Category Archives: Ποίηση

Θερους Τελος

Το καλοκαιρι τελείωσε και ηρθε ο χειμωνας. Τελος οι ατελειωτες λιακαδες και αρχη των νυχτων και των αερηδων. Τελος η λατρεια του κορμιου και αρχη των ρουχων και του μοδατου σχεδίου. Τελος οι παρεες, οι φωνες και οι τσιριδες, και αρχη της σχόλης μες στη νυχτα, αρχη των βραδιων που ολοι ειναι μοναχικοι, αρχη του στοχασμου, του χαμογελου, του χιουμορ, του μυστηρίου, του φλερτ και των κρυμμενων μπαρ.

Μονο οι σκληροι τωρα ποδηλατουν· οι τρυφηλοι καβαλαρηδες του θερους γυρισαν στις φωλιες τους. Τα φωτα αναβουν και οι υπογειοι γεμιζουν. Ολοι μεσα. Κρυος δροσερος αερας. Καθαροτητα. Ψηλα η σεληνη και αργει. Δεν κανει κρυο (μηπως ηπιαμε;)

Ενας μακροσυρτος ηχος κορνου στον οριζοντα και ολοενα δυναμωνει. Πλησιαζουν οι γιορτες. Αεροπλανο. Γιορταστε. Ωρα για τροπικους.

Κόρνο

Σπειρα - Λαβυρινθος.
Ξεκινά μαζι με την τελικη, ομως αλλαζει πορεία.Ανεβοκατεβασμα. Στροφες που εμπεριεχονται.
Νεα διασταση· στροφη. Πορτες. Βαλβιδες περιστρεφομενες. Νεες αποστασεις.

Τελικη σπείρα. Ο σωληνας ολο και ανοιγει· πιανει τον κυκλο. Και ακομα πιο μακρια.
Εκρηκτικο ανοιγμα στην καμπανα. Λουλουδι. Αβυσσος που την κοιτας και χανεσαι
στο μαυρο, καθως ολα καθρεφτιζονται κυκλικα στο χρυσαφι του βαρυτικου φακου.

Τα τραινα

Σκαλιζοντας στα κιταπια μου ανακαλυψα ενα πολυ παλιο ποιημα, απο τα πρωτα μου. Πρεπει να γραφτηκε μεταξυ 2000 και 2001.

Τα τραίνα

Περπατούσα στις πλατφόρμες τού σιδηροδρομικού σταθμού.
Ξάφνου, σταμάτησα  μπροστά σε ένα τραίνο.
Η ταμπέλα έγραφε: «Προς Βερολίνο».

Δεν μπήκα.
Δεν είχα εισιτήριο.

Παραμύθι (μικρά αυτοσχέδια ποιήματα)

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

1. Ημασταν κοντα, πολυ κοντα.
Επειτα χαθηκες, σε πηρε τ' ονειρο
Σε εψαξα· αλλά δεν σε βρηκα

2. Το δασος ηταν σκοτεινο
Ακουγα μονο εναν χτυπο
«Μα εγω δεν εχω πια καρδια» θυμηθηκα
Ησουν κοντα

3. Καποτε ολα αυτα θα ειναι σκονη
Ενας θρυλος
Ωσπου καποτε θα σβησει

4. Περπατουσα μηχανικα
Μερικες φορες ξεχνουσα τον σκοπο μου
Ειχα κουραστει.
Μετα συνεχιζα

5. Τωρα
Οταν κοιμομασταν
Ανταμωναμε

6. Το ονειρο μού εδειχνε το δρομο
Σαν γριφος
Ηξερα

7. Δεντρα πρασινα στον κρυο ανεμο
Δρομοι στον ηλιο
Δρακοι πετουν
Καινε τη φωνη μου

8. Απεραντες λιμνες απλωνονταν μπροστα μου
Αδιαφανεις
Ηταν ομως ρηχες.
Τις διεσχιζα αργα

9. Αγνωστα τοπωνυμια, νεες πολιτειες
Σιωπηρες γλωσσες.
Ανθρωποι χωρις ονοματα
Χωρις προσωπα

10. «Για να την παρεις πισω,
πρεπει να πολεμησεις εναντιον ολων»
«Οχι ολων»...

Αλεξανδρος Δροσελτης, Βερολινο 7.4.-9.6.2013

Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται

Ειδα πριν λιγες μερες αυτην την ταινια. Ειναι απ αυτες που σου τριγυριζουν τη σκεψη μερες μετα που τις βλεπεις... Η ιστορια μού θυμιζει επισης το αριστουργηματικο διηγημα «η θαλασσα» του Καρκαβιτσα. Ο τοπος ειναι ο ιδιος: «επιστροφη μετα απο χρονια σε αυτο που αρνηθηκες, που ομως σε καθοριζε, εδινε νοημα στη ζωη σου και σε καταστρεφει». Στον Καρκαβιτσα ηταν η θαλασσα. Στην ταινια ειναι η μηχανες.

Δυο τρια πραματα για την ταινια:

  • Υπαρχουν ενδιαφερουσες κρυμμενες αναφορες. Στην αρχη οι μουσικοι παιζουν μια πολυ ωραια εκδοχη του The Times They Are A-Changin του Ντυλαν. Οι στιχοι Then you better start swimmin'/Or you'll sink like a stone εχουν αντιστοιχο στο τελος στον περιφημο μονολογο του Μοσχου για την πολη: Και πρέπει να μάθουμε να μη βουλιάζουμε. Να κολυμπάμε μέρα νύχτα. (σενάριο Ανδρέα Τσιλιφώνη)
  • Βρηκα εδω ενα κειμενο που περιλαμβναει τον μονολογο. Χωρις στοιχεια για το κειμενο. Τι κειμενο ειναι αυτο; Που βρισκεται, ποιος το εγραψε; Εχει μια πολυ μεγαλη δυναμη.
  • Μονο οσοι εζησαν τη δεκαετια του 80 μπορουν να νιωσουν πληρως αυτην την ταινια.

Άλλα δεν εχω να πω. Οποιος καταλαβε, καταλαβε.