Category Archives: Κείμενα

Παραμύθι (μικρά αυτοσχέδια ποιήματα)

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

1. Ημασταν κοντα, πολυ κοντα.
Επειτα χαθηκες, σε πηρε τ' ονειρο
Σε εψαξα· αλλά δεν σε βρηκα

2. Το δασος ηταν σκοτεινο
Ακουγα μονο εναν χτυπο
«Μα εγω δεν εχω πια καρδια» θυμηθηκα
Ησουν κοντα

3. Καποτε ολα αυτα θα ειναι σκονη
Ενας θρυλος
Ωσπου καποτε θα σβησει

4. Περπατουσα μηχανικα
Μερικες φορες ξεχνουσα τον σκοπο μου
Ειχα κουραστει.
Μετα συνεχιζα

5. Τωρα
Οταν κοιμομασταν
Ανταμωναμε

6. Το ονειρο μού εδειχνε το δρομο
Σαν γριφος
Ηξερα

7. Δεντρα πρασινα στον κρυο ανεμο
Δρομοι στον ηλιο
Δρακοι πετουν
Καινε τη φωνη μου

8. Απεραντες λιμνες απλωνονταν μπροστα μου
Αδιαφανεις
Ηταν ομως ρηχες.
Τις διεσχιζα αργα

9. Αγνωστα τοπωνυμια, νεες πολιτειες
Σιωπηρες γλωσσες.
Ανθρωποι χωρις ονοματα
Χωρις προσωπα

10. «Για να την παρεις πισω,
πρεπει να πολεμησεις εναντιον ολων»
«Οχι ολων»...

Αλεξανδρος Δροσελτης, Βερολινο 7.4.-9.6.2013

Γκο

Εγω και ο υπολογιστης. Ή μαλλον: εγω και το κομπιουτερ. Εγω και το προγραμμα. Καλυτερα. Σκεφτομαι. Αυτο δεν σκεφτεται. Παιζει. Εγω καταπινω μπυρα. Αυτο, ρευμα. Ποιος θα νικησει;

Εγω μαυρα. Αυτο ασπρα. Πρωτος εγω. Αυτο γελαει τελευταιο. Μπα, δε γελαει. Ουτε μπρος, ουτε πισω απ' την πλατη μου. Περιμενει, υπολογιζει. Και παιζει.

Παλι εχασα. Ειμαι ομως καλυτερος απο πριν. Πρεπει να βγω στο σερβερ. Ντρεπομαι να παιξω με ανθρωπο. Ειναι ολοι καλυτεροι απο μενα. Να ενας χειροτερος. Μα πώς παιζει ετσι; Τελικα υπαρχουν πιο ασχετοι... Ας βγω κι εγω.

Ωχ, καποιος με παιζει. Για να δουμε. Ως εδω καλα. Οχι ασχημα. Τι εγινε τωρα; Σταματησε. Εφυγε; Κοπηκε η συνδεση;

Εγω και ο υπολογιστης. Ή μαλλον: εγω και το κομπιουτερ. Δεν υπαρχει προγραμμα. Δεν υπαρχει ουτε μπυρα. Μονο ρευμα. Φυσαει. Πιαστηκα. Στον υπνο.