη τη ζεστή και τρυφερη αγκαλια του αφρατου παπλωματος. Και βγαινεις με τις αισθησεις στο τερμα! Ξυπνητος οσο δεν παει. Και μια παραξενη ζεστη προσεγγιζει βαθμιαια το παγωμενο και βρεγμενο κορμι.

Τι μεσολαβησε; Θυμαμαι που καποτε βουτηξα στη θαλασσα το Μαρτη. Που πηδηξα σε μια λιμνη στο βουνο απο εναν βραχο. Που αφησα το υποστεγο και γυρισα σπιτι μεσα σε καταρρακτωδη βροχη. Το σοκ. Που η πραγματικοτητα σε ξεπερναει. Το καλο σοκ. Που σε ξεπερναει προς τα πανω.

Παγος, Ασφαλτος, Χωμα

Στο παγοπεδιλο

Γλιστρας σαν ανεμος. Κατω λευκο. Επιπεδο. Ισορροπία. Σκεφτεσαι πως στριβεις· και στριβεις. Πιο γρηγορα! Καποιος πλησιαζει στην τροχια μου... πού πας; Γλυτωσαμε. Τι μουσικη... Χορευουμε; Ελιγμοι. Ταχυτητα. Δροσερος ο αερας στα μαγουλα. Ο ηλιος ανατελλει στον γαλαζιο ουρανο.

Στο ποδηλατο

Καινουριο. Το παλιο κλεφτηκε. Τι να πω; Εκλαπη; Ρολαρει απο μονο του θαρρεις... Τι καινουρια μαντζαφλαρια σκεφτηκαν οι κεραταδες... Ουτε διαστημοπλοιο. Καθε μικροκινηση και αποκριση. Προεκταση του σωματος. Εγω, η γη κι ο ηλιος. Μην μπαινετε στο δρομο μου ρε παιδια, κουδουνι, αυτη τη δουλεια θα κανουμε; Τι κανει ρε ο αλλος με το αμαξι... Καλα που φρεναρα! Δαγκωνει την ασφαλτο. Ετσι πρεπει.

Στο αλογο

Τωρα δεν εχει εγω. Τωρα εμεις. Δυο. Εσυ, εγω κι η φυση. Τωρα η συνεργασια. Τωρα η επικοινωνια. Τωρα η τεχνικη. Η πιο παλια. Χιλιαδες χρονια παρεα. Μαζι θα πορευτουμε τωρα. Εξω απ' την πολη. Στα βουνα. Στα δαση. Στα λιβαδια. Στις παραλιες. Θα περασουμε ποταμια. Θα ειμαστε φιλοι. Και στα καλα, και στα δυσκολα.

Ο Φουσκας

Τις τελευταιες μερες σκαναρω διαφορα χαρτια απο το παρελθον, τα οποια πετιουνται για να μειωνεται το κοστος συντηρησης τους (χωρος, μεταφορα, καθαρισμος, χρηση). Μεταξυ αυτων σκαναρα σημερα και ενα σωρο χειρογραφα γραμματα και ηλεγραμματα (τα ειχα καποτε τυπωσει, ετσι σωθηκαν απο εναν ψηφιακο κατακλυσμο) ενος παλιου φιλου που δεν ειναι πια φιλος. Το ατομο αυτο ειχε εξαφανιστει με πολυ περιεργο τροπο απο τη ζωη μου: χωρις καμια εξηγηση απομακρυνθηκε και χαθηκε. Καθως ζουμε σε διαφορετικες χωρες, ηταν αδυνατο να συναντηθουμε, κι εγω μετα απο την «εξαφανιση» καποια στιγμη επιασα το μηνυμα και σταματησα καθε προσπαθεια επαφης.

Αυτο που μου εκανε εντυπωση σημερα καθως σκαναρα και ψιλοδιαβαζα τα γραμματα που μου εστελνε στα πρωτα χρονια που ημουν στη Γερμανια ειναι το υπερβολικα ενθουσιαστικο μεχρι και πομπωδες υφος της γραφης του. Με ενθαρρυνε, με παινευε, με θαυμαζε, με συμβουλευε, εγραφε παραλληλα λεπτομερειες απο τη ζωη του, τις σκεψεις του επι παντος κτλ. κτλ. ωσπου μια μερα εξαφανιστηκε δια μαγειας. Εσκασε δηλαδη η φουσκα, διοτι περι τετοιας επροκειτο.

Οπου ακους πολλα κερασια, κραταγε μικρο καλαθι. Αυτοι που λενε και λενε, καποια στιγμη θα σταματησουν. Οταν καταλαβουν οτι δεν αποκομιζουν οφελη. Γι αυτο ειναι καλο σε τετοιες περιπτωσεις να παιρνουμε τη βελονα και να σκαμε τη φουσκα μια ωρα αρχυτερα.

Θεσσαλονικη

Εζησα στη Θεσσαλονικη περα απο ενα ετος περιπου της βρεφικης μου ηλικιας απο το καλοκαιρι του 1991 ως τις 3 Οκτωβριου του 1997. Γεματα εξι χρονια. Ηταν μια περιοδος της ζωης μου, απο τις πιο δυναμικες, παραγωγικες και «πεπτικες», δηλ. μαθαινα παρα πολλα πραγματα σε ελαχιστο χρονο και συνεχως. Ειχα πεσει με τα μουτρα στη μουσικη. Στο πιανο, στη συνθεση, στη μουσικολογια, ειχα κανει καλους φιλους, ερωτευομουν συχνα. Ηταν και μια Θεσσαλονικη των φοιτητων, των μπαρ και των καφε, των μαζωξεων σε φοιτητικα διαμερισματα με κιθαρες και τραγουδια, εποχη αφραγκίας (μου φαινεται αδιανοητο το ποσα καναμε με ελαχιστα λεφτα) και των ατελειωτων ξενυχτιων. Και παλι, εγω δεν τα εζησα αυτα οπως αλλοι φιλοι μου, διοτι ημουν χωμενος στα βιβλια και τις παρτιτουρες. Αλλα και παλι, εζησα πολλα, ωστε να θυμαμαι και να εκπλησσομαι, ακομα και τωρα. Εγω και καποιοι φιλοι μου τοτε δεν ειχαμε ορια. Θυμαμαι πως βγαζαμε γλωσσα (με επιχειρηματα) στον οποιονδηποτε, κι ας ηταν οποιος ηθελε. Θυμαμαι πως σκεφτομασταν τρελες ιδεες, και τις καναμε, στην τεχνη, στη ζωη, παντου. Αφησαμε σχολη, να ουμε. Τι εμεινε τελικα απ' ολο αυτο στους επομενους; Μαλλον τιποτα. Καναμε το κομματι μας και φυγαμε. Το γλεντησαμε, που λενε. Και η Θεσσαλονικη επαιζε μαζι. Βασικα, τιποτα δεν επαιζε. Απλα εμεις ημασταν τοσο ενθουσιασμενοι, που δεν βλεπαμε την ασχημια. Οπως στον ερωτα. Τωρα, οποτε γυριζω εκπλησσομαι απο το ποσο δυσκολη πολη ειναι. Ποσο ταλαιπωρει τους ανθρωπους της, οχι μονο καθημερινα, αλλα και δια βιου. Τοτε αυτα δεν μας ενοιαζαν. Κοιμομασταν στο πατωμα και γυρνουσαμε και σπιτι με τα ποδια αμα λαχαινε. Αλλαξαν πολλα. Εμεις αλλαξαμε. Μεγαλωσαμε, αλλαξαν τα στανταρντς. Ε, ειδαμε και λιγο παραπερα τι παιζει, ανοιξαν τα μυαλα. Η παλια παρεα διαλυθηκε. Τι θα γινοταν αν εμενα; Θα τους κρατουσα ολους μαζι; Θα καναμε κατι μεγαλο, κατι επικο; Μπα, καποια στιγμη, ολα θα διαλυονταν, και μαλιστα με παρεξηγησεις, καλυτερα ετσι λοιπον. Τωρα οταν γυρναω, βλεπως εναν δυο, κατι ειναι κι αυτο, γιατι καποιοι αλλοι το σκασανε απο την πισω πορτα, νυχτα και μεταμφιεσμενοι. Αλλαζουν οι ανθρωποι, ετσι παν αυτα. Σκεφτομαι να παω μια βδομαδα Σαλονικη. Εχω ορεξη για πατσα.

Θερους Τελος

Το καλοκαιρι τελείωσε και ηρθε ο χειμωνας. Τελος οι ατελειωτες λιακαδες και αρχη των νυχτων και των αερηδων. Τελος η λατρεια του κορμιου και αρχη των ρουχων και του μοδατου σχεδίου. Τελος οι παρεες, οι φωνες και οι τσιριδες, και αρχη της σχόλης μες στη νυχτα, αρχη των βραδιων που ολοι ειναι μοναχικοι, αρχη του στοχασμου, του χαμογελου, του χιουμορ, του μυστηρίου, του φλερτ και των κρυμμενων μπαρ.

Μονο οι σκληροι τωρα ποδηλατουν· οι τρυφηλοι καβαλαρηδες του θερους γυρισαν στις φωλιες τους. Τα φωτα αναβουν και οι υπογειοι γεμιζουν. Ολοι μεσα. Κρυος δροσερος αερας. Καθαροτητα. Ψηλα η σεληνη και αργει. Δεν κανει κρυο (μηπως ηπιαμε;)

Ενας μακροσυρτος ηχος κορνου στον οριζοντα και ολοενα δυναμωνει. Πλησιαζουν οι γιορτες. Αεροπλανο. Γιορταστε. Ωρα για τροπικους.

Ελαχιστα πραγματα

Τον τελευταιο καιρο απαλλασσομαι απο πολλα πραγματα. Πραγματα που για χρονια δεν ειχα χρησιμοποιησει. Και με ελαχιστη πιθανοτητα να χρησιμοποιησω στο μελλον. Ενα γραφειο για υπολογιστη. Το χαρισα. Ας παει ο υπολογιστης στο κανονικο γραφειο, ειναι καλυτερα. Ενα παπλωμα υπερβολικα ζεστο. Κι αυτο το χαρισα. Χαρισα και δυο βαλιτσες. Τι να τις κανω, αφου εχω μια μεγαλη και μια μικρη. Αρκουν. Ενα σωρο ρουχα που δεν τα φορουσα, τα εριξα στο κιβωτιο δωρεων. Αλλα πραγματα, οσα δεν μπορουσα να χαρισω, τα πεταξα. Κι εχουν ακομα να φυγουν πολλα...

Θελω να εχω εναν χωρο με ελαχιστα πραγματα. Να αναπνεει. Να ειναι διαφανης. Μονο οσα χρειαζομαι. Διοτι ετσι το μυαλο δεν μπερδευεται με τα ασημαντα. Ο χρονος ειναι λιγος.

Ημερολογιο

Ειναι πολυ χρησιμο να κραταμε ημερολογιο.
(Εννοειται σε κρυπτογραφημενη μορφη.)
Για να θυμομαστε πότε εγινε τι.
Για να μην ξεχναμε τα κακα και τα καλα.
Για να βαζουμε σε ταξη τις σκεψεις και τις πραξεις μας.

Η ελληνικη κριση οπως αποτυπωνεται στο διαδικτυο

Σερφαροντας που και που στο ελληνικο διαδικτυο διαπιστωνω ενα πολυ σημαντικο προβλημα: ελαχιστες ιστοσελιδες προσφερουν περιεχομενο πρωτοτυπης παραγωγης. Οι περισσοτερες ειτε αναδιαμενουν συγκεντρωτικα περιεχομενο που ηδη υπαρχει αλλου στο διαδικτυο, ειτε δημοσιευουν σχολια σε διαφορα γεγονοτα γνωστα απο δευτερο χερι ή σχολια σε σχολια. Ας εστιασουμε στο «πρωτο χερι» και στο πρωτοτυπο περιεχομενο! Δεν θα ειναι παντα επιτυχες, αλλα θα ειναι παντα μια συναρπαστικη προκληση!