Author Archives: a_droseltis

Περί αθεΐας

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μια αύξηση των προσώπων που πρεσβεύουν την αθεΐα τόσο σε προσωπικό όσο και σε δημόσιο επίπεδο (ιστολόγια, ιστοσελίδες). Θα παρουσιάσω λοιπόν εδώ κάποιες σκέψεις μου επί του ζητήματος. Πριν συνεχίσετε το διάβασμα, μην αρχίσετε να αναρωτιέστε τι είμαι εγώ (άθεος ή θεϊστής), διότι είναι αρκετά πολύπλοκο, άσχετο με το θέμα και μόνο ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη μπορούν να το κατανοήσουν.

Δεν θα ασχοληθώ στο κείμενο αυτό με τις απίστευτες αρλούμπες περί επιστήμης και επιστημονικού τρόπου σκέψης που διαβάζω σε διάφορα αθεϊκά ιστολόγια, και ντρέπομαι με την φτωχή και λανθασμένη αντίληψη της επιστήμης και του ρόλου της που συναντώ. Όχι μόνο από απλούς θνητούς μπλόγκερ, αλλά και από καταξιωμένους επιστήμονες. Αλλά όπως θα διαπιστώσει κανείς που κινείται μέσα στον χώρο της επιστήμης, η απόσταση μεταξύ σπουδασμένου και μορφωμένου ατόμου είναι ακόμα πελώρια. Αυτό που με ενδιαφέρει στο κείμενο τούτο είναι το πώς φτάσαμε εδώ και τι έπεται. Ποιες είναι δηλ. οι αιτίες μιας έξαρσης της αθεϊκής τάσης και πού θα μπορούσαν να οδηγήσουν.

Φυσικά τίποτα δεν μπορούμε να αποδείξουμε σε μια θεωρία περί κοινωνικών φαινομένων, διότι η αρχή του πειράματος με ομάδα ελέγχου δεν καθίσταται δυνατή. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, οι οποίες βασίζονται στην παρατήρηση.

Θα ερμήνευα λοιπόν την αθεϊκή τάση ως αντίδραση, άμυνα αλλά και ως ερζάτς. Και εξηγούμαι.

Η αντίδραση υφίσταται στον παραλογισμό των τελευταίων κυβερνήσεων Μπους αλλά και του ισλαμικού εξτρεμισμού που έχουν οδηγήσει τον δυτικό κόσμο σε έναν κύκλο φόβου (αν όχι τρόμου). Οι ίδιοι οι άθεοι λένε πως υφίσταται στον παραλογισμό της ίδιας της θρησκείας. Όμως η ίδια η θρησκείας υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια, ποτέ όμως δεν διαπιστώθηκε μια τέτοια επιδεικτική και αποτελεσματική αθεϊκή τάση (η κατάργηση της θρησκείας στην γαλλική επανάσταση δεν ήταν αποτελεσματική διότι ερχόταν από πάνω και όχι από μέσα). Ίσως λοιπόν οι εξτρεμιστές της θρησκείας να ήταν η αφορμή, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για να πουν κάποιοι «ως εδώ με την θρησκεία». Δεν αποκλείεται, αλλά αρκεί αυτό για να γίνει κάποιος άθεος; Ναι, αν ο νυν άθεος ήταν πριν ένα άθρησκο ον. Όχι, αν ήταν πριν άτομο με μεταφυσικές αναζητήσεις. Κι όμως, βλέπουμε συχνά το φαινόμενο άτομα στην πριν Μπους/Ταλιμπάν εποχή να κυρήττουν τον Θεό και σήμερα να παριστάνουν τους αθέους. Άρα, δεν μπορεί η εποχή του τρόμου (δυτικού και ανατολικού) να ήταν απλώς μια αφορμή.

Η άμυνα έγκειται στο αποκούμπι της αθεΐας, και συγκεκριμένα στην επιστήμη. Η επιστήμη δεν έχει πια το στάτους που είχε παλιότερα. Παλιά, ο επιστήμων ήτο ο άνθρωπος της καθαρής σκέψεως, της ορθής (υπάρχει και πλάγια;) λογικής. Σήμερα υπάρχουν αναλογικά πολύ περισσότεροι επιστήμονες απ’ ότι παλιότερα ώστε δεν είναι και τίποτα μακρυνά και απροσπέλαστα όντα. Μάλιστα, όταν ένας απλός άνθρωπος βλέπει έναν σπουδασμένο να ξεστομίζει απύθμενες σαχλαμάρες, να κάνει χοντρά λάθη και παραλείψεις (βλ. πολιτική και οικονομική κρίση) αρχίζει να σκέφτεται μήπως τελικά αυτό το οποίο υποτίθεται πως ο επιστήμονας πρεσβεύει δεν είναι και τόσο αξιόπιστο. Και ας μην κρυβόμαστε, ακόμα και από την σοβαρή έρευνα η επιστήμη έχει χάσει τα τελευταία χρόνια την αξιοπιστία της· όταν η μια έρευνα (κυρίως στην ψυχολογία και στην βιολογία) ανατρέπει την άλλη, ο απλός θνητός δεν ξέρει τι να κάνει: να πίνει ή να μην πίνει; Η φυσική επιστήμη έρχεται και λέει ότι με βάση αυτά τα δεδομένα έχουμε το προκείμενο φαινόμενο, οπότε θεωρητικώς δεν έχουμε αλληλοανατροπή. Όμως τα δεδομένα αλλάζουν ή είναι ελλιπή ή (όχι σπάνια) αλλοιώνονται. Και φτάνουμε να λέμε πως άλλο παπάς και άλλο θρησκεία: άλλο επιστήμονας και άλλο επιστήμη. Τα δε αποτελέσματα επίσης μπορεί να μην αλληλοανατρέπονται θεωρητικώς, όμως ο άνθρωπος πρέπει να πάρει αποφάσεις με βάση τα επιστημονικά αποτελέσματα. Όταν λοιπόν αυτά είναι ανεμόμυλος, ο απλός άνθρωπος γίνεται δύσπιστος ως προς την επιστήμη, τις μεθόδους και τους λειτουργούς της και κατευθύνεται στο ένστικτο, την εμπειρία και ίσως το μεταφυσικό. Εκεί είναι που έρχεται η αθεΐα ως υπεράσπιση αυτού από το οποίο φαινομενικά εκπορεύεται: αντί η επιστήμη να υποστηρίξη την αθεΐα, γίνεται το αντίθετο. Και πάλι όμως η βάση είναι η αντίδραση στο ένστικτο και την μεταφυσική.

Το ερζάτς που ανέφερα παραπάνω είναι η ίδια η θρησκειοποίση όχι τόσο της φυσικής επιστήμης όσο της τεχνολογίας, της εφαρμοσμένης επιστήμης (πολλοί λένε επιστήμη και εννοούν την εφαρμοσμένη επιστήμη). Η εφαρμοσμένη επιστήμη έρχεται να βελτιώσει τη ζωή μας, υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς πόνο, αρρώστιες, χάσιμο χρόνου, κόπο κτλ. Σας θυμίζει κάτι; Η διαφορά με την θρησκεία είναι ότι πολλές από τις υποσχέσεις τις έχει κάνει πραγματικότητα. Όμως αυτό οδηγεί τις μάζες σε περισσότερες και μεγαλύτερες επιθυμίες. Οι μάζες περιμένουν γονιδιακές επεμβάσεις για να μην γερνάνε. Επιδιώκουν την αθανασία. Θέλουν να ταξιδέψουν σε απροσπέλαστα σημεία του σύμπαντος. Θέλουν να καταπίνουν τον αγλέουρα χωρίς να αρρωσταίνουν. Θέλουν να φυτρώνει πόδι εκεί που τους κόπηκε. Θέλουν να έχουν πληροφορίες για τα πάντα, κι ας μην γνωρίζουν τίποτε. Έτσι η εφαρμοσμένη επιστήμη μετατρέπεται σιγά σιγά στην θεώρηση και την εκτέλεσή της (σχετικά με την παρουσία της στην αγορά) μια νέα θρησκεία. Οι υποσχέσεις για αθανασία και διαστρικά ταξίδια μετατίθενται στο μακρυνό μέλλον. Εδώ όμως κάτι βλέπουμε να λείπει από την εικόνα.

Αυτό που λείπει από το πακέτο προσφοράς είναι αυτό που βαραίνει τα αντίστοιχα πακέτα: η ηθική. Η επιστήμη ή η αθεΐα δεν προσφέρουν ηθική στο πακέτο. Αυτό όμως είναι ίσως και το μελλοντικό του πρόβλημα, σε περίπτωση που μια τέτοια αθεΐα διαδοθεί στις μάζες. Διότι άλλο το να είναι άθεοι δυο τρεις ντεμέκ διανοούμενοι, και άλλο η μάζα. Όσοι έχουν ζήσει σε κοινωνίες ανθρώπων, ξέρουν ότι ο ανθρώπινος νόμος είναι σεβαστός μόνο εκεί που υπάρχει ο έλεγχός του. Ενώ ο «Θεϊκός νόμος» μπορεί να συγκρατήσει τις μάζες (λόγω ενός Θεού-big brother), η διατήρηση και σεβασμός του σκέτου ανθρώπινου προϋποθέτει ότι οι άνθρωποι έχουν φτάσει ένα ανώτερο επίπεδο κτλ κτλ ό,τι δηλ. θέλησε να κάνει η γαλλική ή η οκτωβριανή επανάσταση με την γνωστή κατοπινή κυριαρχία του τρόμου. Ίσως ο Ροβεσπιέρος να το είχε αντιληφθεί και κύρηττε αργότερα ότι «τρόμος δίχως αρετή δεν αρκεί» και θέσπισε και στο καπάκι την λατρεία του ανώτατου όντος. Οπότε τι γίνεται το μάτι του Θεού όταν αυτός καταργείται; Η απάντηση είναι ίσως φρικτή: η κάμερα του κράτους.

Τα πακέτα δίχως ηθικά βαρίδια είναι ελκυστικότερα στα βραχυπρόθεσμα αυτοκαθοριζόμενα άτομα των μαζών. Συνεπώς αυτά καθορίζουν πού θα πάει το πράμα. Όμως το αόρατο χέρι της κοινωνίας καραδοκεί και όταν ξαναφτάσουμε σε μια κορύφωση μηδενικού ελέγχου θα επέλθει και πάλι ένας ολοκληρωτισμός προσφέροντας άπλετα την τυραννική ηθική του προς απογοήτευση των αφελών συγχρόνων αθέων που πιστεύουν πως μια κοινωνία δίχως θεϊκή πίστη θα είναι αναγκαία και μια καλύτερη κοινωνία.

terminal_diary

Today I am very happy, becaused I released the second version of my programme terminal_diary (former diary.sh. It is a diary for the linux console/terminal based on the mail programme mutt for the viewing of the diary entries.

The terminal_diary supports multiple diaries, unicode, gnupg encryption and text or sound entries. It is written in bash. Its page is here.

Everything is written down. Nothing is forgotten. He he... 😉

Baez

Όπως οι περισσότεροι μουσικοί και μουσικολόγοι της κλασικής μουσικής είχα μέχρι πριν λίγα χρόνια ελάχιστη επαφή με την δημοφιλή μουσική. Εννοώ εδώ ποπ, ροκ, δημοτική (ελληνική και άλλων λαών), τζαζ, σκυλάδικα, ρέγγε, τέκνο, για να συντομεύουμε: οποιαδήποτε μη λόγια μουσική. Όμως πριν μερικά χρόνια βρέθηκα να ζω σε μια εστία όπου δεν είχα καθόλου χώρο για τα εκατοντάδες σιντί μου. Έτσι είχα αρχίσει να τα περνάω όλα στον υπολογιστή (σε μορφή ogg).

Η μπάλα πήρε και διάφορα σιντί φίλων και ξαδέρφων με σόουλ, τζαζ, ροκ κτλ. με αποτέλεσμα να διευρύνω τον στενό λόγιο ορίζοντά μου. Μ’ αυτά και ακούγοντας online ραδιόφωνο ---κυρίως radioart.gr (τζαζ και ελληνικά) και ραδιόφωνο της εκκλησίας της Ελλάδος--- ανακάλυψα μουσικές που μου αρέσουν πάρα πολύ, διαμάντια στίχων και μουσικής. Μπράβο τα παιδιά! Έκαναν καλή δουλειά οι άτιμοι!...

Τώρα ακούω (μέσω του πολύ καλού προγράμματος cmus) την υπέροχη φωνή της Joan Baez. Φοβερή τύπισσα. Και όχι μόνο μουσικώς... 😉

Leipzig

Το ΣΚ που πέρασε βρέθηκα για ιδιωτικούς λόγους στην Λειψία για πρώτη φορά. Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την Thomaskirche, ένα προσκύνημα για κάθε μουσικό που αγαπάει την τέχνη του.

Στην εκκλησία τούτη εργάστηκε για πολλά χρόνια ως κάντορας ο Ι.Σ. Μπαχ. Μάλιστα εκεί βρίσκεται θαμμένος σήμερα. Μπροστά από τον βωμό. Πήγα λοιπόν και στάθηκα μπροστά στον τάφο. Ντρεπόμουν να στέκομαι και ο Μπαχ να κείται πιο χαμηλά από μένα.

Μια σιδερένια πλάκα στην οποία έχουν τεθεί διάφορα λουλούδια φέρει τρεις μόνο λέξεις: Johann Sebastian Bach. Άλλο τίποτε.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο μικρή είναι η πλάκα. Δεν γνώριζα ότι οι άνθρωποι παλαιοτέρων αιώνων ήταν πολύ πιο μικροί! Έτσι ήταν λοιπόν ο Μπαχ: ένας κοντούλης άνθρωπος με σαξωνική προφορά, όπως δείχνουν οι σημειώσεις των διαφόρων μαθητών του.

Όλα γύρω απλά. Η εκκλησία, τα καθίσματα, ο τάφος, η πλατεία, όλα. Σ' αυτό το απλό περιβάλλον αυτός ο άνθρωπος έκανε πράματα που όχι μόνο ξεπέρασαν τα όρια της πόλης του αλλά και της εποχής του. Τι να λέμε τώρα, αφήστε με, έχω πάθει σοκ.

Back to business

Ίσως κάποιοι να αναρατιούνται τι να έγινε ο Δροσέλτης... Μην ανησυχείτε. Καταρχήν, εργάζεται, δεν έχει συνέχεια χρόνο να μπλογκάρει. Και όταν λέμε «εργασία» δεν εννοούμε μόνο την χρήματα παράγουσα, αλλά και την του οίκου και της οικογενείας αφιερωμένη. Κατά δεύτερον βρίσκεται σε κατάσταση --όχι βαθιάς-- περισυλλογής και αναδιάρθρωσης. Ξαναανακάλυψε την κονσόλα. Όχι αυτήν με τα συρταράκια ή αυτήν με τα κουμπάκια στο στούντιο. Εννοώ την linux framebuffer console και αυτήν την σκέτη. Ηδονή να εργάζεσαι στην κονσόλα ρε παιδιά!... Αμάν πια με το κλίκι κλίκι, τελικά στην
κονσόλα οι περισσότερες δουλειές γίνονται πιο γρήγορα. Όσο γι’ αυτούς που λένε ότι το GUI είναι ομορφότερο, υπενθυμίζω ότι η αισθητική η δική μου ουδέποτε συνέπιπτε με αυτήν του συνόλου.

Σιγά σιγά θα επανασχεδιάσω όλη την ιστοσελίδα μου με πιο απλό τρόπο. Θα την κάνω φιλική προς το αγαπημένο μου πρόγραμμα πλοήγησης, τον λίνξ (lynx): lynx.isc.org. Και θα πετάξω έξω το wordpress. Πολύ βαρύ πράμα για ένα μπλογκ. Θέλω κάτι πιο μικρό και πιο γρήγορο. Θα δούμε. Αναμένετε επαναφόρτωση! (όχι αμέσως, σιγά σιγά σε μερικούς μήνες ή χρόνια)

Το πρώτο μου βιβλίο

Βιβλία υπάρχουν με το κιλό στο διαδίκτυο. Όμως πώς να τα διαβάσεις; Από την οθόνη; Αδύνατον. Να τα τυπώσεις; Εντάξει, και μετά; Είτε τα έχεις χύμα χαρτιά και πέφτουν από δω κι από κει, είτε τα τρυπάς και τα βάζεις σε χαρτοφάκελο (δύσκολα γυρνάν οι σελίδες εκεί) είτε πας σε ένα φωτοτυπείο και τα δένεις πληρώνοντας τα μαλλιά της κεφαλής σου. Οπότε;

Η λύση που προτείνω είναι: do it yourself! Οδηγίες (στα γερμανικά), εδώ (νά 'ναι καλά οι άνθρωποι). Πας παίρνεις τα εργαλεία, όπως εγώ καλή ώρα σήμερα και το δένεις (κολλάς) μόνος σου.

Μια χαρά τα κατάφερα. Καλύτερα και από τον φωτοτυπά... Το δε βιβλίο είναι το generatingfunctionology, από την σελίδα του συγγραφέα (στην 2η έκδοσή του).

Φοβερή φάση!...

Καλό Πάσχα!

Άγνοια (Ταινία)

Αυτή τη βδομάδα την πέρασα στο κρεβάτι (δεν είδα κανένα. Ούτε δούλεψα, πράγμα που σημαίνει ότι έχασα το 1/4 των μημιαίων εσόδων μου). Είδα όμως πολλές ελληνικές ταινίες μικρού μήκους και μερικές μεγάλου από αυτό εδώ το σάιτ.

Από τις μεγάλου μήκους αυτή που μου έκανε εντύπωση είναι η Άγνοια (2008). Δεν μπορώ να πω πως τεχνικά και ερμηνευτικά είναι άρτια, αλλά η ταινία έχει κάτι που με τράβηξε να τη δω ως το τέλος. Οι ηθοποιοί, αν και ψιλοερασιτέχνες, έχουν κάτι το πολύ συμπαθητικό. Η ιστορία έχει δομή και ροή (το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο Κάτι που έρπει σαν σκιά του Γιώργου Μπαλάνου).

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ είναι η πολύ ενδιαφέρουσα μουσική του Μάνου Μιχαηλίδη. Δεν τον είχα ξανακούσει.