Category Archives: Ταξίδια

Αρχαιολογικο Μουσειο Θασου

Ειμαστε μια ομαδα 8 ατομων και αφου πληρωνουμε τα εισιτηρια στεκομαι μπροστα στον επιβλητικο κουρο μετα την εισοδο και εξηγω στους Γερμανους γονεις τής συντρόφου μου τι ειναι αυτο και ποια θεση εχει στην ιστορια της αρχαιοελληνικης τεχνης, την οποια περιγραφω με λιγα λογια: για την μηκυναϊκη περιοδο, τα σκοτεινα χρονια, τη γεωμετρικη, την αρχαϊκη, κλασικη και ελληνιστικη τεχνη.

Ωσπου ερχεται σε μας η υπαλληλος που εκοψε τα εισιτηρια και μου λεει:

—Αυτο που κανετε μοιαζει με ξεναγηση και αυτο απαγορευεται.
—Συγγνωμη; εξηγω στους δικους μου ανθρωπους αυτα που ξερω, γιατι αυτο απαγορευεται;
—Σας ειπα, μοιαζει με ξεναγηση και δεν επιτρεπεται αυτο
—Μοιραζομαι τις γνωσεις μου με τους δικους μου ανθρωπους
—Ειναι πολλες οι γνωσεις σας...
—Εχω σπουδασει αυτα τα πραγματα
—Απλα σας το ειπα, μπορει να ερθει καποιος ξεναγος και να σας ζητησει το λογο
—Τοτε θα του εξηγησω προσωπικα

Καημενη Ελλαδα...

Το δεντρόσπιτο

Ηθελα κατι σπεσιαλ για σενα, Κουκλα. Κατι ξεχωριστο. Να το θυμομαστε για παντα.

Την πρωτη φορα ατυχησαμε. Πορτοφολια, ταυτοτητες και διπλωματα φτερα. Παει και το μπατζετ. Αντι για δαση, τρεχαμε στα γραφεια. Τεσπα, καπως το συμμαζεψαμε και καλοπερασαμε κι εδω στα ταπεινα.

Ομως τη δευτερη, εγινε η δουλεια. Τα καταφεραμε. Και τι δεν κουβαλησαμε. Κι οταν η ξυλινη πορτα ξεκλειδωσε...

Τι ομορφια ειναι αυτη; Ειμαστε σε παραμυθι; Τι θέα ειναι αυτη; Βουνα κι ηλιοβασιλεμα. Δαση και λιβαδια. Ησυχια ατελειωτη.

Κοιτα, πισω απ την κουρτινα, σκαλα! Παει πανω. Ναι, εσυ πρωτη! ΚΑΙ μπαλκονι με πολεμιστρες! Σωστος πυργος... Εδω θα βαλουμε τον σακο με τα τροφιμα. Το ψυγειο μας. Παμε παλι στο ζεστο δωματιο, παγωσα.

Βαθια νυχτα. Ξυπνησα. Παραθυρο κρεβατιου. Τα γυμνα κλαδια του δασους ασημενια και πισω στο βαθος, το φεγγαρι. Τωρα καταλαβα τα ευρωπαϊκα παραμυθια που διαβαζα μικρος.

Πού θα παρουμε το πρωινο; Ακουω βηματα. Τι; εδω το φερνουν; Τεραστιο καλαθι. Τι νοστιμιες ειναι αυτες;

Ιππασία. Περιπατος στο δασος. Κυνηγητο. Περιπλανηση. Ποταμι. Παγοι. Προσεχε! Αχ, στα λεγα γω... παλι καλα που μονο τα χερια βραχηκαν...

Τι κριμα που φευγουμε... Να πουμε αντιο στον επιστατη που μας βοηθησε... Μα πού ειναι; Νατος! Οχι, μα θα φευγαμε χωρις να πουμε γεια; Σας ευχαριστουμε! Θα ξαναρθουμε!

Τα μοναστηρια

Τιμίου Προδρόμου Κυνουρίας Αρκαδιας. Στροφες στροφών. Γκρεμοι. Ερημιές. Και μολις ξεπροβαλε, απορια. Πώς θα φτασουμε; Ο Κυριος εφροντισε, με αυτοκινητο ως την πυλη. Περσι ειχαμε μεινει μπουκαλες. Φετος στο τσαφ. Ευλογειτε! Πολυ βιαστικα. Εικονες, λουκουμι. Χαιρετε. Εμεις θα κατσουμε στην πυλη να δουμε λιγο τη θεα. Δυο ωρες δρομος.

Αγίου Νικολάου Σιντζας (Λεωνιδιο). Την ιδια μερα. Ναι, να παμε. Φυγαμε. Βουνα. Μα πού ειναι το μοναστηρι; Εκει. Πού εκει; Να, εκει. Εκει;... Οφθαλμαπατη. Σαν πισω απο πρισμα. Βραχια και στροφες. Αν ερθει καποιος απο απεναντι; Φτασαμε. Γλυκοτάτη μοναχη. Επισκεπτες. Ενας μου λεει οτι ο κυκλος τετραγωνιζεται με κανονα και διαβητη. Μμμ, μαλιστα... Γηρασκομενος αεί. Καλοι ανθρωποι.

Παναγίας Ελώνα. Κι αυτο αετοφωλιά. Ομως ασφαλτος ως πανω. Κύριοι. Στην τριχα. Η μια μοναχη που ειδα περσι πού ειναι; Γηροκομείο. Δεν υπαρχουνε πια μοναχες εδω. Ησυχία. Δροσερο νερο. Φως. Σιωπή.

Παντάνασσα (Μυστρας). Α, κι εδω μοναστηρι. Να προσκυνησουμε. Ευλογειτε! Κουβεντα. Φυλαχτά. Μα οχι, θα τα πληρωσουμε! Καλα, ευχαριστούμε... Στο καλό!

Τα καστρα

Μυκηνες. Προσκυνημα. Ανεμος. Ηλιος. Δυο τριγωνα βουνα. Να κατεβουμε στην κρηνη. Φακος. Μα ποσο κατω παει; Κτιστοι τοιχοι, βραχος. Εξω στο φως. Ταφοι. Ενας κάμπριο. Ενισχυτης. Δυο, κλειστος. Μυσταγωγια. Τελετη. Τρεις. Τεσσερεις. Περνας σε μια αλλη διασταση. Αλλοτε για νερο, να ζησεις. Αλλοτε για να κοιμηθεις, αιωνια. Τους αρεζαν τα τριγωνα στις εισοδους.

Παλαμηδι. Περσι ξυπολητος. Φετος με παπουτσια. Ευτυχως, ενεκα των αμετρητων χαρτιων υγειας ενθεν κι ενθεν... Μα γιατι δεν καθαριζουν; Σκαλί το σκαλί. Δεν πρεπει να σκεφτεσαι. Δεν πρεπει να σταματας! Εισαι μηχανη κι ανεβαινει. Τερμα. Τι ωραια θεα!...

Μονεμβασια. Παιχνιδακι. Τι, μονο αυτο; Οχι βεβαια, θα παμε στην Ακροπολη. Στο τειχος, ψηλα. Αυτο, ναι. Και ηπειρος και θαλασσα. Απο δω, ολα. Πανοραμα. Ερειπια. Ερημιά. Ηρεμία. Εδω δεν ερχεται κοσμος.

Μυστρας. Πιατο που επεσε πλαγίως απο τον ουρανο. Οοοχι απο πανω. Απο κατω θα το παρουμε. Απο την κυρια είσοδο, σαν αρχοντες. Ευλογειτε! Ο Κυριος. Συνεχιζουμε. Εκκλησιές. Παλατια. Κι αλλα ερειπια. Εδω πρεπει να ειχε γινει χαλασμος. Τα ματια στις εικονες τους χαλουσαν... Επιτελους, καστρο. Αυτο ήταν πολύ...

Ακροπολη Αθηνων. Καλα, εδω γελαμε. Κι αναποδα ανεβαινουμε. Για κατσε, ολοι αυτοι θα μπουν; Μπηκαν. Ας προσπερασουμε, δεν βλεπω τιποτα. Νατος. Τι κοσμος... Να παμε στη σημαια; ασε καλυτερα, στουμπωσε ο βραχος. Να πηγαινουμε. Ωχ... Λαοθαλασσα. Υπεμονη και χιουμορ. Βημα το βημα. Αναπαυση. Προσοχη; Τη χασαμε. Και τη μπαλα.

 

Κοστα Ρικα ΙΙ

Πρωτοχρονια, Λιμπέρια. Εδω χωριζουν οι δρομοι μας. Τελος οι γυροι. Εσεις εκει, εγω αλλου, αυτοι παραπερα. Φιλιά.

Μπαινω στο καραβι. «Μην αφησεις τις αποσκευες απ' τα ματια σου!». Ενταξει, δεν θα τις αφησω. Κι αν πρεπει να παω τουαλετα; Τελος παντων, η βαλιτσα δεν χανεται, ο σακος ομως κομματι του σωματος.

Ξεκινησε. Τι αργο... Ποτε θα φτασουμε ετσι; Στο καραβι ολοι ντοπιοι και οικογενειες. Μονο εγω ειμαι ο ξενος; Και μονος; Ο μονος μονος;

Φτασαμε. Τι λιμανι... Πρεπει να ειχε γινει μια πυρκαγια παλιοτερα. Η μουσικη μας ειναι στο τερμα. Johnny, la gente está muy loca. Ενταξει, μας ακουσε ολο το λιμανι και η πλαγιά. Αντε, ας στριμωχτουμε στη σκαλα να δουμε που θα παμε. (αυτα τα δυο μαναρια πού πανε αραγε; δε φαινεται να παν στο ιδιο μερος με μενα, για σκηνη τις βλεπω... μαλλον αμερικανες ή ευρωπαιες. Μπα; μου χαμογελασε η μια...)

Αραγε θα ερθει να με παρει κανεις; Ας παμε με το πληθος. Ας βγουμε απο το σταθμο. Α, να, καποιος με περιμενει. Ωρε, πού παω;...

Κοστα Ρικα Ι

Χριστουγεννα στο Σαν Χοσέ με ματι νυσταγμενο. Πρασινος μανδυας καλυπτει την γη. Ψυχρα και υγρασία. Παλια αποικιακα κτιρια, συρματοπλεγματα, καλυβες και ασχημο μπετον. Μακρια το ηφαιστειο.

Φυσικο Παρκο. Καταρρακτες. Ογκος και ηχος. Τα φυτα παλευουν για μια αχτιδα φως.

Τορτουγκέρο, Καραϊβική. Υγρασία και ζεστη. Δεν στεγνωνει τιποτε. Ατελειωτες βροχες τη νυχτα, τα νερα πεφτουν απο φυλλο σε φυλλο για ωρες μετα το τελος. Πιθηκοι και παπαγαλοι τσιριζουν. Τζαγκουαρ γλειφονται σαν γατες πανω στα κλαδια. Γιγαντια καβουρια ξεπροβαλλουν απ' τη γη. Σαυρες τρεχουν στα δυο πανω στο νερο και κροκοδειλοι λιαζονται ραθυμοι πανω σε κορμους δεντρων. Και λακουβες στο δρομο για πισω, πολλες λακουβες.

Παλι κρυο και υγρασια. Βρεχει συχνα. Ομιχλη. Το Αρεναλ κρυβει το κεφαλι του. Τι νοστιμη μπριζολα... Ουτε στην Ελλαδα. Το τροπικο δασος με τις κρεμαστες γεφυρες ηταν προσευχη. Και μια τρυπα. Να κρυβεται μεσα ενα ζωο; Βαζω φως... τι ειναι αυτο στο βαθος; Περιτυλιγμα απο Smarties! Βεβηλοι...

Και ξαφνικα Γκουανακάστε, ακτη Ειρηνικου. Ελλαδα τον Ιουλιο και η ξηρη ζεστη να περναει το κοκαλο σαν ακτινογραφια... Τι αναμνησεις ξυπναει! Ραστωνη. Ετσι, να μην μπορεις να κανεις τιποτε...

Πανω στο βουνο τωρα. Ξηρο δασος. Φιλιεται με το τροπικο σε μια γραμμη. Θειαφι κοχλαζει απο κατι βουρκους (το ηφαιστειο κοιμαται). Γαλανος ουρανος. Πιθηκοι. Ποτάμια. Και στο δωματιο ο τελευταιος ηλιος του χρονου ενωνεται με τον ανεμο που φυσαει μανιασμενα. Θείος ηχος και εικονα... Ο ηλιος θα βουτηξει σε λιγο. Ειρηνη...