Εδώ και μερικές βδομάδες αποφάσισα να τελειώνω με τις κασέτες: πέρασμα του περιεχομένου όλων στον υπολογιστή (χάρη στο audacity), σκανάρισμα των περιεχομένων και πέταμα. Διότι και χώρο πιάνουν, και η ποιότητά τους πέφτει με τα χρόνια και το περιεχόμενό τους είναι τώρα πιο εύχρηστο. Σιγά σιγά, θα περαστούν όλες. Κι έτσι ακούω μουσικές που είχα χρόνια να ακούσω.
Τέλος και οι κασέτες
May 20th, 2012Η απόλαυση των μουσικών έργων
May 19th, 2012Τι συμβαίνει όταν ακούμε για πρώτη φορά ένα μουσικό έργο; Δεχόμαστε μια πληθώρα ήχων που ίσως αδυνατούμε να συντάξουμε συνολικά. Υπάρχουν εκπλήξεις, περάσματα που δεν καταλάβαμε, συνδέσεις που αντιληφθήκαμε, αναφορές που μας ξέφυγαν, με λίγα λόγια υπάρχουν δομές/διαδικασίες που μπορέσαμε να κατανοήσουμε και άλλες που δεν μπορέσαμε.
Τη δεύτερη φορά θα πάμε πιο βαθιά. Θα κάνουμε περισσότερους συνειρμούς, θα πιάσουμε περισσότερα μορφολογικά στοιχεία, καθώς θα έχουμε ήδη στη μνήμη την πρώτη ακρόαση.
Αναλόγως στην τρίτη και τις παραπέρα ακροάσεις. Ώσπου φτάνουμε κάποτε σε ένα επίπεδο που είτε δεν μπορούμε να πάμε παραπέρα είτε το έργο δεν έχει άλλα να μας δώσει. Εκεί σταματάει το ταξίδι της ανακάλυψης, και—κατά τη γνώμη μου—η ζωντανή σχέση μας με το έργο. Όταν θα περάσει αρκετός χρόνος, ώστε να έχουμε ξεχάσει αυτά που είχαμε ανακαλύψει, τότε θα μπορέσουμε να απολαύσουμε αυτό που απολαμβάνουμε στην παραπάνω διαδικασία ανιχνευτικής ακρόασης, την ανακάλυψη.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος ακρόασης: αυτό του μη ειδικού, αυτού που δεν έχει γνώσεις μουσικής, και ακούει ένα έργο που του αρέσει, χωρίς όμως να το καταλαβαίνει, όμως υπάρχει μια ελάχιστη αντίληψη των πιο απλών δομών (π.χ. ένα μοτίβο, ένα κρεσέντο, μια κατάληξη). Εκεί η πρόσληψη δεν μπορεί να εξηγηθεί, και η απόλαυση του έργου γίνεται με ένα θα λέγαμε μαγικό τρόπο, που δηλ. πετυχαίνει χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε. Αυτός ο τρόπος ακρόασης είναι κατά τη γνώμη μου αυτός που προσφέρει την μεγαλύτερη απόλαυση. Διότι το μυστήριο (και με τις δύο σημασίες της λέξης) που βιώνεται δεν εξελίσσεται μέχρι να φτάνει σε αδιέξοδο. Η δε αδυναμία της εξήγησης μιας απόλαυσης που επιπλέον προέρχεται από κάτι αφηρημένο ωθεί τον νου σε επίπεδα που βρίσκονται κοντά σε βιώματα θρησκευτικού χαρακτήρα. Μοιάζει επίσης με τον τρόπο ενθουσιαστικής αντίληψης του κόσμου από ένα παιδί μέσω μιας δημιουργικής αφέλειας. Εμπεριέχει την αθωότητα που χάνει κανείς όταν προσλαμβάνει τεχνικές γνώσεις και χάνει τα ερωτηματικά (φυσικά θέτει άλλα ερωτήματα, που όμως είναι τόσο πολύπλοκα όσο και βαρετό να απαντηθούν).
Πώς μπορεί λοιπόν ένας ειδικός να απολαύσει τοιουτοτρόπως ένα έργο μουσικής; Νομίζω πως η απάντηση είναι μία: ακούγοντάς το για πρώτη φορά. Η πρώτη επαφή στερεί την πλήρη δυνατότητα κατανόησης, και η μίξη στοιχείων που κατανοούνται με στοιχεία που δεν κατανοήθηκαν μπορεί να δώσει το σχετικό αποτέλεσμα. Φυσικά, όσο περισσότερο ταλέντο έχει κάποιος στην κατανόηση εκ της ακροάσεως, τόσο πιο δύσκολο είναι.
Γι' αυτόν το λόγο, ένας μουσικός ή μουσικολόγος που θέλει να εξακολουθεί να ζει τέτοιου είδους επαφές με τη μουσική, μάλλον θα πρέπει (εις βάρος της ειδικότητάς του—δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα!) να αποφεύγει να γνωρίζει όλα τα κλασικά αριστουργήματα στην περίοδο των σπουδών του. Θα πρέπει πάντα να αφήνει κάτι για μετά. Σίγουρα κάποια έργα πρέπει να τα γνωρίσεις όσο ζεις. Όχι όμως όλα μαζί.
How I activated my webcam and watched my room over the internet
February 26th, 2012Recently I managed to activate my webcam and see what is happening in my room over the internet. Here are the steps, in case I need them in the future:
- Dynamic DNS:
- Use a Dynamic DNS service to access the computer, in case the IP Adress changes.
- Update the IP with a script that runs over cron.
- Have a script in cron to connect to the internet in case the connection is down.
- Find out which microphone I want to use (I can use e.g. Audacity to find out which microphones are available). Note this to put it below in :input-slave=alsa://<here>
- Run the ssh deamon with /etc/init.d/sshd start
- [Check about Firewall?]
After these preparation steps, I go to the remote computer and:
- Access the computer with ssh over the dynamic DNS address.
- Stream video and audio to the internet with a command like
cvlc
v4l2:///dev/video0
:input-slave=alsa://hw:1,0
--sout '#transcode{vcodec=mp1v,
acodec=mpga,
ab=128,
vb=1024}:standard{access=http,
mux=mpeg1,
dst=:1234}'
(put it all in 1 line) - Start VLC on the remote computer and watch the stream like <dynamic dns address>:1234 (or any other port that I have put in dst above)
Πάει και η τηλεόραση
February 25th, 2012Αντε, να αδειαζουμε σιγα σιγα. Σημερα εφυγε η τηλεοραση απο το σπιτι. Και για να αδειασει ο χωρος, αλλα και να μειωθει το μηνιαιο χαρατσι τηλεορασης. Εγραψα ενα γραμμα στην GEZ, σημπλήρωσα την ξεδηλωση, εγραψα ενα πιστοποιητικο παραδοσης για να μου το σφραγισουν στην BSR, φορτωσα την τηλεοραση σε ενα ταξακι και ειπα στον ταξιτζη, Behmstr. 74 στον σταθμο ανακυκλωσης της BSR.
[Εδω πρεπει να θυμισω, οτι δεν ακολουθω το κακιστο παραδειγμα αλλων Βερολινεζων που αφηνουν τις τηλεορασεις τους στον κοινοχρηστο χωρο ή στο πεζοδρομιο. Πρεπει παντα να δινουμε το καλο παραδειγμα.]
Ο ταξιτζης πηρε τηλ. και μιλησε—σε μια αγνωστη σε μενα γλωσσα αναφεροντας ομως το ονομα της οδου στα γερμανικα—και μετα μου ειπε οτι μιλησε με τη γυναικα του, ζητησε συγνωμη και με ρωτησε αν θα περιμενω στον σταθμο ανακυκλωσης. Του ειπα οχι, θα γυρισω με το τραμ, απλως δεν θελω να κουβαλαω την τηλεοραση εδω κι εκει.
Φτανοντας στον σταθμο μου ειπε οτι περιμενουν πολλοι ανθρωποι για να αφησουν πραγματα, ειπα τι να κανουμε. Μετα με αφησε οχι ακριβως στην εισοδο, αλλα λιγο παραπανω, οπου διαφοροι ρακοσυλλεκτες παλιατζηδες μαζευαν ψυγεια και συσκευες. Φανηκε να τους ξερει. Ενας απ αυτους μου ειπε να τους δωσω την τηλεοραση, αλλα του ειπα οτι χρειαζομαι επιβεβαιωση και μου ειπε οτι ουτε απο την BSR δεν θα παρω (ενω η BSR μου ειχε πει οτι να τους παω ενα πιστοποιητικο γραμμενο απο μενα και θα το σφραγισουν).
Ο σταθμος ηταν το κατι αλλο... Ανθρωποι, αυτοκινητα στην ουρα, εργατες εδιναν εντολες, φορτωναν, ξεφορτωναν. Σε αλλα κοντεινερ μοκετες, σε αλλα ξυλα, σε αλλα συσκευες. Σκονη, θορυβος, ζωη! Αφησα την τηλεοραση σε ενα κοντεινερ, πηγα στο ταμειο, μου σφραγισαν το πιστοποιητικο και αυτο ηταν. Γεια χαρα!
Τωρα που εμαθα τον δρομο θα παω εκει κι αλλες ηλεκτρικες συσκευες. Να αδειασει ο τοπος!
Μεταμορφώσεις
January 28th, 2012Μερικές παρατηρήσεις πάνω σε ένα μοτίβο κάποιων ποιημάτων μου.
Βόλτα με το ποδήλατο, λίμνη
January 8th, 201229€ έδωσα χτες για επιδιορθώσεις στο ποδήλατο. Άξιζε όμως. Πήγα σήμερα την κλασική μου βόλτα, τον γύρο του αεροδρομίου. Πρόκειται για μια υπέροχη διαδρομή 90', στην αρχή δίπλα στο κανάλι και μετά στο δάσος, στο αεροδρόμιο χαζεύοντας τα απογειούμενα αεροπλάνα, πάλι δάσος. Μετά πάντα σταματάω σε ένα κιόσκι πάνω από τα νερά της λίμνης του αεροδρομίου. Τις άλλες φορές τις θυμάμαι με ήλιο, και τις ανταύγειες των νερών να παίζουν στο ταβάνι του κιοσκιού. Σήμερα όμως είχε συννεφιά. Παρ' όλ' αυτά η λίμνη εξέπεμπε ηρεμία. Δεν υπήρχαν άνθρωποι στις όχθες. Από τη βόρεια πλευρά (δεξιά) οι χαμηλές πλαγιές των λόφων κατέληγαν σε αμμουδιές με αραιή βλάστηση δένδρων. Από τη νότια, οι πλευρές κατέβαιναν πιο απότομα γεμάτες πυκνή βλάστηση με δέντρα και χόρτα. Τα νερά εκτείνονταν μπροστά και κυμάτιζαν χαμηλά. Μια εικόνα που θα μπορούσα να βλέπω για ώρες.
Σκηνοθεσία/σκηνογραφία στην όπερα
January 8th, 2012Έχω πολλά χρόνια να πάω στην όπερα. Όχι επειδή δεν είμαι οπαδός του είδους, ως καλλιτέχνης το θεωρώ μουσειακό και μόνο 4 όπερες θα άκουγα με μεγάλη ευχαριστήση (Mozart DG, DZ, Berg W,L). Αλλά γιατί η σκηνοθεσία ή η σκηνογραφία τις περισσότερες φορές είναι κατά τη γνώμη μου τόσο παλαβή που τα δρώμενα ή τα σκηνικά με αποπροσανατολίζουν αντί να με ψυχαγωγήσουν.
Διάφορα τέτοια σοκ έχω πάρει στο παρελθόν. Με τον Βότσεκ στην Αθήνα το 1995· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: κατά τη διάρκεια του ιντερλούδιου σε σι, που συμβολίζει τις σκέψεις/τύψεις του Βότσεκ στο δρόμο για το χάνι, στη σκηνή γινόντουσαν πράγματα που ουδεμία σχέση μ' αυτό είχαν.
Με την Λούλου το 1996 στο Ζάλτσμπουργκ· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: το συμμετρικό φιλμ που συνοδεύεται με συμμετρική μουσική, έδειχνα τη φάτσα της Λούλου και άλλα πράματα απ' αυτά που γράφει η παρτιτούρα.
Με τον Πήτερ Γκράιμς πριν μερικά χρόνια στο Βερολίνο· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: την σκηνή δομούσαν εκατοντάδες πατάκια, που σε συνδυασμό με την τραγική υπόθεση έδειναν σε μένα μια εικόνα γελοιότητας.
Με λίγα λόγια: οι παραπάνω σκηνοθέτες/σκηνογράφοι θέλοντας να κάνουν το κομμάτι τους αφήνοντας το στίγμα τους στην ιστορία, απομακρύνουν τα δρώμενα από αυτό που θα έπρεπε να είναι. Μ' αυτό δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αν ήταν θέατρο, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια νέα προσέγγιση. Όμως στην περίπτωση της όπερας όπου η μουσική δεν συνοδεύει μόνο όπως στις ταινίες, αλλά σχολιάζει και επεκτείνει τα δρώμενα δημιουργείται μια αναντιστοιχία δρώμενων και μουσικής με αποτέλεσμα το σύνολο να γίνεται αλλοπρόσαλο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη...
Σοκ και Ερμηνεία
January 7th, 2012Μόλις έχω πάθει ένα σοκ. Άκουσα στο ΥΤ ίσως την χειρότερη ερμηνεία του K482 (1ο μέρος) που θα μπορούσα να φανταστώ. Τι ήταν τούτο... Όλη η μαγκιά και το χιούμορ του Μότσαρτ χάθηκαν σε γλυκερότητες, παρατονισμούς, το τέμπο γινόταν λάστιχο, σε άλλα σημεία τηρούνταν το γράμμα της παρτιτούρας αγνοώντας επιδεικτικά προηγούμενες ερμηνείες, σε άλλα πάλι τα 32α γίνονταν 16α, χάος, χάος!
Πολύ κακά πρότυπα για παιδιά που μαθαίνουν μουσική. Αλλά τι να κάνεις; Δεν είναι σωστό να λογοκρίνεται στη μουσική εκπαίδευση ακόμα και μια κακή ερμηνεία. Η κριτική σκέψη και η πλέρια γνώση πρέπει να καλλιεργείται στο παιδί ώστε να μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα μόνο του.
Τι έφερα από την Ελλάδα
January 6th, 2012Βρισκόμενος για πολύ λίγο καιρό στην Ελλάδα τις προάλλες, έδραξα την ευκαιρία να φέρω μαζί μου κάποια πράγματα που μου είχαν λείψει πολύ: τις πιανιστικές μου παρτιτούρες και μερικούς δίσκους.
Ανακατεύω τις παρτιτούρες και δεν ξέρω τι να πρωτοξεκινήσω. Με τη σονατίνα του Ραβέλ; Κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ; Σονάτα Σούμαν; Αγγλικές Σουίτες Μπαχ; Πρόκειται για έναν θησαυρό ανείπωτης απόλαυσης.
Όλες βέβαια με σποραδικές σημειώσεις του δασκάλου μου, Γιώργου Θυμή. Αναμνήσεις από μαθήματα, συναυλίες, προσωπικές ιστορίες που συνόδευσαν τη μελέτη όλων αυτών των κομματιών.
Από την άλλη οι δίσκοι. Βινύλιο των 33'.Δίσκοι δικοί μου, από την κλασική μου συλλογή που μου άνοιξε στο μυαλό τις πόρτες των κλασικών αριστουργημάτων και ερμηνειών. Δίσκοι των γονιών μου, με ωραία ελληνικά έντεχνα τραγούδια του '60. Άλλο είδος μουσικής, συνδεδεμένο άρρηκτα με την Ελλάδα. Δεν έφερα πολλούς δίσκους—δεν είναι εύκολο. Σιγά σιγά όμως, θα γίνει κι αυτό, όπως και με το πιάνο.
Είναι κρίμα τα όργανα να μένουν βουβά, οι παρτιτούρες να μην διαβάζονται, οι δίσκοι να μην ακούγονται. Ο καιρός ήρθε.
Ένα ενδιαφέρον πράγμα με τους δίσκους όπως και με τα βιβλία, είναι ότι λόγω του μικρού τους αριθμού δείχνουν ένα μέρος της προσωπικότητας του ιδιοκτήτη. Δείξε μου τη δηλ. τη δισκοθήκη σου, και ξέρω τι σου αρέσει, τι τύπος είσαι, πράγμα αδύνατο αν μου δείξεις τα 20.000 κομμάτια της συλλογής σου με αρχεία μουσικής, όπου υπάρχουν πιθανότατα όλα.