Author Archives: a_droseltis

Περί αθεΐας

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μια αύξηση των προσώπων που πρεσβεύουν την αθεΐα τόσο σε προσωπικό όσο και σε δημόσιο επίπεδο (ιστολόγια, ιστοσελίδες). Θα παρουσιάσω λοιπόν εδώ κάποιες σκέψεις μου επί του ζητήματος. Πριν συνεχίσετε το διάβασμα, μην αρχίσετε να αναρωτιέστε τι είμαι εγώ (άθεος ή θεϊστής), διότι είναι αρκετά πολύπλοκο, άσχετο με το θέμα και μόνο ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη μπορούν να το κατανοήσουν.

Δεν θα ασχοληθώ στο κείμενο αυτό με τις απίστευτες αρλούμπες περί επιστήμης και επιστημονικού τρόπου σκέψης που διαβάζω σε διάφορα αθεϊκά ιστολόγια, και ντρέπομαι με την φτωχή και λανθασμένη αντίληψη της επιστήμης και του ρόλου της που συναντώ. Όχι μόνο από απλούς θνητούς μπλόγκερ, αλλά και από καταξιωμένους επιστήμονες. Αλλά όπως θα διαπιστώσει κανείς που κινείται μέσα στον χώρο της επιστήμης, η απόσταση μεταξύ σπουδασμένου και μορφωμένου ατόμου είναι ακόμα πελώρια. Αυτό που με ενδιαφέρει στο κείμενο τούτο είναι το πώς φτάσαμε εδώ και τι έπεται. Ποιες είναι δηλ. οι αιτίες μιας έξαρσης της αθεϊκής τάσης και πού θα μπορούσαν να οδηγήσουν.

Φυσικά τίποτα δεν μπορούμε να αποδείξουμε σε μια θεωρία περί κοινωνικών φαινομένων, διότι η αρχή του πειράματος με ομάδα ελέγχου δεν καθίσταται δυνατή. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, οι οποίες βασίζονται στην παρατήρηση.

Θα ερμήνευα λοιπόν την αθεϊκή τάση ως αντίδραση, άμυνα αλλά και ως ερζάτς. Και εξηγούμαι.

Η αντίδραση υφίσταται στον παραλογισμό των τελευταίων κυβερνήσεων Μπους αλλά και του ισλαμικού εξτρεμισμού που έχουν οδηγήσει τον δυτικό κόσμο σε έναν κύκλο φόβου (αν όχι τρόμου). Οι ίδιοι οι άθεοι λένε πως υφίσταται στον παραλογισμό της ίδιας της θρησκείας. Όμως η ίδια η θρησκείας υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια, ποτέ όμως δεν διαπιστώθηκε μια τέτοια επιδεικτική και αποτελεσματική αθεϊκή τάση (η κατάργηση της θρησκείας στην γαλλική επανάσταση δεν ήταν αποτελεσματική διότι ερχόταν από πάνω και όχι από μέσα). Ίσως λοιπόν οι εξτρεμιστές της θρησκείας να ήταν η αφορμή, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για να πουν κάποιοι «ως εδώ με την θρησκεία». Δεν αποκλείεται, αλλά αρκεί αυτό για να γίνει κάποιος άθεος; Ναι, αν ο νυν άθεος ήταν πριν ένα άθρησκο ον. Όχι, αν ήταν πριν άτομο με μεταφυσικές αναζητήσεις. Κι όμως, βλέπουμε συχνά το φαινόμενο άτομα στην πριν Μπους/Ταλιμπάν εποχή να κυρήττουν τον Θεό και σήμερα να παριστάνουν τους αθέους. Άρα, δεν μπορεί η εποχή του τρόμου (δυτικού και ανατολικού) να ήταν απλώς μια αφορμή.

Η άμυνα έγκειται στο αποκούμπι της αθεΐας, και συγκεκριμένα στην επιστήμη. Η επιστήμη δεν έχει πια το στάτους που είχε παλιότερα. Παλιά, ο επιστήμων ήτο ο άνθρωπος της καθαρής σκέψεως, της ορθής (υπάρχει και πλάγια;) λογικής. Σήμερα υπάρχουν αναλογικά πολύ περισσότεροι επιστήμονες απ’ ότι παλιότερα ώστε δεν είναι και τίποτα μακρυνά και απροσπέλαστα όντα. Μάλιστα, όταν ένας απλός άνθρωπος βλέπει έναν σπουδασμένο να ξεστομίζει απύθμενες σαχλαμάρες, να κάνει χοντρά λάθη και παραλείψεις (βλ. πολιτική και οικονομική κρίση) αρχίζει να σκέφτεται μήπως τελικά αυτό το οποίο υποτίθεται πως ο επιστήμονας πρεσβεύει δεν είναι και τόσο αξιόπιστο. Και ας μην κρυβόμαστε, ακόμα και από την σοβαρή έρευνα η επιστήμη έχει χάσει τα τελευταία χρόνια την αξιοπιστία της· όταν η μια έρευνα (κυρίως στην ψυχολογία και στην βιολογία) ανατρέπει την άλλη, ο απλός θνητός δεν ξέρει τι να κάνει: να πίνει ή να μην πίνει; Η φυσική επιστήμη έρχεται και λέει ότι με βάση αυτά τα δεδομένα έχουμε το προκείμενο φαινόμενο, οπότε θεωρητικώς δεν έχουμε αλληλοανατροπή. Όμως τα δεδομένα αλλάζουν ή είναι ελλιπή ή (όχι σπάνια) αλλοιώνονται. Και φτάνουμε να λέμε πως άλλο παπάς και άλλο θρησκεία: άλλο επιστήμονας και άλλο επιστήμη. Τα δε αποτελέσματα επίσης μπορεί να μην αλληλοανατρέπονται θεωρητικώς, όμως ο άνθρωπος πρέπει να πάρει αποφάσεις με βάση τα επιστημονικά αποτελέσματα. Όταν λοιπόν αυτά είναι ανεμόμυλος, ο απλός άνθρωπος γίνεται δύσπιστος ως προς την επιστήμη, τις μεθόδους και τους λειτουργούς της και κατευθύνεται στο ένστικτο, την εμπειρία και ίσως το μεταφυσικό. Εκεί είναι που έρχεται η αθεΐα ως υπεράσπιση αυτού από το οποίο φαινομενικά εκπορεύεται: αντί η επιστήμη να υποστηρίξη την αθεΐα, γίνεται το αντίθετο. Και πάλι όμως η βάση είναι η αντίδραση στο ένστικτο και την μεταφυσική.

Το ερζάτς που ανέφερα παραπάνω είναι η ίδια η θρησκειοποίση όχι τόσο της φυσικής επιστήμης όσο της τεχνολογίας, της εφαρμοσμένης επιστήμης (πολλοί λένε επιστήμη και εννοούν την εφαρμοσμένη επιστήμη). Η εφαρμοσμένη επιστήμη έρχεται να βελτιώσει τη ζωή μας, υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς πόνο, αρρώστιες, χάσιμο χρόνου, κόπο κτλ. Σας θυμίζει κάτι; Η διαφορά με την θρησκεία είναι ότι πολλές από τις υποσχέσεις τις έχει κάνει πραγματικότητα. Όμως αυτό οδηγεί τις μάζες σε περισσότερες και μεγαλύτερες επιθυμίες. Οι μάζες περιμένουν γονιδιακές επεμβάσεις για να μην γερνάνε. Επιδιώκουν την αθανασία. Θέλουν να ταξιδέψουν σε απροσπέλαστα σημεία του σύμπαντος. Θέλουν να καταπίνουν τον αγλέουρα χωρίς να αρρωσταίνουν. Θέλουν να φυτρώνει πόδι εκεί που τους κόπηκε. Θέλουν να έχουν πληροφορίες για τα πάντα, κι ας μην γνωρίζουν τίποτε. Έτσι η εφαρμοσμένη επιστήμη μετατρέπεται σιγά σιγά στην θεώρηση και την εκτέλεσή της (σχετικά με την παρουσία της στην αγορά) μια νέα θρησκεία. Οι υποσχέσεις για αθανασία και διαστρικά ταξίδια μετατίθενται στο μακρυνό μέλλον. Εδώ όμως κάτι βλέπουμε να λείπει από την εικόνα.

Αυτό που λείπει από το πακέτο προσφοράς είναι αυτό που βαραίνει τα αντίστοιχα πακέτα: η ηθική. Η επιστήμη ή η αθεΐα δεν προσφέρουν ηθική στο πακέτο. Αυτό όμως είναι ίσως και το μελλοντικό του πρόβλημα, σε περίπτωση που μια τέτοια αθεΐα διαδοθεί στις μάζες. Διότι άλλο το να είναι άθεοι δυο τρεις ντεμέκ διανοούμενοι, και άλλο η μάζα. Όσοι έχουν ζήσει σε κοινωνίες ανθρώπων, ξέρουν ότι ο ανθρώπινος νόμος είναι σεβαστός μόνο εκεί που υπάρχει ο έλεγχός του. Ενώ ο «Θεϊκός νόμος» μπορεί να συγκρατήσει τις μάζες (λόγω ενός Θεού-big brother), η διατήρηση και σεβασμός του σκέτου ανθρώπινου προϋποθέτει ότι οι άνθρωποι έχουν φτάσει ένα ανώτερο επίπεδο κτλ κτλ ό,τι δηλ. θέλησε να κάνει η γαλλική ή η οκτωβριανή επανάσταση με την γνωστή κατοπινή κυριαρχία του τρόμου. Ίσως ο Ροβεσπιέρος να το είχε αντιληφθεί και κύρηττε αργότερα ότι «τρόμος δίχως αρετή δεν αρκεί» και θέσπισε και στο καπάκι την λατρεία του ανώτατου όντος. Οπότε τι γίνεται το μάτι του Θεού όταν αυτός καταργείται; Η απάντηση είναι ίσως φρικτή: η κάμερα του κράτους.

Τα πακέτα δίχως ηθικά βαρίδια είναι ελκυστικότερα στα βραχυπρόθεσμα αυτοκαθοριζόμενα άτομα των μαζών. Συνεπώς αυτά καθορίζουν πού θα πάει το πράμα. Όμως το αόρατο χέρι της κοινωνίας καραδοκεί και όταν ξαναφτάσουμε σε μια κορύφωση μηδενικού ελέγχου θα επέλθει και πάλι ένας ολοκληρωτισμός προσφέροντας άπλετα την τυραννική ηθική του προς απογοήτευση των αφελών συγχρόνων αθέων που πιστεύουν πως μια κοινωνία δίχως θεϊκή πίστη θα είναι αναγκαία και μια καλύτερη κοινωνία.

terminal_diary

Today I am very happy, becaused I released the second version of my programme terminal_diary (former diary.sh. It is a diary for the linux console/terminal based on the mail programme mutt for the viewing of the diary entries.

The terminal_diary supports multiple diaries, unicode, gnupg encryption and text or sound entries. It is written in bash. Its page is here.

Everything is written down. Nothing is forgotten. He he... 😉

Leipzig

Το ΣΚ που πέρασε βρέθηκα για ιδιωτικούς λόγους στην Λειψία για πρώτη φορά. Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την Thomaskirche, ένα προσκύνημα για κάθε μουσικό που αγαπάει την τέχνη του.

Στην εκκλησία τούτη εργάστηκε για πολλά χρόνια ως κάντορας ο Ι.Σ. Μπαχ. Μάλιστα εκεί βρίσκεται θαμμένος σήμερα. Μπροστά από τον βωμό. Πήγα λοιπόν και στάθηκα μπροστά στον τάφο. Ντρεπόμουν να στέκομαι και ο Μπαχ να κείται πιο χαμηλά από μένα.

Μια σιδερένια πλάκα στην οποία έχουν τεθεί διάφορα λουλούδια φέρει τρεις μόνο λέξεις: Johann Sebastian Bach. Άλλο τίποτε.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο μικρή είναι η πλάκα. Δεν γνώριζα ότι οι άνθρωποι παλαιοτέρων αιώνων ήταν πολύ πιο μικροί! Έτσι ήταν λοιπόν ο Μπαχ: ένας κοντούλης άνθρωπος με σαξωνική προφορά, όπως δείχνουν οι σημειώσεις των διαφόρων μαθητών του.

Όλα γύρω απλά. Η εκκλησία, τα καθίσματα, ο τάφος, η πλατεία, όλα. Σ' αυτό το απλό περιβάλλον αυτός ο άνθρωπος έκανε πράματα που όχι μόνο ξεπέρασαν τα όρια της πόλης του αλλά και της εποχής του. Τι να λέμε τώρα, αφήστε με, έχω πάθει σοκ.

Το πρώτο μου βιβλίο

Βιβλία υπάρχουν με το κιλό στο διαδίκτυο. Όμως πώς να τα διαβάσεις; Από την οθόνη; Αδύνατον. Να τα τυπώσεις; Εντάξει, και μετά; Είτε τα έχεις χύμα χαρτιά και πέφτουν από δω κι από κει, είτε τα τρυπάς και τα βάζεις σε χαρτοφάκελο (δύσκολα γυρνάν οι σελίδες εκεί) είτε πας σε ένα φωτοτυπείο και τα δένεις πληρώνοντας τα μαλλιά της κεφαλής σου. Οπότε;

Η λύση που προτείνω είναι: do it yourself! Οδηγίες (στα γερμανικά), εδώ (νά 'ναι καλά οι άνθρωποι). Πας παίρνεις τα εργαλεία, όπως εγώ καλή ώρα σήμερα και το δένεις (κολλάς) μόνος σου.

Μια χαρά τα κατάφερα. Καλύτερα και από τον φωτοτυπά... Το δε βιβλίο είναι το generatingfunctionology, από την σελίδα του συγγραφέα (στην 2η έκδοσή του).

Φοβερή φάση!...

Καλό Πάσχα!

Μια έκπληξη

Το εξάμηνο αυτό εργάζομαι και στην Hochschule für Technik und Wirtschaft Berlin, όπου διδάσκω Μαθηματικά ΙΙ στους Μηχανικούς Οικονομίας. Τη σχολή αυτή την είχα αναφέρει και στο πρώτο πρώτο μπλογκ μου, εδώ. Είχα γυρίσει απ' έξω και είχα φωτογραφίσει τα ανάγλυφα στην πρόσοψή της. Δεν είχα μπει όμως στην αυλή...

Τώρα που διδάσκω στη σχολή, γυρνάω αρκετά στους διαδρόμου πηγαίνοντας από τη μιαν αίθουσα στην άλλη ή στη βιβλιοθήκη. Οι τοίχοι της σχολής είναι γεμάτοι με διαφημίσεις για καριέρα σε εταιρείες consulting, οικομονικές, τεχνολογικές, κ.α.

Βγαίνοντας όμως στην αυλή, ακριβώς απέναντι από το δοιηκιτικό κτίριο, υπάρχει ένα παρκάκι, σα λαβύρινθος με διάφορα παγκάκια. Στο πάρκο αυτό φαίνεται από τον κύριο δρόμο που οδηγεί από το κύριο κτήριο στη mensa ένα άγαλμα, στο οποίο οδηγεί ένα πλακόκστρωτο με τριανταφυλλιές εκατέρωθεν. Το άγαλμα δηλαδή είναι σε κεντρικότατο σημείο, όμως παρ' όλ' αυτά δεν είχα προσέξει ποιον παριστάνει.

Προχτες που πηγαινοερχόμουν μεταξύ κυρίου κτηρίου και μένζας πρόσεξα το όνομα. Στην αρχή μου φάνηκε γαλλικό, στο τέλος ελληνικό. «Ρε μπας και είναι Έλληνας;» αναρωτήθηκα. Κοίταξα αμέσως το μικρό: Νίκος. Τότε κατάλαβα...

Und jetzt?

Jetzt, da ick meene Dissi abjejeben habe, weiß ich nicht, was ich zuerst tun soll. Also, in meiner Liste habe ich viel vor:

  1. Mich mit Sophia beschäftigen. ICH WILL SPIELEN!
  2. Unendlich lang Klavier spielen.
  3. Endlich Russisch richtig  lernen (ich habe schon einen Termin am Montag vereinbart).
  4. Mich mit wahren Freunden treffen.
  5. Geld ausgeben (was bedeutet, erst Geld verdienen).
  6. A-Tango fortsetzten.
  7. Meinen Disputationsvortrag vorbereiten (er muß toll sein!).
  8. Und natürlich, ein paar Meisterwerke wieder komponieren...

Fürs letzte habe große große Lust. Große Lust. Ich werde endlich ein Werk für Orchester komponieren, obwohl ich ---als Komponist--- Orchestermusik hasse. Ich finde die großen Besetzungen (also mehr als 3 Leute) übertrieben. Aber na ja, ich habe seit Jahren ein Vorbild in meinem Kopf, und ich weiß nicht, wie ich es annähern kann (überwinden kann man's nicht): Stille und Umkehr. DAS Meisterwerk. Eigentlich, das ist keine Musik, es ist ein Gebet/Delirium/Abgrund. Ich möchte auch  „1/100 dieses Werkes“ schreiben, als bescheidener Schüler dieses großen Meisters...

Αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι

Έχω ένα cd με εξαιρετικές καντάδες. Μία από τις αγαπημένες μου είναι και αυτή του τίτλου. Η μουσική της μου θυμίζει βυζαντινούς ύμνους και έχει μια ευγένεια και χάρη.

Το πρόβλημα με την εκτέλεση ήταν ότι δεν μπορούσα να βγάλω τα λόγια! Κάτι έβγαζα, αλλά δεν έβγαινε νόημα. Έψαξα στο δίκτυο πάρα πολύ. Κάποια στιγμή έπεσα σ' αυτό εδώ. Παράλογο... Προφανώς κάποιος δεν έβγαζε τα λόγια και έγραψε ό,τι κατάφερε ο καψερός να ακούσει.

Μια πιο έξυπνη αναζήτηση με αντάμοιψε. Όπως φαίνεται, η σελίδα του προηγούμενου συνδέσμου δεν ανέφερε μόνο λάθος λόγια, αλλά και λάθος στιχουργό και συνθέτη. Η ακρόαση του πριν ακατανόητου κειμένου βγάζει τώρα νόημα. Το κείμενο και το εξώφυλλο της παρτιτούρας είναι εδώ.

Abjejeben

...για να το πούμε βερολινέζικα.

Τι θρίλερ ήταν αυτό χτες... Καλά που δεν έγινε κανένα ατύχημα, φιρί φιρί πήγαινε. Προχτές βράδυ κοιμήθηκα από τις 23:00 (Τρίτη) ως τις 2:30 (Τετάρτη), διότι ήθελα να ξυπνήσω νωρίς για να ξαναδιαβάσω το μισό διδακτορικό και να περάσω τις τελευταίες 300 αλλαγές. Από τις 2:30 ως τις 5 διάβαζα και διόρθωνα πάνω στο χαρτί και μετά ξεκίνησα να περνάω τις αλλαγές μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστού. Κατά τις 8:00 διαπίστωσα ότι δεν θα προλάβαινα (η γραμματεία έκλεινε στις 14:00, οπότε τέλος εξαμήνου, οπότε ψάξε βρες άλλο πανεπιστήμιο, διότι η μουσικολογία του TU λέει bye bye). Με έπιασε ένα τρομερό άγχος και αποφάσισα να περνάω μόνο τα χοντρά λάθη, π.χ. μερικά ονόματα έργων που δεν είχαν γίνει πλαγιαστά, τα άφησα όρθια ---με το συμπάθειο. Σε κάποια φάση διαπίστωσα ότι ένα μέρος της βάσης δεδομένων όπου είχα τον τομέα «παρτιτούρες» των πηγών είχε κάνει φτερά. Από το σημείο εκείνο με έπιασε πανικός. Ευτυχώς είχα ένα παλιό backup, το οποίο όμως ήθελε αρκετές αλλαγές. Τις πέρασα και αυτές και άρχισα να τυπώνω στις 10:20.

Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να τυπώσω και τα 3 αντίτυπα. Το καθένα ήθελε περίπου 2 ώρες. Οπότε αποφάσισα να τυπώσω 1 και μετά να το φωτοτυπήσω. Έλα μου ντε όμως που το ζήτημα της φωτοτύπησης θα ήταν πολύπλοκο, διότι διάφορες σελίδες με διαγράμματα ήταν έγχρωμες... Θα έπαιρνε πολλή ώρα και δεν θα προλάβαινα. Οπότε στις 11:50 παράτησα ό,τι είχα τυπώσει ως τότε (περίπου το 60%), πέρασα την εργασία στο USB-stick, καβάλησα το ποδήλατο και πήγα στο Virchow. Παραλίγο να συγκρουστώ με έναν ποδηλάτη και μετά  παραλίγο να πέσω κάτω από την υψηλή ταχύτητα. Εκεί πήρα ταξί που με πήγε στην Erns-Reuter-Platz, όπου βρίσκεται το TU.

Εκεί μπήκα στο φωτοτυπάδικο και πήρα θέση σε ένα μηχάνημα. Άρχισα να τυπώνω στις 12:20 και όλα πήγαιναν πολύ γρήγορα. Υπολόγιζα ότι στις 13:00 θα είχα τελειώσει. Όμως στις 12:55 δεν τύπωνε πλέον... Μια στρίγλα υπάλληλος δεν με βοηθούσε, με έγραφε κανονικά κα εξυπηρετούσε άλλους. Στις 13:13 παρακάλεσα θερμότατα έναν υπάλληλο (δεν ήταν εύκολο να βρεις έναν μη απασχολημένο) να με βοηθήσει, ήρθε μετά 2 λεπτά και έγινε η δουλειά. Ο χρόνος λιγόστευε.  Ταξινομούσα και έτρεμα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και πολύ γρήγορα, διψούσα και ζαλιζόμουν. Προέκυπταν διάφορα προβλήματα με τις σελίδες, 6 σελίδες με διαγράμματα τυπώνονταν παράξενα, έπρεπε να βρίσκω διάφορα τρυκ για να λύνω όλα τα προβλήματα.

Στις 13:30 τελείωσε η εκτύπωση και άρχισα να κάνω τον έλεγχο μπας και έλειπαν σελίδες. Όλα ήταν εντάξει. Βρήκα ευτυχώς υπάλληλο που έδεσε τα αντίτυπα και στις 13:55 πλήρωσα περίπου 60€ και έτρεξα στο TU.

Εκεί έφτασα με κομμένη την ανάσα σε 3 λεπτά και ανέβηκα 3 ορόφους που ---λόγω παλαιού κτιρίου--- ισοδυναμούν με 6 ορόφους μιας σύγχρονης πολυκατοικίας. Έφτασα στις 13:59 στο γραφείο, όπου άλλωστε με περίμενε η ευγενικότατη γραμματεύς, η οποία με εξυπηρέτησε χωρίς καμία γκρίνια.

Μετά κατέβηκα αργά αργά και πήγα στην Potsdamer Platz στο Maredo όπου παρήγγειλα μια μπίρα λίτρου και μια αργεντίνικη μπριζόλα. Καιρό είχα να πιω αλκοόλ και να φάω σωστή μπριζόλα. Πλήρωσα 27€, αλλά άξιζ ε, είχα μήνες να βγω έξω. Μετά περπάτησα ως την Friedrichstrasse (είχε καλό καιρό) και από κει γύρισα σπίτι.

Χτες λοιπόν ξεκίνησε το Promotionsverfahren. Οι καθηγητές θα διαβάσουν αυτά που έγραψα και μάλλον κατά το Δεκέμβριο ή Ιανουάριο θα γίνει η υποστήριξη. Μετά πρέπει να την δημοσιεύω υποχρεωτικά. Πρέπει να παράσχω 40 αντίτυπα! Είτε μέσω ενός εκδοτικού οίκου (το οποίο θα μου κοστίσει μερικές χιλιάδες ευρώ). Είτε με cd. Εννοείται ότι θα προτιμήσω την φτηνότερη λύση. Χτες συνειδητοποίησα ότι αυτή η δημοσίευση είναι υποχρεωτική... Τι κρίμα. Ήλπιζα να δημοσιεύσω τμήματα της εργασίας σε ξένα περιοδικά, διότι σε κάθε τμήμα της ανακαλύπτω και αναπτύσσω σημαντικά και καινούρια πράγματα. Αλλά πιστεύω πως για τα αγγλόφωνα περιοδικά δεν θα πειράζει η δημοσίευση στα γερμανικά. Ελπίζω, δηλαδή...

Πώς απαντάμε στο τηλεμάρκετινγκ

Ιδιοφυές. Ένας αλγόριθμος για να σπάσετε τα νεύρα αυτού που σας τα σπάει. Εδώ στα αγγλικά. Εδώ και στα γερμανικά. Στα ελληνικά δεν βλέπω ακόμη... Ίσως στους Έλληνες αρέσει το τηλεμάρκετινγκ...

Dissi

Με μεγάλη μου χαρά μπορώ να είπω ότι πριν από λίγα λεπτά τελείωσα το διδακτορικό μου. Έμειναν αρκετές διορθώσεις, συμπληρώσεις, η περίληψη, ο επίλογος και το ευχαριστήριο. Όλα αυτά θα γίνουν τις επόμενες 96 ώρες. Συνεπώς να μην με ενοχλήσεις κανείς.

Πάντως πρέπει να πω ότι σχετικά με τις αναλύσεις είμαι πραγματικά περήφανος. Ο καθηγητής μου μου είπε ότι είναι εντυπωσιακή εργασία υψηλής ποιότητας απ' όσα έχει διαβάσει ως τώρα, ελπίζω να παραμείνει η άποψη αυτή και μ' αυτά που του έστειλα σήμερα. Ελπίζω επίσης να το δει έτσι και ο άλλος εξεταστής.

Για τους άσχετους: στο διδακτορικό μου αναλύω ζητήματα τυχαιότητας και ντετερμινισμού στον Ξενάκη και τον Στοκχάουζεν γύρω στο 1960. Τα έργα που αναλύθηκαν για το σκοπό αυτό είναι τα εξής:

  • Xenakis:
    • Duel (1959)
    • Herma (1960-61)
    • Morsima-Amorsima (1962)
    • Syrmos (1959)
  • Stockhausen:
    • Klavierstück X
    • Klavierstück XI
    • Plus Minus

Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη δουλειά αυτή. Μέχρι τώρα 234 σελίδες,  μου φαίνεται πως παραείναι, πρέπει να διαβάζεται κιόλας· τόσος όγκος δεν είναι ευχάριστο σε μονοκοπανιά. Τέλος πάντων, το περιεχόμενο μετράει...