Category Archives: Music

ΣΚ Top Power

Ηταν ενα σουπερ Σαββατοκυριακο + Δευτερα (αργια Πεντηκοστης). Ακομα και αν βγαλω τα διαφορα στον πολυ ιδιωτικο τομεα και διαχειριση νοικοκυριου που ηταν κυματωδη / εκρηκτικα, και τα οποία με εβγαλαν αρκετα απο τη ρεγουλα. Τι να πρωτοπω... προβα ορχηστρας ως κορνιστας, ακροατης σε ρεσιταλ πιανου, θεατης στο τουρνουα του συλλογου τεννις, ιππασια... Η ιππασια φοβερη. Και κολλαει στο μυαλο ωρες, μερες μετα. Ειδικα ο καλπασμος. Αυτη τη φορά καλυτερα. Εμαθα πολλα καινουρια. Για να δουμε πως θα εξελιχτω εκει. Μιλαμε για ιδρωμα απο πανω ως κατω.

Ολα αυτα το ΣΚ. Διοτι σημερα ηταν ακομη μια εντονη μερα. Symphonic Mob με τον Kent Nagano και στη συνεχεια το πρωτο μαθημα ιστιοπλοΐας. Ας τα παρουμε ομως απο την αρχη.

Τι ειναι το Symphonic Mob: μαζευονται ολοι οσοι παιζουν ενα οργανο (οποιοδηποτε οργανο, π.χ. ουτι) ή τραγουδανε και κανουν μια συναυλια υπο τη διευθυνση ενος star. Αυτο το χρονο παιξαμε Pilgerchor (Wagner), Va Pensiero (Verdi), Παστοραλε και Φαραντολ απο την Σουιτα Αρλεζιεν (Bizet). Την προβα διηυθηνε ο Aurélien Bello, τη γενικη προβα και την συναυλια ο Κεντ. Τι μαεστρος... Τι χιουμορ, πώς μας ενεπνεε με ιστοριες απο τη ζωη του... Η καλυτερες φασεις ηταν οι ιστοριες με τον Τραμπ και τον διαγωνισμο μουσικης, αλλη φορα θα γραψω γι' αυτα.

Ειλικρινα περιμενα μεγαλο φιασκο. 850 ατομα συμμετειχαν. Παιδια, Μεγαλοι και Γέροι. Ομως ηδη απο την προβα και ειδικα σημερα στη γενικη φανηκε οτι θα εχει μεγαλη επιτυχια. Και οντως! Ο κοσμος ηταν κατενθουσιασμενος! Οι ακροατες με προσεγγιζαν μετα τη συναυλια και μου ελεγαν ποσο ωραιο ηταν! Ενας μαλιστα υπεθετε οτι θα πρεπει να καναμε πολλες προβες... Ηταν υπεροχο. Να παιζεις ως κορνο κατι εντελως ανουσιο που με αλλα δεκαδες ανουσια εφτιαχναν κατι πανεμορφο. Εκατονταδες κοσμου συμμετειχαν ενεργα σε μια κλασικη συναυλια. Εκατονταδες αλλοι παρακολουθουσαν μια προβα με τον Κεντ και ερασιτεχνες μουσικους. Επισης μεσα στον «οχλο» ηταν διασπαρμενοι και οι μουσικοι της DSO Berlin που μας στηριζαν τεχνικα και ηχητικα. Ενα γεγονος αξεχαστο. Το φανελακι που μας μοιρασαν το φοραω μεχρι τωρα. Θα το τιμησω!

Και μετα στη ναυσιπλοΐα. Τι φαση... Ορολογιες, κομποι, κανονες κυκλοφοριας... Σημερα μονο θεωρια. Ανυπομονω να ανεβω στο μπαρκο. Να ανακαλυψουμε και τις θαλασσες ρε παιδια! Να δουμε τι υπαρχει παραπερα!

Κόρνο

Σπειρα - Λαβυρινθος.
Ξεκινά μαζι με την τελικη, ομως αλλαζει πορεία.Ανεβοκατεβασμα. Στροφες που εμπεριεχονται.
Νεα διασταση· στροφη. Πορτες. Βαλβιδες περιστρεφομενες. Νεες αποστασεις.

Τελικη σπείρα. Ο σωληνας ολο και ανοιγει· πιανει τον κυκλο. Και ακομα πιο μακρια.
Εκρηκτικο ανοιγμα στην καμπανα. Λουλουδι. Αβυσσος που την κοιτας και χανεσαι
στο μαυρο, καθως ολα καθρεφτιζονται κυκλικα στο χρυσαφι του βαρυτικου φακου.

Κόρνο

hornΕιναι σαν να μαθαινεις μια νεα γλωσσα. Αλλος τροπος σκεψης, αλλοι ανθρωποι, αλλη γωνία να ζησεις τη μουσικη.

Χωρις κλειδια: Φα. Κλεινεις λιγο τα χειλη: Λα. Ακομα πιο λιγο: Ντο. Κι ακομα πιο λιγο: παλι Φα. Τοσο απλο και τοσο δυσκολο ταυτοχρονα.

Η παρακμη στη συγχρονη λογια μουσικη

Δεν ξερω αν ο χρονος κρινει αλλιως, αλλα απο τη σημερινη οπτικη η μουσικη που θεωρειται ως η συνεχεια τις λεγομενης «κλασικης μουσικης» βρισκεται σε μεγαλη κριση. Λειπει πλεον το κοινο και, το πιο βασικο, η χρηματοδοτηση. Η τελευταια αρκει για να ακμασει το οποιοδηποτε ειδος. Επισης, αν υπαρχει κοινο, θα υπαρχει και χρηματοδοτηση. Αν ομως λειπει το κοινο αλλα και οι μαικηνες που θα στηριξουν ανεξαρτητα απο την απηχηση, τοτε δεν υπαρχει παρον. Υπαρχουν μονο χομπίστες.

Αυτα απο τη μια πλευρα. Ας δουμε και την αλλη. Δεν βλεπω νεες ιδεες. Δεν βλεπω ουτε γονιμη καλλιεργεια και παραγωγη. Βλεπω αποκλεισμο απο τα αλλα ρευματα. Ελαχιστοι τολμουν να συνδυασουν ποπ και λογια μουσικη. Ελαχιστοι αλλωστε κατεχουν και τα δυο ειδη. Βλεπω απομονωση, μουχλα και ακαδημαϊσμο. Ο πλουραλισμος του 20ου αιωνα εγινε πληθωρισμος. Παρεμπιπτοντως, ετσι δεν προσελκυεται ουτε κοινο, ουτε κεφαλαια.

Μηπως ο κλαδος αυτος του εξελικτικου δεντρου της μουσικης εφτασε σε μια κορυφωση στον 18ο - 19ο αιωνα και μετα αρχισε να παιρνει την κατιουσα, οχι σε ποιοτητα, αλλα σε απηχηση  (σχετικο πληθος), φημη και χρηματοδοτηση; Μηπως εδω τελειωνει το κλαδι;

Το κακο σιναφι των μουσικων

Εδω και χρονια η μουσικη δεν ειναι πια η κυρια ασχολια μου. Οσο λυπηρο αν ειναι αυτο, διοτι αγαπαω τη μουσικη περισσοτερο απο καθε αλλη ασχολια μου, τοσο ευχαριστο ειναι απο την αλλη που δεν εχω να κανω με το σιναφι των μουσικων. Ουδεν κακον αμιγες καλού λοιπον.

Παντα ερχομαι αντιμετωπος με αυτο που αφησα, οταν συνανταω φιλους μου που ασχολουνται 100% με τη μουσικη. Τοτε θυμαμαι τι αφησα και χαιρομαι που δεν εχω να κανω πια με το κακο αυτο σιναφι. Να κακολογει ο ενας τον αλλον... Να θεωρει ο καθενας τον εαυτο του κατοχο της απολυτης αληθειας... Τι υπεροψια, τι μισος, φθονος, τι χολη... Τι θεοποιηση του ταλεντου... (το οποιο ο καθενας οριζει οπως θελει και τελικα δεν παιζει ρολο για το αν γινει καποιος καλος μουσικος) Εμ αυτα συμβαινουν οταν η τουρτα ειναι μικρη και οι μασελες μπολικες. Αυτα συμβαινουν οταν το κινητρο του μουσικου δεν ειναι η αγαπη του για την τεχνη, αλλα η αυτοπροβολη. Αυτα σε κανεναν αλλο χωρο δεν τα ειδα. Ουτε στους μαθηματικους, ουτε στους οικονομικους αναλυτες, ουτε στους διδασκοντες στα πανεπιστημια, ουτε στους πληροφορικους, ουτε στους ποιητες, ουτε καν στους μουσικολογους! Δυσκολη κατασταση και ψυχοφθορα...

Η μαγεία της Τεχνης

Μαγεία στην απολαυση υφισταται οταν δεν καταλαβαινουμε γιατι μας αρεσει αυτο που απολαμβανουμε. Οταν αρχισουμε να το καταλαβαινουμε, τοτε ξερουμε γιατι μας αρεσει και η μαγεια εχει πια χαθει.

Πολλες φορες προσπαθω να θυμηθω πώς ακουγα ενα μουσικο αριστουργημα για πρωτη φορα και μαλιστα πριν αρχισω να σπουδαζω συστηματικα μουσικη. Οταν εχεις σπουδασει, δεν απολαμβανεις, θαυμαζεις. Γιατι για να θαυμασεις, πρεπει πρωτα να καταλαβεις. Και αν καταλαβεις, δεν υπαρχει μαγεία.

Αυτο το εχω καταφερει με ενα ειδος μουσικης απο αυτα που ακουω συχνα: την τζαζ. Δεν θελω να καταλαβω τιποτα. Θελω παντα να αφηνομαι στις απιθανες αρμονιες της, τους τρελους ρυθμους της, τις ακατανοητες μελωδιες. Να μου αρεσει και να μην μπορω να το εξηγησω.

Οι τεχνικες δυσκολιες στα μουσικα εργα του 20ου αιωνα

Απο την καθιερωση της λογιας οργανικης μουσικης ως τις μερες μας παρατηρειται μια συνεχης αυξηση των τεχνικων δυσκολιων στην εκτελεση μουσικων εργων. Πιστευω ομως, καθαρα απο την εμπειρια μου χωρις να θεμελιωνω αυτην την αποψη με στατιστικα στοιχεια και μετρικες, οτι στον 20ο αιωνα η ανοδος αυτη γνωρισε αποτομες αλλαγες στην κλιση της.

Επειδη γνωριζω καλυτερα το ρεπερτοριο του πιανου, θα γραψω στη συνεχεια μονο γι' αυτο. Χαρακτηριστικα μού ερχονται στο μυαλο τα 3 κομματια απο τον Πετρούσκα τού Στραβίνσκι, τα εργα για πιανο του Βόλπε, του Μπουλεζ, Στοκχάουζεν, Ξενάκη και αλλων. Τα κομματια αυτα βρισκονται στα ορια του δυνατου για τον πιανιστα. Φαινεται σαν οι συνθετες αφηνοντας την φαντασια τους οσο πιο ελευθερη γινεται ωστε να πετυχουν νεες μορφες και υφος, ετσι—και μαλλον και ως συνεπεια της απελευθερωσης της φαντασιας—αφησαν και τα ορια του τεχνικα δυνατου ανοιχτα.

Ολο αυτο βεβαια εχει καποια πλεονεκτηματα και απωλειες. Ενας μουσικος θα παιζει παντα ενα υπερβατικα δυσκολο εργο που εχει ενταξει καποτε στο ρεπερτοριο του. Ενας μουσικοφιλος θα ελκυθει απο μια συναυλια μεγαλης δεξιοτεχνιας. Ομως η πιθανοτητα ο μουσικος να το βαλει στο ρεπερτοριο του ειναι μικρη. Η πιθανοτητα να το διδαχτει κανεις στο μαθημα, ελαχιστη. Και η πιθανοτητα να το παιξει καποιος στον ελευθερο χρονο του για να το απολαυσει, μηδαμινη.

Ετσι ενα πολυ μεγαλο ποσοστο της μουσικης του 20ου αιωνα κλειδωθηκε εξω απο τα ρεπορτορια των ενεργων μουσικων, επαγγελματιων και ερασιτεχνων. Οδηγει τον ακροατη σε παθητικο δεκτη, ο οποιος οταν θελησει να προσεγγισει ενεργα τη μουσικη, θα στραφει στα ρεπερτορια του 18ου και 19ου αιωνα.

Τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς

Τους τελευταιους μηνες παιζω τα τελευταια εργα για πιανο του Μπραμς. Αυτα ειναι τα op.116-119:

  • Επτα Φαντασιες op. 116 (1892)
  • Τρια Ιντερμεντσα op. 117 (1892)
  • Εξι Κομματια για πιανο op. 118 (1893)
  • Τεσσερα Κομματια για πιανο, 3 Ιντερμεντσα και Ραψωδια op. 119 (1983)

Προκειται συνολικα για 20 μικρα κομματια μοιρασμενα σε 4 κυκλους. Καθε κυκλος εχει το δικο του χρωμα και δομη. Ο Μπραμς φτανει με μια εξαιρετικα εκλεπτυσμενη γλωσσα σε δυσβατες περιοχες της ανθρωπινης εκφρασης. Οι μιξεις των διαθεσεων αλλα και οι διαθεσεις οι ιδιες που πετυχαινει ειναι μοναδικες για την ιστορια της μουσικης και προαγγελοι του επερχομενου εξπρεσσιονισμου. Δεν ειναι τυχαιο οτι ο Σαινμπεργκ ειχε μεγαλη αδυναμια στον συνθετη αυτον.

Δεν ειναι ομως μονο ο χειρισμος των διαθεσεων που κανει τα κομματια αυτα προεξπρεσσιονιστικα. Χαρακτηριστικο βρισκω το γεγονος οτι καθε κομματι ειναι και μια καινουρια ιδεα, προσφερει τουλαχιστον μια νεα «εφευρεση» στην ηχητικη τεχνικη, δηλ. στον συνδυασμο πιανιστικης και συνθετικης γραφης. Γνησιοι απογονοι του ρομαντικου κομματιου χαρακτηρα και γονεις των Σαινμπεργκικων και Βεμπερνικων μινιατουρών.

Το κομματι που συμπυκνωνει ολα τα χαρακτηριστικα και για τις τεσσερις συλλογες ειναι πιστευω η Ραψωδια. Ο επικος της χαρακτηρας εναλλασσεται με σκοτεινους εμμονικους μονολόγους, τρυφερα λυρικα επεισοδια, παιχνιδιαρικες παραλλαγες, μυστηριωδη περασματα για να καταληξει σε ενα φιναλε-εκπληξη. Οταν ειχα πρωτοακουσει το τελος της Ραψωδιας δεν πιστευα στ' αυτια μου. Ενα κομματι που θα περιμενε κανεις να τελειωσει θριαμβικα και μεγαλειωδως, παιρνει ξαφνικα μιαν αλλη τροπη, αγωνιωδη και οργισμενη. Οι πλουσιες, παχιες συγχορδιες του επικου μερους γινονται βιαια σφυροκοπηματα και μουγκρητα. Η μελωδια σπαζεται σαν σε λυγμους σε διαφορετικες οκταβες. Δυο διπλες πλαγιες πτωσεις προς το τελος ριχνουν γρηγορα την αυλαια. Η τελευταια συγχορδια στην υψηλη περιοχη, μη δυναμενη να κρατηθει για πολυ (η υψηλη περιοχη στο πιανο εχει πολυ γρηγορο release), απολυτο συμβολο ματαιοτητας.