Category Archives: Berlin

Ιστιοπλοΐα σε Χαβελ και Τέγκελερζεε

Πηρε μια ωρα να φτασουμε στη λιμνη. Ο ανεμος μια φυσουσε και μια επαυε. Οταν ομως μπηκαμε, ενας αλλος κοσμος. Ο βαρκα επιασε ταχυτητες που δεν ειχα ζησει (σε βαρκα). Οι κλισεις που επαιρνε απο τις ριπες του ανεμου ηταν αποτομες και τρομακτικες. Εμ γι' αυτο το κανω! Γι' αυτο ξεκινησα ο,τι ξεκινησα! Αλλιως καθομουν και σπιτι μου να βλεπω τους Αγωνες. Και γυρω γυρω αμετρητα ιστιοφορα καθε ειδους... Τι χορος ηταν αυτος... Στις οχθες το καταπρασινο δασος, στη μεση νησια, και το ματι να φευγει στην ανοιχτωσια του νερου, ψηλα ο ουρανος, απεραντοσυνη... Ως κα ουρανιο τοξο ειδαμε στο ζενιθ! Γκριζος ο ουρανος, γκριζα η λιμνη. Γαλαζιος ο ουρανος, γαλαζια η λιμνη.

Ο γυρισμος μας εβαλε δυσκολα. Το ζιγκ ζαγκ του ιστιοπλόου. Κοντρα στον ανεμο. Εμαθα πολλα. Ωραια πραματα ομως... ωραια πραματα...

Βερολινο

Η πολη που βγηκε απο τη φυλακη. Και ορμησε σε ολες τις ηδονες. Στη γνωση, στο φαΐ, στο σεξ, στο παρτυ, στην αθληση, στην υγεια, στην κραιπαλη, στα ταξιδια, στο ρισκο. Μια πολη νεα. Που την καναν βασιλισσα σε μια νυχτα. Που ερχονται ολοι να δουν τι το ιδιαιτερο εχει. Το ψαχνουν στην ιστορια της. Το ψαχνουν  στους δρομους τις. Στα μπαρ και στα καφε. Στα παρκα. Μα πού ειναι; Τι κρυβει αυτη η πολη; Η πρωτευουσα της αντι-μοδας; Η δεσποινα της μετριοτητας; Ο οικος της ανοχης σε ολα;

Böse Menschen

Heute Abend fuhr ich mit dem Fahrrad und vor mir — auf der Parkspur— war ein Auto mit geöffneter Fahrertür geparkt. Ein Mensch auf der Strasse beugte sich neben dem Fahrersitz und tat was im Auto. Ich hatte die geöffnete Tür gesehen und bin ganz nah vorbei gefahren. Bevor ich sie erreichte, sagte ein Mann zu mir, der neben dem Auto auf dem Bürgersteig stand: „selber Schuld”. Ich bin vorbei gefahren, dann hat der Mensch aus dem Auto was gesagt, und der Mann antwortete: „[dem?] Fahrrad”.

Also: er dachte, er sah mich gegen die Autotür fahren; und das erste, das ihm auffiel, mir zu sagen, war nicht «Vorsicht!» oder «Passen Sie auf!» o.ä., sondern... «Selber Schuld». In seinem Kopf wäre die Szene so abgespielt:

  1. Ein Fahrradfahrer fährt Richtung Autotür
  2. Er sagt: „Selber Schuld”
  3. Der Fahrradfahrer kollidiert mit der Autotür
  4. Er genießt seine Schadensfreude.

Was für eine kaputte Seele...

Μια ασυνήθιστη πρόταση

Νομιζω πρεπει να ηταν το 2008 τον Νοεμβριο, που λιγο μετα την καταθεση της πτυχιακης μου εργασιας στα μαθηματικα ειχα αποφασισει να κανω παλι μαθηματα πιανου για να κερδισω καποια χρηματα. Ειχα εκτυπωσει μερικες αγγελιες και πηγαινα εδω κι εκει να τις καρφιτσωσω, σε πανεπιστημια και βιβλιοθηκες.

Καθως καρφιτσωνα την αγγελια στην Αμερικανικη Βιβλιοθηκη στο Κρόιτσμπεργκ ενας αντρας κοντα στα 50 στεκοταν πισω μου και με παρατηρουσε. Μολις τελειωσα με ρωτησε: «εσεις ειστε ο μουσικος;». «Ναι» απαντησα, «ενδιαφερεστε;», «οχι εγω, για την κορη μου» απαντησε. «Και, αν επιτρεπετε, ποσο κοστιζει;» με ρωτησε. «Πού μενετε;», «στο Κρότσμπεργκ», «τοτε ειναι 23€ το μαθημα και 5€ για την μετακινηση». Κοντοσταθηκε λιγο, και με ρωτησε «να σας ρωτησω κατι, το βρισκεται δικαιο;». Καταλαβα οτι του φανηκε ακριβο το μαθημα και του λεω: «Κοιταξτε, τι λεει εδω [στην αγγελια]; μουσικολογος. 5 χρονια σπουδες. Παρακατω; Συνθετης. Αλλα 5 χρονια σπουδες. Και παρακατω; Πιανιστας. 13 χρονια μελετης απο παιδι, χιλιαδες εξοδα για οργανα, βιβλια, διδακτρα. Και τωρα ζηταω 28€, τη στιγμη που ενας υδραυλικος ζηταει 36€ την ωρα. Αν με ρωτατε λοιπον, σας λεω οχι, το βρισκο πολυ αδικο!».

Να μην τα πολυλογω, ο ανθρωπος μου ειπε πως ηταν εργατης, απο την Τουρκια, ειχε τραυματιστει στη μεση και πως δεν μπορουσε πια να δουλεψει. Απο τη δε μουσικη σχολη που πηγαινε η ταλαντουχα κορη του και πληρωνε 80 ή 90€ το μηνα, ουτε ηταν ευχαριστημενος, ουτε ομως και μπορουσε πια να πληρωσει τα διδακτρα. Ειχε ομως το μερακι να μαθει η κορη του μουσικη...

Τι να πω, με συγκινησε ο τυπος, και οταν πηγα σπιτι του τηλεφωνησα, και του ειπα πως εγω δεν κανω παζαρια την τιμη του μαθηματος, ειναι 28€ ή τιποτα, και πως εφοσον δεν ειναι σε θεση να πληρωσει τα 28€ τοτε εγω διατιθεμαι να κανω μαθημα στην κορη του χωρις λεφτα, με την συμβολικη αμοιβη, μια και η τουρκικη κουζινα ειναι απο τις καλυτερες του κοσμου, να μου κανει το τραπεζι μετα το μαθημα, να τρωμε μαζι, να γνωριστουμε και να γινουμε φιλοι. Μου ειπε, ξαφνιασμενος, πως κι ετσι μπορω να ερχομαι να τρωω—θα με ειχε παρει για πεινασμενο, τι καλος ανθρωπος... Του ειχε ερθει λιγο νταμπλας η φαση, γι αυτο του προτεινα να το σκεφτει, να το συζητησει με τη γυναικα του, αν μαγειρευει εκεινη, και να με παρουν τηλεφωνο. Τα μαθηματα θα ηταν κατι σαν υποτροφια, μια και η κορη τους ειχε ταλεντο.

Ε, ακομα το σκεφτεται...

15 Jahre Berlin

 

15 Jahre Berlin! Ein ganzes Leben. Voller Überraschungen. Kampf. Intensive Erlebnisse. Ups and downs. Große Entwicklungen. Viele Schritte vorwärts. Einige auch rückwärts.

Es ist schwer in Berlin rückwärts zu schauen. So ist es, wenn man mit großer Geschwindigkeit rennt. Man hat auch keine Zeit dafür. Steuern muß man! Genau wie beim Tango (als Mann).

Keine meiner Besucher haben diese Stadt verstanden. Selbst ich habe lange gebraucht. Klar, Besuchen reicht nicht. Sondern Leben. Und Erleben.

2001 hatte ich ein Gedicht für Griechenland geschrieben. Jetzt merke ich, es passt auch für Berlin. Die entsprechende Zeitmasse (nicht Zeit, diese kann auch leer sein!) ist genügend.

 

 

Βόλτα με το ποδήλατο

Κυριακατικη βολτα με το ποδηλατο. Στο Rehberge. Νωρις το πρωι ειναι πολυ ευχαριστα, γιατι δεν εχει κοσμο, μυριζει υπεροχα, υπαρχει ηρεμια. Καθισα σε ενα παγκακι στην Πλετσενζε.

Πάει και η τηλεόραση

Αντε, να αδειαζουμε σιγα σιγα. Σημερα εφυγε η τηλεοραση απο το σπιτι. Και για να αδειασει ο χωρος, αλλα και να μειωθει το μηνιαιο χαρατσι τηλεορασης. Εγραψα ενα γραμμα στην GEZ, σημπλήρωσα την ξεδηλωση, εγραψα ενα πιστοποιητικο παραδοσης για να μου το σφραγισουν στην BSR, φορτωσα την τηλεοραση σε ενα ταξακι και ειπα στον ταξιτζη, Behmstr. 74 στον σταθμο ανακυκλωσης της BSR.

[Εδω πρεπει να θυμισω, οτι δεν ακολουθω το κακιστο παραδειγμα αλλων Βερολινεζων που αφηνουν τις τηλεορασεις τους στον κοινοχρηστο χωρο ή στο πεζοδρομιο. Πρεπει παντα να δινουμε το καλο παραδειγμα.]

Ο ταξιτζης πηρε τηλ. και μιλησε—σε μια αγνωστη σε μενα γλωσσα αναφεροντας ομως το ονομα της οδου στα γερμανικα—και μετα μου ειπε οτι μιλησε με τη γυναικα του, ζητησε συγνωμη και με ρωτησε αν θα περιμενω στον σταθμο ανακυκλωσης. Του ειπα οχι, θα γυρισω με το τραμ, απλως δεν θελω να κουβαλαω την τηλεοραση εδω κι εκει.

Φτανοντας στον σταθμο μου ειπε οτι περιμενουν πολλοι ανθρωποι για να αφησουν πραγματα, ειπα τι να κανουμε. Μετα με αφησε οχι ακριβως στην εισοδο, αλλα λιγο παραπανω, οπου διαφοροι ρακοσυλλεκτες παλιατζηδες μαζευαν ψυγεια και συσκευες. Φανηκε να τους ξερει. Ενας απ αυτους μου ειπε να τους δωσω την τηλεοραση, αλλα του ειπα οτι χρειαζομαι επιβεβαιωση και μου ειπε οτι ουτε απο την BSR δεν θα παρω (ενω η BSR μου ειχε πει οτι να τους παω ενα πιστοποιητικο γραμμενο απο μενα και θα το σφραγισουν).

Ο σταθμος ηταν το κατι αλλο... Ανθρωποι, αυτοκινητα στην ουρα, εργατες εδιναν εντολες, φορτωναν, ξεφορτωναν. Σε αλλα κοντεινερ μοκετες, σε αλλα ξυλα, σε αλλα συσκευες. Σκονη, θορυβος, ζωη! Αφησα την τηλεοραση σε ενα κοντεινερ, πηγα στο ταμειο, μου σφραγισαν το πιστοποιητικο και αυτο ηταν. Γεια χαρα!

Τωρα που εμαθα τον δρομο θα παω εκει κι αλλες ηλεκτρικες συσκευες. Να αδειασει ο τοπος!

Βόλτα με το ποδήλατο, λίμνη

29€ έδωσα χτες για επιδιορθώσεις στο ποδήλατο. Άξιζε όμως. Πήγα σήμερα την κλασική μου βόλτα, τον γύρο του αεροδρομίου. Πρόκειται για μια υπέροχη διαδρομή 90', στην αρχή δίπλα στο κανάλι και μετά στο δάσος, στο αεροδρόμιο χαζεύοντας τα απογειούμενα αεροπλάνα, πάλι δάσος. Μετά πάντα σταματάω σε ένα κιόσκι πάνω από τα νερά της λίμνης του αεροδρομίου. Τις άλλες φορές τις θυμάμαι με ήλιο, και τις ανταύγειες των νερών να παίζουν στο ταβάνι του κιοσκιού. Σήμερα όμως είχε συννεφιά. Παρ' όλ' αυτά η λίμνη εξέπεμπε ηρεμία. Δεν υπήρχαν άνθρωποι στις όχθες. Από τη βόρεια πλευρά (δεξιά) οι χαμηλές πλαγιές των λόφων κατέληγαν σε αμμουδιές με αραιή βλάστηση δένδρων. Από τη νότια, οι πλευρές κατέβαιναν πιο απότομα γεμάτες πυκνή βλάστηση με δέντρα και χόρτα. Τα νερά εκτείνονταν μπροστά και κυμάτιζαν χαμηλά. Μια εικόνα που θα μπορούσα να βλέπω για ώρες.

Πάει και το κρεβάτι

Στο Βερολίνο θεωρείται πως δεν είναι εύκολο να δώσεις έπιπλα ή συσκευές. Η αλήθεια είναι πως δεν αγοράζει κανείς μεταχειρισμένα έπιπλα, τη στιγμή που μπορεί να αγοράσει καινούρια σε πολύ φτηνές τιμές. Έτσι, όταν κάποιος θέλει να δώσει ένα έπιπλο είτε πληρώνει την BSR για να έρθει να το πάρει και να το πετάξει ή κάνει τη γαϊδουριά να το κατεβάσει στην αυλή (ώστε να χρεωθούν όλοι οι γείτονες την απομάκρυνσή του) ή έξω, ρυπαίνοντας το πεζοδρόμιο. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα έχω δώσει σε προηγούμενες αναρτήσεις.

Το καλύτερο βέβαια είναι να χαρίσεις το έπιπλο που δεν χρειάζεσαι σε κάποιον που το χρειάζεται. Αυτό έκανα κι εγώ για το κρεβάτι. Ανάρτησα δωρεάν 1 ή 3 φωτογραφίες στη σελίδα της BSR και της ZweiteHand και σήμερα ήρθαν κάποιοι και το πήραν.

Με συνόδευσε σε 4 σπίτια αυτό το κρεβατάκι με τα όμορφα σχήματα. Πολύ πρακτικό και με μεγάλο εσωτερικό χώρο. Στην εστία όπου έμενα παλαιότερα τον χρησιμοποιούσα για να βάζω ένα σωρά βιβλία και σημειώσεις.

Καλή τύχη! Έμπνευση, ανάπαυση και χαρά σε όποιον το χρησιμοποιήσει!