Category Archives: Ποδήλατο

Παγος, Ασφαλτος, Χωμα

Στο παγοπεδιλο

Γλιστρας σαν ανεμος. Κατω λευκο. Επιπεδο. Ισορροπία. Σκεφτεσαι πως στριβεις· και στριβεις. Πιο γρηγορα! Καποιος πλησιαζει στην τροχια μου... πού πας; Γλυτωσαμε. Τι μουσικη... Χορευουμε; Ελιγμοι. Ταχυτητα. Δροσερος ο αερας στα μαγουλα. Ο ηλιος ανατελλει στον γαλαζιο ουρανο.

Στο ποδηλατο

Καινουριο. Το παλιο κλεφτηκε. Τι να πω; Εκλαπη; Ρολαρει απο μονο του θαρρεις... Τι καινουρια μαντζαφλαρια σκεφτηκαν οι κεραταδες... Ουτε διαστημοπλοιο. Καθε μικροκινηση και αποκριση. Προεκταση του σωματος. Εγω, η γη κι ο ηλιος. Μην μπαινετε στο δρομο μου ρε παιδια, κουδουνι, αυτη τη δουλεια θα κανουμε; Τι κανει ρε ο αλλος με το αμαξι... Καλα που φρεναρα! Δαγκωνει την ασφαλτο. Ετσι πρεπει.

Στο αλογο

Τωρα δεν εχει εγω. Τωρα εμεις. Δυο. Εσυ, εγω κι η φυση. Τωρα η συνεργασια. Τωρα η επικοινωνια. Τωρα η τεχνικη. Η πιο παλια. Χιλιαδες χρονια παρεα. Μαζι θα πορευτουμε τωρα. Εξω απ' την πολη. Στα βουνα. Στα δαση. Στα λιβαδια. Στις παραλιες. Θα περασουμε ποταμια. Θα ειμαστε φιλοι. Και στα καλα, και στα δυσκολα.

Ποδήλατο για πάντα

Αυτο το μηνα δεν εβγαλα καρτα συγκοινωνιας και κινουμαι αποκλειστικα με το ποδηλατο. Καθε μερα τουλ. 1 ωρα. Απολαυση... Αλλα θελει και τεραστια προσοχη. Σημερα ειδα μια γνωστη με σπασμενο αγκωνα... Απο ποδηλατο. Τις προαλλες ενας μου ειπε για εναν ποδηλατη που εμεινε παραλυτος απο δυστυχημα. Μονο το κεφαλι μπορει πια να κουνησει...

Οπότε, προσοχη. Πιστευω πως με τους ακολουθους χρυσους κανονες, οι πιθανοτητες ατυχηματος ελλατωνονται πολυ.

  1. Δεν τρεχουμε ποτε. Ουτε σε ισιο δρομο, ουτε σε κατηφορες. Chi va piano, va sano; chi va sano, va lontano.
  2. Φοραμε παντα κρανος. Αυτονοητο; Οχι, για ενα σωρο συμποδηλατες που βλεπω στο δρομο...
  3. Σεβομαστε παντα το κοκκινο. Ακομα και τα ηλιθια φαναρια, και οταν ειμαστε μονοι, νυχτα κλπ. Αλλιως ο εγκεφαλος χανει το ανακλαστικο.
  4. Στο πρασινο, αν και εχουμε προταιρετοτητα, παντα προσεχουμε τα αυτοκινητα που στριβουν απο αριστερα.
  5. Προσεχουμε και ειδοποιουμε απο μακρια τους πεζους που τεινουν να μπαινουν στην ποδηλατολωριδα.
  6. Προσεχουμε τους αλλους ποδηλατες που τεινουν να μας προσπερασουν και κραταμε αποσταση απο αυτους που οδηγουν μπροστα.
  7. Ιδιαιτερη προσοχη σε εξοδους γκαραζ αλλα και πολυκατοικιων, αν το πεζοδρομιο ειναι στενο. Επισης: εξοδοι λεωφορειων σε σταση.
  8. Τη νυχτα καλο ειναι να γινεται γρηγορη αποφυγη μεθυσμενων και οργισμενων πεζων.
  9. Σε υγρο οδοστωμα και σε οδοστρωμα με αμμο ή χωμα να παιρνονται αργα οι στροφες.
  10. Ιδιατερη προσοχη στα κενα απο ραγες του τραμ, υπονομων, μεγαλων αρμων. Αν μπει η μπροστινη ροδα μεσα, μπορει το ποδηλατο να αναποδογυρισει...

Καλη ποδηλασια!

A quiz for bike riders

After riding the bike many days on the same roads, I came to the following interesting exercise: find a speed, such that you can reach your destination with this speed without having to stop at a red light. Of course we assume, that we always stop at red light.

So the exercise is the following. Consider a finite number of traffic lights, a_0, \ldots,a_n, and suppose that the bike rider starts when a_0 becomes green. Then let T_1,\ldots,T_n be the times for which the respective lights are green, and F_1,\ldots,F_n be the times for which the lights are red. Further, let d_1,\ldots,d_n be the distances between the lights, and suppose that we know at t = 0 the remaining green or red time for every light. Let these times be R_1,\ldots,R_n with positive times for remaing green and negative for remaining red time. Determine the set of all possible constant speeds (also unrealistic) for which the rider can pass through without having to stop.

 

P.S. (R_1,\ldots,R_n) could be any n-tuple from \{(x_1,\ldots,x_n)|x_i \in [-F_i,T_i] \}

P.S.2 He he, it is easy to find some trivial funny unrealistic solutions. But we want all solutions!

Βόλτα με το ποδήλατο

Κυριακατικη βολτα με το ποδηλατο. Στο Rehberge. Νωρις το πρωι ειναι πολυ ευχαριστα, γιατι δεν εχει κοσμο, μυριζει υπεροχα, υπαρχει ηρεμια. Καθισα σε ενα παγκακι στην Πλετσενζε.

Βόλτα με το ποδήλατο, λίμνη

29€ έδωσα χτες για επιδιορθώσεις στο ποδήλατο. Άξιζε όμως. Πήγα σήμερα την κλασική μου βόλτα, τον γύρο του αεροδρομίου. Πρόκειται για μια υπέροχη διαδρομή 90', στην αρχή δίπλα στο κανάλι και μετά στο δάσος, στο αεροδρόμιο χαζεύοντας τα απογειούμενα αεροπλάνα, πάλι δάσος. Μετά πάντα σταματάω σε ένα κιόσκι πάνω από τα νερά της λίμνης του αεροδρομίου. Τις άλλες φορές τις θυμάμαι με ήλιο, και τις ανταύγειες των νερών να παίζουν στο ταβάνι του κιοσκιού. Σήμερα όμως είχε συννεφιά. Παρ' όλ' αυτά η λίμνη εξέπεμπε ηρεμία. Δεν υπήρχαν άνθρωποι στις όχθες. Από τη βόρεια πλευρά (δεξιά) οι χαμηλές πλαγιές των λόφων κατέληγαν σε αμμουδιές με αραιή βλάστηση δένδρων. Από τη νότια, οι πλευρές κατέβαιναν πιο απότομα γεμάτες πυκνή βλάστηση με δέντρα και χόρτα. Τα νερά εκτείνονταν μπροστά και κυμάτιζαν χαμηλά. Μια εικόνα που θα μπορούσα να βλέπω για ώρες.

Εκδρομή για διάβασμα

Δεν είμαι τύπος που εργάζεται σε χώρους εκτός του δωματίου του. Δεν συγκεντρώνομαι καλά εκεί που βρίσκονται άλλοι άνθρωποι ή όμορφη φύση, διότι —ιδιαίτερα η φύση— μου αποσπά την προσοχή. Σπάνια διάβαζα στη βιβλιοθήκη. Εκεί είναι ακόμα χειρότερα, διότι περνάν συνέχεια γνωστοί και φίλοι, τους οποίους πρέπει να χαιρετήσεις και πολλές φορές πιάνεις κουβέντα μαζί τους χάνοντας έτσι και χρόνο και συγκέντρωση.

Δυο φορές προσπάθησα να διαβάσω έξω στη φύση. Η πρώτη στο Καρλσχόρστ, ένα καλοκαίρι του 2006. Πήρα το ποδήλατο, βιβλία και νερό, και κίνησα για το πάρκο Βούλχαϊντε. Κάποια στιγμή η μπροστινή ρόδα μπήκε στην εσοχή της γραμμής του τραμ μέσα στην άσφαλτο με συνέπεια να ακινητοποιηθεί, ενώ η πίσω έτρεχε ακόμη. Το αποτέλεσμα ήταν να αναποδογυρίσει το ποδήλατο κι εγώ να πέσω στο δρόμο με τον χειρότερο τραυματισμό ένα απλό στραμπούληγμα στο πόδι. Πήρα σιγά σιγά το ποδήλατο, το περπάτημα πονούσε, το καβάλησα και γύρισα στο σπίτι.

Η άλλη φορά ήταν χτες. Πήρα το άρθρο που θέλω να διορθώσω και κίνησα —με το ποδήλατο, φυσικά— για την λίμνη Τέγκελερ. Εκεί έχει ησυχία, βλέπεις τα νησιά, τα καραβάκια, λίγους ανθρώπους και ηρεμείς. Καθώς οδηγούσα προς τα δυτικά, βλέπω μαύρα σύννεφα να έρχονται από κει. Βροντές ακούγονταν συνέχεια. Οπότε στροφή 180°. Εκεί που είχα φτάσει στο γήπεδο του ράγκμπι, άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες στάλες μεγέθους XXL. Όταν έφτασα στο Ρέεμπέργκε, έβρεχε καταρρακτωδώς. Από κει και πέρα, ήταν σαν να κολυμπάω κάνοντας ποδήλατο —μοναδική εμπειρία. Μόλις έφτασα στο διαμέρισμα η βροχή είχε σταματήσει.

Μάλλον είναι γραφτό να μην διαβάσω έξω...

Καιρός για ποδήλατο

Ξεκίνησα σήμερα να πάω στο σούπερ μάρκετ. Όταν ανέβηκα στο ποδήλατο, ψιχάλιζε. Στα μισά έβρεχε κανονικά. Λίγο πριν φτάσω, χιόνιζε. Όταν βγήκα, δεν έριχνε τίποτα και στο δρόμο για το σπίτι είχε βγει ο ήλιος. (Τώρα λαμβάνει χώρα χιονοθύελλα.)

Καθόλου ιδανικός καιρός για ποδήλατο, θα έλεγε κάποιος. Προχτές στο δρόμο για το σπίτι, τη νύχτα, έβρεχε και φυσούσε μανιασμένα. Κι όμως, αυτού του είδους οι διαδρομές έχουν μια ξεχωριστή απόλαυση. Πρέπει να αλλάζεις συνέχεια ταχύτητες, να ελέγχεις πώς και πού θα φρενάρεις, γενικά να προσέχεις πολλούς παράγοντες ταυτόχρονα. Είσαι δίπλα στα στοιχεία της φύσης που σε αγκαλιάζουν με τον τρόπο τους και σε αναγκάζουν να βάλεις το σώμα και το μυαλό σου να δουλέψουν. Υπέροχη εμπειρία.