Author Archives: a_droseltis

Καινουριο τραγουδι

Πριν μερικους μηνες, τον Ιουνιο, ενω βρισκομουν σε ασχημη κατασταση λογω ενος ατυχηματος, τελειωσα ενα τραγουδι που ειχα ξεκινησει καποια χρονια πριν (ειχα χρονο). Βασιζεται σε ενα ποιημα προζας που το μετετρεψα σε στιχους για τις αναγκες του τραγουδιου. Ειναι ενδιαφερον πώς το εμμετρο ποιημα φωτιζει το αρχικο απο μια ενδιαφερουσα γωνία.

Το ποιημα ειναι εμπνευσμενο απο «το ζουδιο» του Καρκαβιτσα, μια πολυ εντονη ιστορια. Την συνιστω! Την εχω διαβασει παμπολλες φορες. Αλλη πηγη ηταν ενα παραμυθι που ειχα διαβασει μικρος, «το αμιλητο νερο».

Η μουσικη ειναι εμπνευσμενη απο το ιντρο της κιθαρας που ειχα στο ποντκαστ μου. Προσθεσα και ενα φλαουτο. Στην αυτοματη ηχογραφηση η φωνη εχει αντικατασταθει απο ηλεκτρονικα φωνητικα.

Το πρωτοτυπο στο τραγουδι ειναι η αναντιστοιχια οργανων και φωνης. Τα οργανα παιζουν σε 4/4 ενω η φωνη σε 5/4.

Εδω ειναι η ιστοσελιδα του τραγουδιου.

Sportbootführerschein Binnen

Ναι, τελικα τα καταφερα... Μετα απο δυο μηνες σκληρης δουλειας, επιτευχθηκε ο στοχος. Περασα στις εξετασεις κομπων, θεωριας και πραξης σε ιστιοπλοΐα και βενζινακατο για λιμνες και πλωτα ποταμια.

Ειχε πολλη δουλεια. 2,5 ωρες τη βδομαδα θεωρια, 3 διωρα/βδ. ιστοπλοϊα, ενα μισαωρο/βδ. βενζινακατος, διαβασμα στο σπιτι, στον υπογειο και οπου βρισκομουν, εξασκηση κομπων, 2 ωρες μετακινηση (επι 3), εβγαινε καπου 17 ωρες τη βδομαδα. Σα να ειχα δευτερη δουλεια. Στην Segelschule Berlin, την πιο παλια σχολη ιστιοπλοΐας του Βερολινου. Με μια καταπληκτικη δασκαλα, την Petra, που με βοηθο την αδελφη της Elke μας διδαξε με πολυ ενθουσιασμο και υπομονη τα μυστικα της τεχνης του ανεμου αλλα και της μηχανης.

Τωρα δυστυχως, δεν θα μπορεσω να εφαρμοσω αμεσα αυτα που εμαθα, διοτι ο καιρος γαρ χειμερινος. Απο την ανοιξη παλι. Θα παρω τους φιλους μου, θα νοικιασουμε βαρκα με ιστίο και θα βγουμε τσαρκα στα νερα. Ή μηπως οχι; Καλυτερα μονος; Να μην με πρηζει και κανεις; Μπα, με παρεα πιστευω θα εχει πλακα. Θα πειραματιστω.

Αυτο ανηκει στα σπορ του καλου καιρου. Τωρα ερχεται η εποχη της παγοδρομιας, του σκι. Ή των κλειστων χώρων. Μπιλιαρδο. Γυμναστηριο. Νταρτς.

Kings and Slaves

Since years I ask people sometimes the Kings-Slaves Question that came to my mind some years ago. The funny thing about it, is that I get the most different and unexpected explanations for the respective choice. The dilemma has its own page in my site, you can click the link from the navigation bar above.

Σερρες

Η πολη οπου μεγαλωσα. Η πολη των παιδικων μου χρονων. Η πολη οπου γιορταζα Χριστουγεννα.

Εκει πρωτοπηγα στο σχολειο. Εκει πρωτοπηγα στο θεατρο. Στη συναυλια. Στο σινεμα. Στο εστιατοριο. Στο παρκο. Στο κολυμβητηριο. Στο μουσειο. Εκει ανεβηκα στο ποδηλατο, επαιξα παιχνιδια, διαβασα τα πρωτα μου βιβλια, ελαβα πρωτοχρονιατικα δωρα, επαιξα μπαλα.

Εκει γνωρισα και τη μουσικη. Ακουσα τους πρωτους μου δισκους, εγραφα κασετες απο το ραδιοφωνο, εμαθα να παιζω πιανο, εγραψα τα πρωτα μου εργα, καταλαβα τη δομη της μουσικης, ενιωσα τη μαγεια, το παθος και τον σεβασμο για την τεχνη αυτην (και εν συνεπεια για ολες τις τεχνες).

Απο κει και οι εκδρομες. Στον Αι Γιαννη με τα νερα και τα ποταμια, στο μοναστηρι του Τιμιου Προδρομου μεσα στα βουνα, στον Λαϊλιά οπου πρωτοκαμα σκι (τι γρεμοι ηταν εκεινοι), στην Κερκινη για ψαρι, στην Ανατολη με το σχολειο, στο Σιδηροκαστρο, στη Χρυσοπηγη οπου εβαλα να περπαταν κατι χρυσομυγες στο χερι μου, στη Σαλονικη, στη Σόφια και το Μπλαγκοεφγκραντ, σε κατι χωριά στα βουνα και παιζαμε γκολφ, στα δαση πισω απο την κοιλαδα των Αγιων Αναργύρων, κατι ποδηλαταδες πισω απο τη Σαρανταπορου και, βεβαια, στο χωριο, στην Ορεσκεια, γι' αυτο ομως θα αφιερωθει ξεχωριστο κειμενο.

Εστηνα το τηλεσκοπιο στο μπαλκονι και παρατηρουσα τα αστρα. Εκλειψη σεληνης, γαλαξιας Ανδρομεδας. Δεν σκεφτομουν να κοιταζω το ξενοδοχειο απεναντι, μπας και ξεστραβωθω. Άλλα μυαλα τοτε...

Εκει αγαπησα τα μαθηματικα. Καταλαβα οτι χρειαζεται φαντασια να παιζεις με τους κανονες, δημιουργικοτητα και κολπα, επιμονη και χαλαρωση. Στο 3ο Γυμνασιο Σερρων, κατω απο την Ακροπολη, που επαιρνες το δρομο πανω και εβγαινες σε ενα υδραγωγειο οπου ριχναμε κατι κομματια απο φλοιο πευκων και μπαινόβγαιναν στο κτιριο κανοντας τα ζιγκ ζαγκ τους.

Οταν επιστρεφω βλεπω μια αλλη πολη. Μεγαλωσα εγω, μεγαλωσε κι αυτη. Γερναμε, ο καθενας με το ρυθμο του. Το Δημοτικο Σχολειο που πηγαινα γκρεμιστηκε και εγινε ενα καινουριο. Η πολη επαθε εμφραγμα απο τα αυτοκινητα. Ομως καποια σημεια μνημης παρεμειναν. Και καποια ξεχασμενα. Σημεια φρεσκαρισματος μνημης. Θα ξαναπαω. Και θα την περπατησω πανω κατω. Θα παρω και αυτοκινητο να παω παντου. Ετσι θα κραταμε επαφη.

Ιστιοπλοΐα σε Χαβελ και Τέγκελερζεε

Πηρε μια ωρα να φτασουμε στη λιμνη. Ο ανεμος μια φυσουσε και μια επαυε. Οταν ομως μπηκαμε, ενας αλλος κοσμος. Ο βαρκα επιασε ταχυτητες που δεν ειχα ζησει (σε βαρκα). Οι κλισεις που επαιρνε απο τις ριπες του ανεμου ηταν αποτομες και τρομακτικες. Εμ γι' αυτο το κανω! Γι' αυτο ξεκινησα ο,τι ξεκινησα! Αλλιως καθομουν και σπιτι μου να βλεπω τους Αγωνες. Και γυρω γυρω αμετρητα ιστιοφορα καθε ειδους... Τι χορος ηταν αυτος... Στις οχθες το καταπρασινο δασος, στη μεση νησια, και το ματι να φευγει στην ανοιχτωσια του νερου, ψηλα ο ουρανος, απεραντοσυνη... Ως κα ουρανιο τοξο ειδαμε στο ζενιθ! Γκριζος ο ουρανος, γκριζα η λιμνη. Γαλαζιος ο ουρανος, γαλαζια η λιμνη.

Ο γυρισμος μας εβαλε δυσκολα. Το ζιγκ ζαγκ του ιστιοπλόου. Κοντρα στον ανεμο. Εμαθα πολλα. Ωραια πραματα ομως... ωραια πραματα...

Πρωτα η υγεια

Πολλες φορες σε προσωπικες συζητησεις αναδεικνυεται η υγεια ως το σημαντικοτερο αγαθο για εναν ανθρωπο. «Πρωτα η υγεια» λεμε, αλλοτε δε αποχαιρετιομαστε λεγοντας «υγεία, υγεία», με φοβο μην αρρωστησουμε. Αλλωστε ο ελληνικος χαιρετισμος «γεια» αυτο δε σημαινει;

Κι ομως, υπαρχει κατι σημαντικοτερο και απο την υγεια. Η θεληση. Καταξιωμενοι ανθρωποι σε καθε δραστηριοτητα υπεφεραν απο την υγεία τους. Κι ομως καταφεραν να φτιαξουν επιτευγματα που εμειναν να συζητιουνται στους αιωνες. Γιατι ειχαν σιδερενια θεληση που υπερεβαινε τα πολλες φορες σοβαρα προβληματα υγειας τους. Τους εδινε στοχο στη ζωη. Και νοημα.

Χωρις υγεια η ζωη ειναι δυσκολη. Ομως χωρις θεληση, και υγεια να εχει κανεις, η ζωη ειναι ανοστη.

Υγεία λοιπον! Και θεληση, για να κανουμε ωραια πραγματα!

ΣΚ Top Power

Ηταν ενα σουπερ Σαββατοκυριακο + Δευτερα (αργια Πεντηκοστης). Ακομα και αν βγαλω τα διαφορα στον πολυ ιδιωτικο τομεα και διαχειριση νοικοκυριου που ηταν κυματωδη / εκρηκτικα, και τα οποία με εβγαλαν αρκετα απο τη ρεγουλα. Τι να πρωτοπω... προβα ορχηστρας ως κορνιστας, ακροατης σε ρεσιταλ πιανου, θεατης στο τουρνουα του συλλογου τεννις, ιππασια... Η ιππασια φοβερη. Και κολλαει στο μυαλο ωρες, μερες μετα. Ειδικα ο καλπασμος. Αυτη τη φορά καλυτερα. Εμαθα πολλα καινουρια. Για να δουμε πως θα εξελιχτω εκει. Μιλαμε για ιδρωμα απο πανω ως κατω.

Ολα αυτα το ΣΚ. Διοτι σημερα ηταν ακομη μια εντονη μερα. Symphonic Mob με τον Kent Nagano και στη συνεχεια το πρωτο μαθημα ιστιοπλοΐας. Ας τα παρουμε ομως απο την αρχη.

Τι ειναι το Symphonic Mob: μαζευονται ολοι οσοι παιζουν ενα οργανο (οποιοδηποτε οργανο, π.χ. ουτι) ή τραγουδανε και κανουν μια συναυλια υπο τη διευθυνση ενος star. Αυτο το χρονο παιξαμε Pilgerchor (Wagner), Va Pensiero (Verdi), Παστοραλε και Φαραντολ απο την Σουιτα Αρλεζιεν (Bizet). Την προβα διηυθηνε ο Aurélien Bello, τη γενικη προβα και την συναυλια ο Κεντ. Τι μαεστρος... Τι χιουμορ, πώς μας ενεπνεε με ιστοριες απο τη ζωη του... Η καλυτερες φασεις ηταν οι ιστοριες με τον Τραμπ και τον διαγωνισμο μουσικης, αλλη φορα θα γραψω γι' αυτα.

Ειλικρινα περιμενα μεγαλο φιασκο. 850 ατομα συμμετειχαν. Παιδια, Μεγαλοι και Γέροι. Ομως ηδη απο την προβα και ειδικα σημερα στη γενικη φανηκε οτι θα εχει μεγαλη επιτυχια. Και οντως! Ο κοσμος ηταν κατενθουσιασμενος! Οι ακροατες με προσεγγιζαν μετα τη συναυλια και μου ελεγαν ποσο ωραιο ηταν! Ενας μαλιστα υπεθετε οτι θα πρεπει να καναμε πολλες προβες... Ηταν υπεροχο. Να παιζεις ως κορνο κατι εντελως ανουσιο που με αλλα δεκαδες ανουσια εφτιαχναν κατι πανεμορφο. Εκατονταδες κοσμου συμμετειχαν ενεργα σε μια κλασικη συναυλια. Εκατονταδες αλλοι παρακολουθουσαν μια προβα με τον Κεντ και ερασιτεχνες μουσικους. Επισης μεσα στον «οχλο» ηταν διασπαρμενοι και οι μουσικοι της DSO Berlin που μας στηριζαν τεχνικα και ηχητικα. Ενα γεγονος αξεχαστο. Το φανελακι που μας μοιρασαν το φοραω μεχρι τωρα. Θα το τιμησω!

Και μετα στη ναυσιπλοΐα. Τι φαση... Ορολογιες, κομποι, κανονες κυκλοφοριας... Σημερα μονο θεωρια. Ανυπομονω να ανεβω στο μπαρκο. Να ανακαλυψουμε και τις θαλασσες ρε παιδια! Να δουμε τι υπαρχει παραπερα!

720m inline

Γι' αλλού πηγαινα με το ποδηλατο, αλλού βρεθηκα. Ανακαλυψα ενα ερημο πεζοδρομιο, πλατυ και οχι πολυ ανωμαλο πολυ κοντα στο σπιτι μου. Και με πεζουλι να καθησω. Εβαλα τα ροδακια και πανω κατω, πανω κατω... Εξι φορες. Δεν εγινα πτωμα οπως προχτες. Ουτε πονοι στις πατουσες. Ετσι ντε, ανθρωπινα πραματα, οχι οπως εκεινος ο κατσικοδρομος... Εφαγα βεβαια και μια ωραια βούτα, αλλα με τα προστατευτικα δεν καταλαβαινεις τιποτα. Το πρωτο πραμα που εμαθα στα καλα μαθηματα ηταν το πεσιμο. Το σωστο πεσιμο. Και σιγα σιγα βρηκα την ισορροπια, αρχισα να ξεθαρρευω, που και που γκαζωνα, αλλα μετα χαμηλωνα, διοτι το φρενο δεν πιανει πολυ καλα εκει· ή μαλλον, ακομα.

Ο στοχος ειναι να ξεπεραστει αυτη η πρωτη φαση. Σε καθε αθλημα υπαρχει μια πρωτη φαση οπου η ελλειψη τεχνικης «εξισορροπειται» απο υπερβολικα πολλη δυναμη και σφιξιμο. Με αποτελεσμα την γρηγορη κοπωση. Οταν αυτη ξεπερνιεται, τοτε ξεκινα η μεγαλη διασκεδαση. Υπομονη κι επιμονη λοιπον.

Εννοειται, μετα κατευθειαν στο κρυο ντους. Τι απολαυση... Ε ρε, τι εχανα τοσα χρονια που δεν ασχολουμουν με αθλητισμο... Εχω πολλα να ανακτησω!

860m inline

Πρωτη φορα μονος. Μακρια απ' την τελειοτητα του σταδίου. Απο το μαλακο δαπεδο. Απο τους εκπαιδευτες. Στο πεζοδρομιο. Στο κακο πεζοδρομιο. Το ανωμαλο. Με εκπληξεις. Με περαστικους. Τι καψονι ηταν αυτο... Αρχικως σκεφτομουν άλλα. Μερικα χιλιομετρα.... Που πας ρε Καραμητρο... Στα 430 μετρα δεν με κρατουσαν τα ποδια μου. Οι πατουσες ειχαν φτασει στο οριο της αντοχης. Ο ιδρωτας ετρεχε ποταμι. Η λυγισμενη μεση ειχε αρχισει να βογκά. Επιστροφή. Φυσικα και σκονταψα και επεσα μερικες φορες. Αλλα δεν σταματαμε. Ειμαστε εξερευνητες. Πόλων και ζουγκλών. Ερήμων και ορέων. Θαλασσών και πλανητών. Σηκωνομαστε και συνεχιζουμε. Δεν ειμαστε και βλακες... Αρθρωσεις και γκλαβα προστατευονται. Και φυσικα θα ξαναβγω. Το Σαββατο. Και την Κυριακη. Καθε βδομαδα. Τα 430 θα γινουν 500, τα 500, 600, και ουτω καθεξης.

Παγωμενο ντους

Θα το καθιερωσω! Καθε μερα. Πρωι πρωι. Μπαινεις με ματι νυσταγμενο. Νιωθωντας ακομη τη ζεστή και τρυφερη αγκαλια του αφρατου παπλωματος. Και βγαινεις με τις αισθησεις στο τερμα! Ξυπνητος οσο δεν παει. Και μια παραξενη ζεστη προσεγγιζει βαθμιαια το παγωμενο και βρεγμενο κορμι.

Τι μεσολαβησε; Θυμαμαι που καποτε βουτηξα στη θαλασσα το Μαρτη. Που πηδηξα σε μια λιμνη στο βουνο απο εναν βραχο. Που αφησα το υποστεγο και γυρισα σπιτι μεσα σε καταρρακτωδη βροχη. Το σοκ. Που η πραγματικοτητα σε ξεπερναει. Το καλο σοκ. Που σε ξεπερναει προς τα πανω.