Category Archives: Ταινίες

Mulholland Drive

Την περασμενη Κυριακη ειδα στην τηλεοραση την ταινια αυτη του Ντειβιντ Λιντς για πρωτη φορα. Πιστευω πως θα την δω πολλες φορες ακομα. Προκειται για μια ταινια που κρατα τις αισθησεις συνεχως σε εγρηγορση. Συμβαινει επισης ενα απιστευτο μπλεξιμο σε χρονο και προσωπα που προκαλειται απο μη γραμμικη αφηγηση και το παιξιμο διαφορετικων ρολων απο τους ιδιους ηθοποιους.

Αν ψαξει κανεις στο διαδικτυο για την ταινια αυτη θα βρει πληθος αναλυσεων και εξηγησεων. Καθε ενας λεει το μακρυ του και το κοντο του, καθως μια τοσο αινιγματικη αφηγηση αφηνει πολλα περιθωρια ερμηνειας. Ακομα κι εγω ειχα αρχικως μια δικη μου ερμηνεια για την πλοκη, που κατα τα αλλα βρισκω αρκετα ενδιαφερουσα και θα εκθεσω εδω ισως καποια στιγμη στο μελλον.

Μετα ομως σκεφτηκα, πως ολες αυτες οι προσπαθειες ερμηνειας δεν ειναι τιποτα αλλο απο την αδυναμια των θεατων να αντιληφθουν μια κινηματογραφικη ταινια που εχει αρκετες δοσεις σουρεαλισμου ως ενα ονειρο, οπως ειναι δηλαδη, και δινοντας ερμηνειες προσπαθουν να ενταξουν την πλοκη σε καποιο γνωστο σχημα αφηγησης. Οπως πολλοι—αθελα τους—βλεπουν παραστασεις σε πινακες αφηρημενης ζωγραφικης ή ακουν τονικες σχεσεις σε ατονικα μουσικα κομματια.

Βεβαια, σ' αυτο «φταιει» κι ο—αξιολογοτατος—σκηνοθετης. Η ταινια δεν ειναι αμιγως σουρεαλιστικη αλλα περιεχει αρκετο—μερικες φορες κραυγαλεα—συμβολισμο. Ετσι μπερδευεται ο θεατης και αντιλαμβανομενος τα εμφανη συμβολα προσπαθει να βρει συμβολισμους ακομη κι εκει που ισως δεν υπαρχουν.

Οπως και να 'χει, προκειται για μια αναμφιβολα αριστουργηματικη ταινια.

Ρωσικες ταινιες

Μαθαινοντας ρωσικα ενδιαφερομαι για καθε τι ρωσικο, ανακαλυπτοντας ετσι μια τεραστια κουλτουρα. Ενα απο τα κερδη αυτης της εμπειριας ειναι η ανακαλυψη των ρωσικων φιλμ των τελευταιων δεκαετιων. Ποια εργα ειδα λοιπον:

  • Кавказский пленник (Αιχμάλωτος στον Καυκασο). Καταπληκτικη αντιπολεμικη ταινια με τον Σεργκεϊ Μποντροφ (σκηνοθετης ο πατερας του), ο οποιος πρωταγωνιστει και στις 2 ακολουθες ταινιες του Μπαλαμπανοφ:
  • Брат και Брат 2 (αδελφος). Το 1 μου αρεσε πολυ. Ο αγαθος αλλα μαχητικοτατος μικρος αδερφος παει να βρει τον μεγαλο στην πολη, και μπλεκεται σε διενεξεις με την εκει μαφια. Το εργο δειχνει πολλες πλευρες της ζωης στη Ρωσια τη δεκαετια του '90. Στο 2 δινει ενα μαθημα σε διαφορους μαφιοζους σε Ρωσια και ΗΠΑ. Βλεπεται ευχαριστα, αλλα δεν φτανει το 1 κατα τη γνωμη μου.  Ο μεγαλος αδελφος ερμηνευεται και στις 2 απο τον Βικτορ Σουχορουκοβ, ο οποιος παιζει στις ακολουθες δυο ταινιες:
  • Of Freaks and Men (Περι τερατων και ανθρωπων). Και παλι του Μπαλαμπανοφ, τρομερη συμβολικη ταινια εποχης (τελος 19ου αι.) σε τονο σεπια.
  • Остров (Το νησι). Για τη ζωη ενος μοναχου σε ενα ερημονησι. Παρ' ολο που δεν ειμαι της εκκλησιας, μου αρεσε πολυ. Νομιζω πως μονο οσοι ειχαν καποια επαφη με την ορθοδοξη παραδοση μπορουν να απολαυσουν αυτην την ταινια.

Σταλκερ

Τελειωσα χτες το Σταλκερ του Ταρκοφσκι (το ειδα σε συνεχειες). Πολυ ωραια ταινια. Ουσιαστικα το ιδιο θεμα με το Σολαρις, ταξιδι σε μια ξενη περιοχη (εκει ο διαστημικος σταθμος, εδω η Ζωνη) για να ανακαλυψεις τις βαθυτερες επιθυμιες και τον εαυτο σου. Επισης το ονειρο (μαλλον η καλυτερη σκηνη του εργου με την την υπεροχη μουσικη του Αρτεμιεφ) μου θυμισε το ονειρο απο τη Θυσια. Κι εκει εικονες καταστροφης και ερημωσης...

Τον Ταρκοφσκι τον "γνωρισα" στις Σερρες, οταν ημουν μαθητης, μαλλον στη 2α Λυκειου. Ηταν μια εκπομπη στην ΕΡΑ για τα ονειρα (στην τεχνη, νομιζω), πολυ αργα το βραδυ. Ακουγα τοτε πολυ ΕΡΑ. Μια εκπομπη θυμαμαι για το Παλατι των Ονειρων του Κανταρε, μια αλλη για τη Θυσια. Ειχα παραγγειλει τοτε απο ενα βιβλιοπωλειο το βιβλιο, το οποιο ειχα διαβασει απειρες φορες... Μετα απο πολλα χρονια ειδα και το εργο.

 

 

Άγνοια (Ταινία)

Αυτή τη βδομάδα την πέρασα στο κρεβάτι (δεν είδα κανένα. Ούτε δούλεψα, πράγμα που σημαίνει ότι έχασα το 1/4 των μημιαίων εσόδων μου). Είδα όμως πολλές ελληνικές ταινίες μικρού μήκους και μερικές μεγάλου από αυτό εδώ το σάιτ.

Από τις μεγάλου μήκους αυτή που μου έκανε εντύπωση είναι η Άγνοια (2008). Δεν μπορώ να πω πως τεχνικά και ερμηνευτικά είναι άρτια, αλλά η ταινία έχει κάτι που με τράβηξε να τη δω ως το τέλος. Οι ηθοποιοί, αν και ψιλοερασιτέχνες, έχουν κάτι το πολύ συμπαθητικό. Η ιστορία έχει δομή και ροή (το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο Κάτι που έρπει σαν σκιά του Γιώργου Μπαλάνου).

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ είναι η πολύ ενδιαφέρουσα μουσική του Μάνου Μιχαηλίδη. Δεν τον είχα ξανακούσει.