Category Archives: Τοποι της ζωης μου

Χαριλάου

Κάποτε την έλεγα Χαρίλαου. Φοιτητής. Κοντρα. Πάει κι αυτο…

Μεριά της μαμάς μου. Εκει η γιαγια. Και η προγιαγια. Και οι θειοι της γιαγιας. Πόντιοι εκ Ρωσίας. Εγκαρδιοι ανθρωποι. Σωστοί και ευπρεπεις. Με τρόπους. Με πολλή αγάπη. Με ιστοριες. Και με ιστορια.

Επισκεπτης ως παιδι. Ξυπνημα με τις ομιλιες των γυναικων στην κουζινα. Με το κελαηδισμα των πουλιων στις ακακίες. Άλλες μυρωδιες, άλλοι ηχοι, εικονες, δωματια. Παιδικη εξερευνηση.

Επειτα, ως μαθητης, 3η Λυκειου. Καινουριο σχολείο. Ο Σερραίος της τάξης. Αγνωστοι καθηγητες· μαθητες. Στον κοσμο τους, στον κοσμο μου. Πανελλαδικες. Και πιανο. Πολυ πιανο. Αρμονία. Συνθέσεις. Αναζητησεις.

Φοιτητής μουσικης. Το στοιχείο μου. Το δωμάτιό μου. Φιλοι, μουσικη, συζητησεις. Ερωτες. Τηλεφωνα. Ιδεες. Φιλοδοξιες. Σχεδια. Ονειρα.

Οσία Ξενη. Δεκάρι. Και 57/58, κι αυτο βολευει. Για παραλία; Καλυτερα με τα ποδια τη Μαρτίου, το 30 μπορει ποτε.

Ολοι μου λενε «το γήπεδο». Ενας υψηλοτατος τσιμεντενιος φραχτης. Ποτέ δεν μπηκα. Δεν ειμαι των γηπέδων. Προτιμω τα πριβε.

Σερρες

Η πολη οπου μεγαλωσα. Η πολη των παιδικων μου χρονων. Η πολη οπου γιορταζα Χριστουγεννα.

Εκει πρωτοπηγα στο σχολειο. Εκει πρωτοπηγα στο θεατρο. Στη συναυλια. Στο σινεμα. Στο εστιατοριο. Στο παρκο. Στο κολυμβητηριο. Στο μουσειο. Εκει ανεβηκα στο ποδηλατο, επαιξα παιχνιδια, διαβασα τα πρωτα μου βιβλια, ελαβα πρωτοχρονιατικα δωρα, επαιξα μπαλα.

Εκει γνωρισα και τη μουσικη. Ακουσα τους πρωτους μου δισκους, εγραφα κασετες απο το ραδιοφωνο, εμαθα να παιζω πιανο, εγραψα τα πρωτα μου εργα, καταλαβα τη δομη της μουσικης, ενιωσα τη μαγεια, το παθος και τον σεβασμο για την τεχνη αυτην (και εν συνεπεια για ολες τις τεχνες).

Απο κει και οι εκδρομες. Στον Αι Γιαννη με τα νερα και τα ποταμια, στο μοναστηρι του Τιμιου Προδρομου μεσα στα βουνα, στον Λαϊλιά οπου πρωτοκαμα σκι (τι γρεμοι ηταν εκεινοι), στην Κερκινη για ψαρι, στην Ανατολη με το σχολειο, στο Σιδηροκαστρο, στη Χρυσοπηγη οπου εβαλα να περπαταν κατι χρυσομυγες στο χερι μου, στη Σαλονικη, στη Σόφια και το Μπλαγκοεφγκραντ, σε κατι χωριά στα βουνα και παιζαμε γκολφ, στα δαση πισω απο την κοιλαδα των Αγιων Αναργύρων, κατι ποδηλαταδες πισω απο τη Σαρανταπορου και, βεβαια, στο χωριο, στην Ορεσκεια, γι' αυτο ομως θα αφιερωθει ξεχωριστο κειμενο.

Εστηνα το τηλεσκοπιο στο μπαλκονι και παρατηρουσα τα αστρα. Εκλειψη σεληνης, γαλαξιας Ανδρομεδας. Δεν σκεφτομουν να κοιταζω το ξενοδοχειο απεναντι, μπας και ξεστραβωθω. Άλλα μυαλα τοτε...

Εκει αγαπησα τα μαθηματικα. Καταλαβα οτι χρειαζεται φαντασια να παιζεις με τους κανονες, δημιουργικοτητα και κολπα, επιμονη και χαλαρωση. Στο 3ο Γυμνασιο Σερρων, κατω απο την Ακροπολη, που επαιρνες το δρομο πανω και εβγαινες σε ενα υδραγωγειο οπου ριχναμε κατι κομματια απο φλοιο πευκων και μπαινόβγαιναν στο κτιριο κανοντας τα ζιγκ ζαγκ τους.

Οταν επιστρεφω βλεπω μια αλλη πολη. Μεγαλωσα εγω, μεγαλωσε κι αυτη. Γερναμε, ο καθενας με το ρυθμο του. Το Δημοτικο Σχολειο που πηγαινα γκρεμιστηκε και εγινε ενα καινουριο. Η πολη επαθε εμφραγμα απο τα αυτοκινητα. Ομως καποια σημεια μνημης παρεμειναν. Και καποια ξεχασμενα. Σημεια φρεσκαρισματος μνημης. Θα ξαναπαω. Και θα την περπατησω πανω κατω. Θα παρω και αυτοκινητο να παω παντου. Ετσι θα κραταμε επαφη.