Category Archives: Από τη ζωή στο εξωτερικό

Υπηκοότητα

Σκεφτόμουν να δηλώσω την Σοφία στην πρεσβεία για να αποκτήσει και την ελληνική ιθαγένεια. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο πριν κάνα δυο μήνες και ρωτάω τι χρειάζεται. «Αν δεν έχετε φαξ, πρέπει να ρθείτε εδώ, διότι είναι μεγάλη η λίστα». Με ηλεμήνυμα δεν τα στέλνουν, μου είπε. Και γιατί δεν την αναρτούν στο δίκτυο; Τι τό 'χουμε το ίντερνετ; Για διακόσμηση;

Πήγα λοιπόν μια μέρα που περνούσα από κει και πήρα τη λίστα (σε περίπτωση που κάποιος άλλος την ψάχνει, μπορεί να την κατεβάσει εδώ. Φυσικά δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη αν στο μεταξύ άλλαξαν τη λίστα). Δεν πίστευα στα μάτια μου... Α, ώστε και επίσημη μετάφραση, και νόμιμη επικύρωση, και σφραγίδα αποστίλε (καλά, δεν ξέρουν Γερμανικά στην πρεσβεία;). Ναι, βέβαια. Τρέχω. Μου φαίνεται πως όχι μόνο εμένα, αλλά και το παιδάκι σε μπελάδες θα το βάλω με αυτό το κράτος. Άσε καλύτερα...

Βερολινέζικα Πάσχα 1998-2009

Τα πρώτα τέσσερα Πάσχα στο Βερολίνο τα έκανα στην ελληνική εκκλησία στο Στέγκλιτς (1998-2001). Στεκόμασταν όλοι οι φίλοι συνήθως έξω από την εκκλησία (μέσα είναι το αδιαχώρητο) και περιμέναμε να βγει ο παπάς για το «Χριστός Ανέστη». Μετά γινόταν σαματάς με τα βεγγαλικά και στη συνέχεια φεύγαν όλοι για τη μαγειρίτσα.

Κάποια στιγμή αυτό το σκηνικό έκανε τον κύκλο του μέσα μου. Δεν υπήρχε τίποτε το πνευματικό. Ούτε την λειτουργία μπορούσες να παρακολουθήσεις με τόσο κόσμο, ούτε και με τους φίλους να μιλήσεις έξω. Τότε ήταν που θεώρησα ότι το Βερολίνο προσφέρει ως πόλη μια μοναδική ευκαιρία σε έναν ορθόδοξο να δει πώς γιορτάζουν και οι άλλοι ορθόδοξοι την Ανάσταση.

Έτσι την άλλη χρονιά (2002) μετά από πρότασή μου πήγαμε εγώ, η ΕΔ και η ΧΔ στη ρωσική εκκλησία. Κανείς άλλος δεν ακολούθησε. Ωραίοι ύμνοι, αλλά συνέχεια έψαλναν το ίδιο. Ήταν λίγο βαρετό. Μετά το «Χριστός Ανέστη» όλοι έμεναν μέσα ήσυχα και ευλαβικά. Τα φαγητά που είχαν φέρει έξω προφανώς θα τα τρώγανε μετά το τέλος. Ε, μείναμε κι εμείς λίγο μέσα και μετά φύγαμε για το Terzo Mondo, όπου ήρθε ο ΜΒ με την γυναίκα του.

Το 2003 πρότεινα ρουμάνικη. Εκεί περισσότεροι δέχτηκαν την πρόταση (ο λόγος προφανής): η ΕΔ, η ΧΔ και η Ρουμάνα ΕΒ με τον φίλο της. Μια καθολική εκκλησία είχε παραχωρήσει τον χώρο της για την ρουμάνικη Ανάσταση. Η μουσική με εντυπωσίασε. Είχε στοιχεία γρηγοριανού μέλους, βυζαντινής και —αν θυμάμαι καλά— ρώσικης εκκλησιαστική μουσικής. Μετά, στο Άνω Κάτω.

Το 2004 με ΕΔ, ΕΜ και την φίλη του πήγαμε στη σέρβικη. Εκεί περίμενα να γίνει του Κουστορίτσα με το Χριστός Ανέστη. Τίποτα! Οι πιο ήσυχοι απ' όλους! Εμείς μετά το ΧΑ φύγαμε, και πάλι Άνω Κάτω.

Το 2005 με ΕΔ, ΚΤ και την φίλη του πήγαμε στη βουλγάρικη. Η μουσική δεν ήταν καλοτραγουδισμένη και είχα αρχίσει να βαριέμαι. Μετά το ΧΑ, τα ίδια, ευλάβεια, κατάνυξη και δεν κουνιόταν κουνούπι. Εμείς (ως σωστοί Έλληνες) φύγαμε.

Το 2006 πήγα με την ΕΔ στην κόπτικη (αιγυπτιακή) στο Λίχτενμπεργκ. Όσοι δεν είχαν έρθει, είχαν πραγματικά χάσει... Η μουσική τρομερά ενδιαφέρουσα. Πολύ λίγοι άνθρωποι, όλοι παρακολουθούσαν με ευλάβεια. Μας έδωσαν (που μας είδαν καινούριους) και το κείμενο σε χαρτί για να παρακολουθούμε: αραβικά (σε μετάφραση), λίγα γερμανικά και λίγα παραφθαρμένα ελληνικά. Ήταν λίαν συγκηνιτικό και μείναμε ως το τέλος. Μετά πήγαμε στις Ουσίες όπου βρήκαμε ΜΒ, ΠΠ και κάτι κορίτσια.

Το 2007 έσπασα την παράδοσή μου και πήγα με τον ΠΠ στην ελληνική. Τα ίδια που ήξερα: ορθοστασία έξω, κουβέντα, ΧΑ, βεγγαλικά, δρόμο. Πήγαμε με τον ΠΠ και ένα ζευγάρι στο σπίτι ενός τραγουδιστή στο Prenzlauer Berg όπου μας κέρασε μαγειρίτσα.

Το 2008 πήγα για πρώτη φορά μόνος μου. Κανείς δεν με ακολούθησε: στην ορθόδοξη συριακή εκκλησία της Αντιοχείας. Τους έκανε όλους εντύπωση που ως Έλληνας δεν πήγα στην ελληνική. Γνωρίστηκα με τον ιερέα και διαφόρους ανθρώπους πριν την έναρξη. Ήταν ίσως το πιο συγκινητικό Πάσχα που είχα κάνει. Δεν υπήρχαν μεγάφωνα. Όλα τα φώτα ήταν σβηστά και οι εικόνες φωτίζονταν από κρυμμένα καντήλια. Η μουσική ήταν η ίδια όπως στην ελληνική, αλλά πολύ καλά τραγουδισμένη, στα αραβικά. Ο ιερέας βγήκε και είπε το «Δεύτε λάβετε φως» στα ελληνικά και πρώτη φορά στη ζωή μου πήρα το φως από τον παπά (οι άνθρωποι περίμεναν στη σειρά, όχι μπουλούκι). Μετά το ΧΑ τα βεγγαλικά ήταν μετρημένα. Μετά όλοι μπήκαν μέσα και ακούσαμε τη λειτουργία ως το τέλος. Ήταν υπέροχο.

Φέτος θα ήθελα να πάω με την Υβόννη στην συριακή, αλλά δεν θέλω να τρομάξει το μωρό με τα βεγγαλικά. Δεν ακούω κουβέντα. Πρότεινα να πάμε στη ρουμάνικη.

Το συμπέρασμα είναι ότι εμείς οι Έλληνες (με εξαίρεση έναν μικρό πυρήνα) όσον αφορά την Ανάσταση είμαστε οι μόνοι που είναι του χαβαλέ. Πηγαίνουμε λίγο πριν το ΧΑ, ρίχνουμε πυροτεχνήματα και κροτίδες και μετά βουρ στο φαΐ. Αυτό δεν το είδα πουθενά σε όσες εκκλησίες επισκέφτηκα εδώ, ρώσικη, βουλγάρικη, ρουμάνικη, συριακή, σέρβικη, κόπτικη. Όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι λαοί αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα την Ανάσταση.

Επίσης εντυπωσιακό είναι ότι ενώ εδώ και 7 χρόνια προτείνω κάθε φορά μια άλλη ορθόδοξη εκκλησία, ελάχιστοι ως κανείς δεν έχουν διάθεση να έρθουν μαζί μου. Ίσως ακριβώς γιατί ούτε καν θέλουν να κάνουν αλλιώς: κουβέντα, κρότοι, φαΐ. Τουλάχιστον στο Βερολίνο υπάρχει η ελευθερία ώστε ο καθένας να κάνει αυτό που του ταιριάζει.

Καλή Ανάσταση!