Διοικηση αλα Ελληνικα

Ειχα περασει καποτε απο το πολυ ωραιο βυζαντινο μουσειο της Θεσ/νικης. Στο φουαγιε παρατηρησα και φωτογραφισα την στηλη/πινακιδα του μουσειου. Μου φανηκαν αρκετα ευφανταστα τα εικονιδια που συμβολιζαν τους διαφορους χωρους. Ενα ομως μου φανηκε τραγικα αστειο: ως συμβολο για τις Διοικητικες Υπηρεσιες ειχε επιλεγει ενας... συνδετηρας!

Ετσι αντιλαμβανεται τη διοικηση ο Ελληνας: εγγραφα, σφραγιδες, συνδετηρες. Αθανατη ελληνικη γραφειοκρατια...

byzantino_mouseio

Securing the mails in the cloud

After experimenting a lot with several ways, I came to the following specification of securing the mails in the cloud that combines easiness and high speed:

mail-on-cloud

Preparation: have the complete mail folder in an encrypted file container and copy it in the cloud.

Action:

  1. synchronise the remote container to the local one (copy only the differences)
  2. mount the local container on a directory
  3. fetch the mail from the mail server
  4. edit the mailbox with a MUA
  5. unmount the container
  6. synchronise the local container to the remote one (copy only the differences)

A back up of the local container is recommended.

The process is very easy and can be automated with a shell script. In this way the mails are safe in the cloud as well as locally.

New uploads: Octet & Alice-Trio

Today I uploaded

  • Octet for flute, clarinet, trumpete, xylophone, mandolin, violin, double bass and piano
  • Piano-Trio (Alice-Trio) „Hinunter ins Kanninchenloch“. The concert was piano-trio pieces for every chapter of Alice in Wonderland, written by members of the composition class. It was a concert for children, where the text was read and the music was played.

12 Ασκήσεις από το ειδικό Αρμονίας

Οταν σπουδαζα Αρμονία ΙΙΙ στο Μακεδονικο Ωδειο Θεσ/νικης ειχα καθηγητη τον Περικλη Μαυρουδη. Αυτοι που ειχαν πολυ ζηλο στο μαθημα ημουν εγω κι ενας μεγαλυτερος απο μενα, ενας φυσικος ονοματι Καμπάνης. Ανταγωνιζομασταν ο ενας τον αλλον για το ποιος θα εναρμονισει με τον καλυτερο τροπο τα θεματα αρμονιας που ειχαμε για το σπιτι.

Τοτε ημουν στην 3η Λυκείου, 1η δεσμη και δεν πηγαινα φροντιστηριο για να εχω χρονο να μελεταω πιανο και θεωρητικα. Παρολο που ημουν πολυ επιμελης, λογω φορτου εργασιας απο το σχολειο ειχα ξεχασει μια μερα  να ασχοληθω με ενα μπασσο που μας ειχε δωσει ο δασκαλος, το οποιο ειχε δοθει στις εξετασεις του υποχρεωτικου Αρμονιας και παρουσιαζε πολυ πιο ενδιαφερουσα δομη απο τα θεματα που λυναμε ως τοτε.

Στο μαθημα λοιπον, ερχεται ο Καμπανης και μου λεει, «Αλεξανδρε, σηκω φυγε! σηκω φύγε!» και βγαζει το θεμα του, με την επιγραφη «Fuga». Δεν ηταν φυσικα φουγκα, αλλα ειχε κανει μια πολυ απαιτητικη εναρμονιση με αντιστικτικη τεχνικη. Οντως αξιζε συγχαρητηρια. Την επομενη βδομαδα ομως ετοιμασα την απαντηση μου. Εναρμονισα το ιδιο θεμα αντιστικτικα με 12 διαφορετικους τροπους, και μαλιστα στον 12ο επιχειρησα εναν διπλο κανονα (οπου βεβαια τραβηξα τους αρμονικους κανονες απο τα μαλλια). Τα ειχα ονομασει ολα «φουγκα». Οταν λοιπον βρεθηκαμε στο μαθημα επεσε μεγαλο γελιο, και ο δασκαλος εντυπωσιαστηκε τοσο, που το διηγηθηκε στους «μεγαλους» του ωδειου, κι ετσι εγινα γνωστος στο ωδειο τοτε. Μαλιστα ο Αστρινιδης με ειχε καλεσει στο γραφειο και μου εδωσε συγχαρητηρια...

Το ανεβασα κι αυτο, διοτι ισως εχει ενδιαφερον για σπουδαστες του ειδικου Αρμονιας.

Μερικές σκέψεις για τη σύγχρονη λόγια μουσική

Η συγχρονη λογια μουσικη βρισκεται σε τεραστια κριση απηχησης. Μια ροκ συναυλια γεμιζει σταδιο με χιλιαδες ακροατες. Μια συναυλια κλασικης μουσικης, ενα μεγαρο με εκατονταδες. Και μια συναυλια συγχρονης λογιας μουσικης γεμιζει μια αιθουσα με μερικες δεκαδες στην καλυτερη περιπτωση. Με τοσο μικρη απηχηση δεν ειναι σιγουρα οικονομικα βιωσιμο ειδος. Δηλ. δεν μπορει καποιος να ζησει γραφοντας μουσικη για ενα τοσο μικρο ακροατηριο. Φυσικα το ακροατηριο γινεται χιλιαδες ατομα αν περασουμε στην παγκοσμια κλιμακα. Ομως εκει υπαρχουν και εκατονταδες συνθετες στο ειδος, οποτε ο αναλογικος περιορισμος παραμενει ο ιδιος.

Οσο μεγαλυτερη η ελευθερια που κατακτα η λογια μουσικη, τοσο πιο μικρο θα ειναι το κοινο της. Διοτι η συνεχης αναπτυξη της μουσικης γλωσσας σε καθε συνθετη, κι αυτο με διαφορετικο τροπο ανα συνθετη, καθιστα τον ακροατη λαχανιασμενο ακολουθο μιας πορειας την οποια δεν προλαβαινει να χωνεψει. Και ειτε νιωθει αμηχανια ειτε καποια στιγμη εγκαταλειπει τον χωρο—που ειναι και η πιο υγιης αντιδραση.

Γνωριζω συνθετες που εγκατελειψαν τον χωρο, διοτι δεν ηθελαν να απευθυνονται μουσικα σε ενα τοσο περιορισμενο ακροατηριο. Δεν ξερω τι απεγιναν. Γνωριζω και συνθετες που παρεμειναν στο χωρο, ομως κερδιζουν τα προς το ζην απο τη διδασκαλια ή απο αναθεσεις και υποτροφιες. Στην 2η περιπτωση προκειται ομως για μια παρα πολυ απεριττη ζωη με αβεβαιο μελλον.

Υπαρχει μελλον για τη λογια μουσικη; Αν συνεχισει στο ρυθμο που παιζει σημερα, μαλλον θα καταληξει ενα ειδος πολυτελείας για πολυ λίγους. Αν ομως βρεθει ενα νεο μοντελο διαχειρισης (παραγωγης, διακινησης, διαθεσης και ακροασης) τοτε ισως ναι. Ποιο θα μπορουσε να ειναι αυτο;

Πιστευω πως στην παρουσα κριση θα πρεπει να γινουν καποιες θυσιες (π.χ. εγκαταλειψη του συνεχους ριζοσπαστισμου, ενσωματωση λαϊκων/ποπ υφών, μειωση της παραγωγης προς χαριν της διαχειρισης), πιο εντονες συνεργασιες με αλλες τεχνες και εφαρμογη σε νεες υποδομες (π.χ. με τη συγχρονη ζωγραφικη, το θεατρο, τον κινηματογραφο, το ντιζάιν χρηστικων ηχητικων αντικειμενων), και καποια αλλη διαχειριση των πορων απο τους συνθετες. Π.χ. μοιρασια του χρονου μεταξυ εμπορικων και λογιων εργων. Η μοντερνα ζωγραφικη βρηκε χωρο στη συγχρονη ζωη ως διακοσμητικο στοιχείο· ετσι βγηκε απο το μουσειο και την γκαλερι. Η μουσικη παρεμεινε ελευθερη, αλλα μεσα στο μουσειο της, τουτεστιν στις «συναυλιες συγχρονης μουσικης». Θα πρεπει να ριξει κι αυτη κατι, αν θελει να επιζησει της κρισης.