Category Archives: Ελλάδα

Θεσσαλονικη

Εζησα στη Θεσσαλονικη περα απο ενα ετος περιπου της βρεφικης μου ηλικιας απο το καλοκαιρι του 1991 ως τις 3 Οκτωβριου του 1997. Γεματα εξι χρονια. Ηταν μια περιοδος της ζωης μου, απο τις πιο δυναμικες, παραγωγικες και «πεπτικες», δηλ. μαθαινα παρα πολλα πραγματα σε ελαχιστο χρονο και συνεχως. Ειχα πεσει με τα μουτρα στη μουσικη. Στο πιανο, στη συνθεση, στη μουσικολογια, ειχα κανει καλους φιλους, ερωτευομουν συχνα. Ηταν και μια Θεσσαλονικη των φοιτητων, των μπαρ και των καφε, των μαζωξεων σε φοιτητικα διαμερισματα με κιθαρες και τραγουδια, εποχη αφραγκίας (μου φαινεται αδιανοητο το ποσα καναμε με ελαχιστα λεφτα) και των ατελειωτων ξενυχτιων. Και παλι, εγω δεν τα εζησα αυτα οπως αλλοι φιλοι μου, διοτι ημουν χωμενος στα βιβλια και τις παρτιτουρες. Αλλα και παλι, εζησα πολλα, ωστε να θυμαμαι και να εκπλησσομαι, ακομα και τωρα. Εγω και καποιοι φιλοι μου τοτε δεν ειχαμε ορια. Θυμαμαι πως βγαζαμε γλωσσα (με επιχειρηματα) στον οποιονδηποτε, κι ας ηταν οποιος ηθελε. Θυμαμαι πως σκεφτομασταν τρελες ιδεες, και τις καναμε, στην τεχνη, στη ζωη, παντου. Αφησαμε σχολη, να ουμε. Τι εμεινε τελικα απ' ολο αυτο στους επομενους; Μαλλον τιποτα. Καναμε το κομματι μας και φυγαμε. Το γλεντησαμε, που λενε. Και η Θεσσαλονικη επαιζε μαζι. Βασικα, τιποτα δεν επαιζε. Απλα εμεις ημασταν τοσο ενθουσιασμενοι, που δεν βλεπαμε την ασχημια. Οπως στον ερωτα. Τωρα, οποτε γυριζω εκπλησσομαι απο το ποσο δυσκολη πολη ειναι. Ποσο ταλαιπωρει τους ανθρωπους της, οχι μονο καθημερινα, αλλα και δια βιου. Τοτε αυτα δεν μας ενοιαζαν. Κοιμομασταν στο πατωμα και γυρνουσαμε και σπιτι με τα ποδια αμα λαχαινε. Αλλαξαν πολλα. Εμεις αλλαξαμε. Μεγαλωσαμε, αλλαξαν τα στανταρντς. Ε, ειδαμε και λιγο παραπερα τι παιζει, ανοιξαν τα μυαλα. Η παλια παρεα διαλυθηκε. Τι θα γινοταν αν εμενα; Θα τους κρατουσα ολους μαζι; Θα καναμε κατι μεγαλο, κατι επικο; Μπα, καποια στιγμη, ολα θα διαλυονταν, και μαλιστα με παρεξηγησεις, καλυτερα ετσι λοιπον. Τωρα οταν γυρναω, βλεπως εναν δυο, κατι ειναι κι αυτο, γιατι καποιοι αλλοι το σκασανε απο την πισω πορτα, νυχτα και μεταμφιεσμενοι. Αλλαζουν οι ανθρωποι, ετσι παν αυτα. Σκεφτομαι να παω μια βδομαδα Σαλονικη. Εχω ορεξη για πατσα.

Διοικηση αλα Ελληνικα

Ειχα περασει καποτε απο το πολυ ωραιο βυζαντινο μουσειο της Θεσ/νικης. Στο φουαγιε παρατηρησα και φωτογραφισα την στηλη/πινακιδα του μουσειου. Μου φανηκαν αρκετα ευφανταστα τα εικονιδια που συμβολιζαν τους διαφορους χωρους. Ενα ομως μου φανηκε τραγικα αστειο: ως συμβολο για τις Διοικητικες Υπηρεσιες ειχε επιλεγει ενας... συνδετηρας!

Ετσι αντιλαμβανεται τη διοικηση ο Ελληνας: εγγραφα, σφραγιδες, συνδετηρες. Αθανατη ελληνικη γραφειοκρατια...

byzantino_mouseio

Δύο έργα για σύνολο και ορχήστρα

Τον Φεβρουάριο (μπορεί και τον Ιανουάριο) του 2011 είχα στείλει στον Μ. Μιχαηλίδη (στην ταχυδρομική διεύθυνση της ΚΩΘ) που ήταν διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Θεσ/νίκης 2 έργα μου, σε περίπτωση που θα τον ενδιέφεραν. Το κομμάτι για ορχήστρα και τον κανόνα για 12 βιολιά (η παρτιτούρα και των 2 είναι εδώ). Για τον κανόνα είχα στείλει και την πραγματοποίηση με ήχο πιάνου (βλ. ιστοσελίδα). Έκτοτε δεν πήρα απάντηση ούτε από τον Μιχαηλίδη (ο οποίος έφυγε για την Λυρική και δεν ξέρω αν τα έλαβε) ούτε από άλλον υπεύθυνο της ΚΩΘ (υπάρχει κανεις άραγε;). Μάλιστα δεν έλαβα πίσω ούτε τις παρτιτούρες ούτε το cd (άραγε τα πέταξαν ή τα φυλάνε με ευλάβεια σε ένα ράφι;). Ίσως το γράμμα να μην έφτασε και ποτέ.

Και εις ανώτερα!

Θεσσαλονίκη και Θεσσαλονικείς

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπώ πολύ. Πέρασα εκεί τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια, στον—δικό μου—κόσμο της μουσικής και των φίλων και έχω αναμνήσεις σε κάθε γωνιά. Την φρεσκάδα αυτών των χρόνων προσπάθησα να αποτυπώσω στο ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει με ένα μόμπιλε που δονείται από τον άνεμο.

Την τελευταία φορά που πήγα (Φεβρουάριος/Μάρτιος 2010) απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όχι βέβαια από την πόλη, αλλά από τους κατοίκους της. Ήταν αδύνατο να περάσουμε με το καροτσάκι του μωρού από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο λόγω αποκλεισμού από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ώστε έπρεπε να βγούμε στο δρόμο μαζί με τα αυτοκίνητα, η πόλη ήταν πνιγμένη στο σκουπίδι, ο υδραυλικός είχε έρθει 3 φορές για να διορθώσει μια βρύση που έσταζε, ο υπάλληλος της συντήρησης θέρμανσης είχε συνδέσει το καλώδιο του λέβητα με μια πρίζα ώστε όταν ανάβουν τα φώτα να γίνεται βραχυκύκλωμα. Υπήρχε βέβαια η καλή διάθεση. Αλλά χανόταν στην αναποτελεσματικότητα και στο γενικό χάος που υπήρχε.

Και τότε—στα 90—υπήρχε χάος. Θυμάμαι τον εαυτό μου αρκετές φορές να γυρνάει σπίτι από το κέντρο με τα πόδια το μεσημέρι λόγω ασφυξίας στα λεωφορεία. Θυμάμαι ταξιτζή να μην με πηγαίνει στο αεροδρόμιο γιατί «δεν είχε πτήση». Θυμάμαι καταστάσεις απείρου κάλλους μεταξύ σεβασμίων γερόντων στα λεωφορεία. Θυμάμαι σκηνές απύθμενης ασχήμιας από φοιτητές την ώρα του μεσημεριανού φαγητού στη λέσχη. Το χάος δεν ήρθε τώρα τελευταία. Πάντοτε υπήρχε και όσοι μπορούσαν να το δουν, το έβλεπαν. Απ' αυτούς, όσοι δεν το άντεχαν, έφυγαν.

A Greek Paradox (out of many)

Many people are happy about the result of the local body elections in Thessaloniki. They hope that the new Mayor will make the city more human friendly. I don't hope, I am sure he will. More human friendly. But until Thessaloniki becomes really human friendly, we will have to wait some decades (I would estimate —at stable and continuous improvements— about 40-50 years), because the problems that caused the current situation are active for many years.

I will not write here anything about the gigantic problems of Thessaloniki, but about a fact that is totally absurd and functions as an obstacle to the democratic desicions in Greece.

In Greece, the place where one lives and the place where one votes do not have to be the same. E.g. a person who is raised up in place A and then moves to study or work to place B remains officialy inhabitant of A, unless he goes through the fight with the bureaucratic dragon and moves his electorial rights as well. The result is, that people travel on the election day back to their root-village or city, they see old relatives and friends, they vote, and the whole process gets a character of feast. Of course, if they decide to travel. Sometimes these journeys are quite long, and not all people have the desire to spend energy, time, security and money in order to have lunch with old buddies and vote for a person that has nothing to do with their lives. Thus: a huge number of people remain at home and just don't vote, or they vote at a place where they don't live!

On the other hand, Greeks that live abroad do not have the option to elect at the embassy.

Who can fight with Bureaucracy? Well, who wants to?

Υπηκοότητα

Σκεφτόμουν να δηλώσω την Σοφία στην πρεσβεία για να αποκτήσει και την ελληνική ιθαγένεια. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο πριν κάνα δυο μήνες και ρωτάω τι χρειάζεται. «Αν δεν έχετε φαξ, πρέπει να ρθείτε εδώ, διότι είναι μεγάλη η λίστα». Με ηλεμήνυμα δεν τα στέλνουν, μου είπε. Και γιατί δεν την αναρτούν στο δίκτυο; Τι τό 'χουμε το ίντερνετ; Για διακόσμηση;

Πήγα λοιπόν μια μέρα που περνούσα από κει και πήρα τη λίστα (σε περίπτωση που κάποιος άλλος την ψάχνει, μπορεί να την κατεβάσει εδώ. Φυσικά δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη αν στο μεταξύ άλλαξαν τη λίστα). Δεν πίστευα στα μάτια μου... Α, ώστε και επίσημη μετάφραση, και νόμιμη επικύρωση, και σφραγίδα αποστίλε (καλά, δεν ξέρουν Γερμανικά στην πρεσβεία;). Ναι, βέβαια. Τρέχω. Μου φαίνεται πως όχι μόνο εμένα, αλλά και το παιδάκι σε μπελάδες θα το βάλω με αυτό το κράτος. Άσε καλύτερα...

Περί χυδαιότητας

Σίγουρα πολλά μου λείπουν από την Ελλάδα εδώ στα ξένα. Πρώτα πρώτα οι άνθρωποί μου, και κατά δεύτερον το τοπίο, ο καιρός, το φαΐ κτλ. Γι' αυτά θα γίνει λόγος σε άλλο κείμενο. Υπάρχουν όμως και πολλά από τα οποία απαλλάχτηκα. Δύο από αυτά είναι ο ισοπεδωτισμός και η χυδαιότητα.

Κάθε φορά που ταξιδεύω στην Ελλάδα διαπιστώνω ότι οι συμπατριώτες μου (όπως κι εγώ, πριν μερικά χρόνια) σκέφτονται με δυαδικό τρόπο: κάτι θα είναι είτε καταπληκτικό και υπεράνω κριτικής είτε απαράδεκτο και καταδικαστέο. Ενθουσιάζονται και απογοητεύονται εύκολα.

Αυτός ο ντετερμινισμός του τρόπου σκέψης (είται 0 είτε 1, δεν αναγνωρίζονται διαβαθμίσεις, σε αντίθεση με την στοχαστική θεώρηση λεπτότερων υποδιαιρέσεων) φαίνεται και στην αναζήτηση αιτίων σε διάφορα γεγονότα: αναζητείται ένα μοναδικό αίτιο, μηδενίζοντας την πιθανότητα μιας δέσμης λόγων που οδηγούν συνδυαστικά στο προκείμενο γεγονός.

Ο ισοπεδωτικός, αρχαϊκός θα έλεγα —για να μην πω πρωτόγονος— ντετερμινιστικός τρόπος σκέψης οδηγεί σε ξεκάθαρες κοσμοθεωρίες και ξεκάθαρα όρια μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Γι΄ αυτούς όμως που έχουν μάθει να σκέφτονται πιο στοχαστικά, η επαφή με το ντετερμινιστικό πρότυπο καθίσταται μονόπλευρη: μια λεπτομερής υποδιαίρεση ενέχει την ντετερμινιστική, όχι όμως και το αντίστροφο (πρβλ. την έννοια της Filtration of σ-Algebras).

Ιδιαίτερη περίπτωση της χοντροκομμένης ντετερμινιστικής θεώρησης είναι η μη θεώρηση ορίων σε μικρές και μέσες αποστάσεις. Εδώ είναι που ανοίγεται ο πόρτα στη χυδαιότητα. Κατακλύζει με μεγάλη ευκολία κοιλότητες που ήταν (ή για κάποιους άλλους είναι) ξένες με αποτέλεσμα μια τεράστια αύξηση της εντροπίας, γεγονός ιδιαίτερα ευχάριστο για τα μορφώματα των οποίων η εντροπία είναι ήδη υψηλότερη του μέσου όρου. Σ' αυτήν την αυξημένη κατάσταση εντροπίας μπλέκονται το αληθές με το ψευδές, το σοβαρό με το αστείο, το άξιο με το ανάξιο. Έτσι ο ντετερμινισμός, μη δυνάμενος να εξελιχθεί, οδηγείται σε βάθος χρόνου σε αυτοαναίρεση... (το σύστημα είναι ασυνεπές).

Για μένα το γεγονός της αυξημένης εντροπίας είναι κουραστικό και, λόγω της υπερεξάπλωσης της χυδαιότητας, ιδιαίτερα ενοχλητικό. Τουλάχιστον εδώ, η χυδαιότητα κυλά σε ορισμένα κανάλια, οπότε η προφύλαξη απαιτεί λιγότερη ενέργεια. Από την άλλη, απαιτείται ενέργεια ακριβώς για την διατήρηση μιας χαμηλής εντροπίας. Όμως καλύτερα να δαπανά κανείς ενέργεια κέρδους, παρά μη ζημίας.

Δωρεάν(;) σίτιση

Αν και δεν ασχολούμαι με τα της Ελλάδας, θα αναφερθώ σ' αυτό, διότι μου είναι ακόμα έντονες οι αλήστου μνήμες εικόνες από τους τόννους φαγητού που πετιούνταν κάθε μέρα στη φοιτητική λέσχη όταν ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη.

Εισαγωγή γι' αυτούς που δεν ξέρουνε: το φαγητό στη λέσχη είναι (όπως μαθαίνω) ακόμα τζάμπα. Όχι μόνο οι φοιτητές, αλλά και άνθρωποι που εργάζονται (αλλά με μισθό πείνας) τρων στη λέσχη. Στα χρόνια μου (δεκαετία 90) το φαγητό σερβιριζόταν σε μεταλλικούς δίσκους, στις εσοχές των οποίων βρίσκονταν τα διάφορα εδέσματα (φαΐ, τυρί, γλυκό, σαλάτα κτλ.). Το φαγητό ήταν συνήθως κακής ποιότητας. Ακόμα χειρότερης ποιότητας ήταν το ήθος πολλών εστιαζόντων· θυμάμαι φίλο μου να παίρνει δεύτερο δίσκο για να φάει μόνο το γλυκό, διότι του είχε αρέσει. Τα υπόλοιπα, στον ιμάντα... Άλλοι πάλι έφτιαχναν εμετικές αηδίες με τα αποφάγια τους (τα ανακάτευαν, σβήναν τσιγάρα, κτλ.). Διάφοροι πάμφτωχοι περίμεναν απέξω να φαν κάτι (από τα αποφάγια που τους έλειπε το γλυκό).

Διαβάζω τώρα εδώ ότι την επόμενη χρονιά θα δοθεί «στήριξη στους άπορους φοιτητές του ΑΠαΘες». Και πως; 300 μαγαζιά θα παρέχουν «δωρεάν σίτιση, καφέδες και αναψυκτικά». Τι μαγαζιά; «κάθε είδους χώροι εστίασης και αναψυχής (εστιατόρια, φαστ-φουντ, καφετέριες, μπαρ, ζαχαροπλαστεία κ.ά.).». Πότε; «υπάρχει η δυνατότητα χρήσης της ταυτότητας σε καθημερινή βάση». Και η λέσχη; Δεν γίνεται κουβέντα στο άρθρο, ίσως θα λειτουργεί παράλληλα.

Το πρώτο περίεργο είναι ότι στο άρθρο αναφέρεται ότι «η κατανομή των καταστημάτων ανά φοιτητή θα γίνεται με τρόπο ώστε να μην επιβαρύνονται μόνο κάποια καταστήματα (π.χ. του κέντρου)». Μα απλήρωτα θα προσφέρουν τα φαγητά τα μαγαζιά; Ποιος κάνει σήμερα κάτι τέτοιο... Το «επιβαρύνονται» παραπέμπει μάλλον σε χαμηλότερες τιμές. Δηλ. το ταμείο (ποιο; του ΑΠαΘες; του κράτους; δεν γράφει ποιος) θα πληρώνει στον εστιάτορα ή ιδιοκτήτη μπαρ κάτι λιγότερο και αυτός θα δίνει την κανονική ποσότητα στον φτωχό φοιτητή; Ή θα κάνουν σκόντο και στις μερίδες; Και θα το καταπίνουν αυτό οι φοιτητές;

Πιστεύω πως θα ήταν καλύτερο για τους φτωχούς φοιτητές να λάμβαναν ένα ποσό μηνιαίως για να ψωνίζουν μόνοι τους από κάποιο φτηνό σούπερ μάρκετ και να μαγειρεύουν, έτσι ώστε να μην αισθάνονται μειονεκτικά, να μάθουν μαγειρική και να ξέρουν τι τρώνε. Το μηδενικό κόστος ενός αυτόματου εμβάσματος είναι λιγότερο από αυτό των ταυτοτήτων και του κουμάντου των συνεργαζόμενων μαγαζιών. Από την άλλη, το κόστος του ιδιωτικού μαγειρέματος είναι πολύ μικρότερο και η ποιότητα σαφώς ανώτερη (γι' αυτούς που ξέρουν να διαβάζουν και να μαθαίνουν, και οι φοιτητές τα ξέρουν αυτά). Και μαθαίνεις ένα σωρό πράματα περί νοικοκυριού.

Άρα ή βλακεία υπάρχει σε κάποιο κέντρο λήψης αποφάσεων, ή πονηριά.

Ελληνικές Μεγαλοστομίες

Μου υπέδειξε χτες ένας φίλος μου ένα λήμμα για μένα στην ελληνική μουσιπαίδεια, όπου χαρακτηρίζομαι ως

Σημαντικός σύγχρονος πιανίστας και συνθέτης. [...] Μαθητής του θρυλικού δασκάλου Γιώργου Θυμή στο πιάνο, [...]

Αυτός που έγραψε το δημοσίευμα, δεν καταλαβαίνει ότι λέξεις όπως «σημαντικός» και «θρυλικός» μειώνουν το κύρος του κειμένου; Διάβασα και άλλα λήμματα: άλλος συνομήλικός μου κι αυτός «σημαντικός», ο άλλος «εκλεκτός», ο άλλος «διαπρεπής» και «επιφανής», ο παράλλος «με υποδειγματική θεωρητική κατάρτιση». Πω πω... Dream Team στη μουσική!

Τι είναι αυτό τελικά; Εγκυκλοπαίδεια, ή βλογάμε τα γένια μας; Επιβεβαιώνει αυτό που πίστευα για τους Ελλαδίτες, ότι όταν μιλάς για κάποιον πρέπει να τον παινεύεις αλλιώς θεωρείται ότι δεν τον εκτιμάς. Η δε άσκηση κριτικής λογαριάζεται για προσωπική επίθεση (κάνεις κριτική σε κάποιον και σου λέει «δηλαδή τώρα μου τα χώνεις;»). Γι' αυτό και δεν γίνεται να διακρίνουν μεταξύ προσωπικής επίθεσης και κριτικής. Γι' αυτό και —από την ανάποδη— οι λέξεις «σημαντικός» και «θρυλικός» όταν εκφέρονται από Ελλαδίτη δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε.

Φτηνές δικαιολογίες / Billige Ausreden

Κανένας δεν συμπαθεί τις φτηνές δικαιολογίες, δηλαδή αυτές που δείχνουν έλλειψη διάθεσης. Μία από αυτές —που προσωπικά θεωρώ και λιγάκι χαζούλικη— είναι η εξής: «δεν σε πήρα τηλέφωνο, γιατί δεν είχα το τηλέφωνό σου». Και οι τηλεφωνικοί κατάλογοι γιατί υπάρχουν; Είναι διακοσμητικοί; Ειδικά τώρα που είναι και στο δίκτυο και μάλιστα για όλη την επικράτεια... Διακοσμούν το δίκτυο, φαίνεται.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο από Έλληνες και Ελληνίδες άκουσα αυτήν την δικαιολογία, τη στιγμή μάλιστα που κανένας τους δεν αγνοούσε την ύπαρξη τηλεφωνικών καταλόγων. Δεν πήγε το μυαλό τους...


Niemand mag billige Ausreden, d.h. diejenigen, die Lustmangel zeigen. Eine von Ihnen —die ich persönlich ein wenig blöd finde— ist die folgende: „ich habe dich nicht angerufen, denn ich hatte deine Nummer nicht“. Und wieso gibt es Telefonbücher? Sind sie dekorativ? Besonders jetzt, da es sie im Internet für das ganze Hoheitsgebiet gibt... Sie dekorieren das Internet, wie es scheint.

Es ist charakteristisch, dass ich eine solche Ausrede nur von Griechen und Griechinnen gehört habe, obwohl sie die Existenz von Telefonbüchern schon kannten. Sie haben nicht daran gedacht...