Έχω πολλά χρόνια να πάω στην όπερα. Όχι επειδή δεν είμαι οπαδός του είδους, ως καλλιτέχνης το θεωρώ μουσειακό και μόνο 4 όπερες θα άκουγα με μεγάλη ευχαριστήση (Mozart DG, DZ, Berg W,L).  Αλλά γιατί η σκηνοθεσία ή η σκηνογραφία τις περισσότερες φορές είναι κατά τη γνώμη μου τόσο παλαβή που τα δρώμενα ή τα σκηνικά με αποπροσανατολίζουν αντί να με ψυχαγωγήσουν.

Διάφορα τέτοια σοκ έχω πάρει στο παρελθόν. Με τον Βότσεκ στην Αθήνα το 1995· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: κατά τη διάρκεια του ιντερλούδιου σε σι, που συμβολίζει τις σκέψεις/τύψεις του Βότσεκ στο δρόμο για το χάνι, στη σκηνή γινόντουσαν πράγματα που ουδεμία σχέση μ' αυτό είχαν.

Με την Λούλου το 1996 στο Ζάλτσμπουργκ· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: το συμμετρικό φιλμ που συνοδεύεται με συμμετρική μουσική, έδειχνα τη φάτσα της Λούλου και άλλα πράματα απ' αυτά που γράφει η παρτιτούρα.

Με τον Πήτερ Γκράιμς πριν μερικά χρόνια στο Βερολίνο· χαρακτηριστική ασχετοσύνη: την σκηνή δομούσαν εκατοντάδες πατάκια, που σε συνδυασμό με την τραγική υπόθεση έδειναν σε μένα μια εικόνα γελοιότητας.

Με λίγα λόγια: οι παραπάνω σκηνοθέτες/σκηνογράφοι θέλοντας να κάνουν το κομμάτι τους αφήνοντας το στίγμα τους στην ιστορία, απομακρύνουν τα δρώμενα από αυτό που θα έπρεπε να είναι. Μ' αυτό δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αν ήταν θέατρο, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια νέα προσέγγιση. Όμως στην περίπτωση της όπερας όπου η μουσική δεν συνοδεύει μόνο όπως στις ταινίες, αλλά σχολιάζει και επεκτείνει τα δρώμενα δημιουργείται μια αναντιστοιχία δρώμενων και μουσικής με αποτέλεσμα το σύνολο να γίνεται αλλοπρόσαλο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη...

Βρισκόμενος για πολύ λίγο καιρό στην Ελλάδα τις προάλλες, έδραξα την ευκαιρία να φέρω μαζί μου κάποια πράγματα που μου είχαν λείψει πολύ: τις πιανιστικές μου παρτιτούρες και μερικούς δίσκους.

Ανακατεύω τις παρτιτούρες και δεν ξέρω τι να πρωτοξεκινήσω. Με τη σονατίνα του Ραβέλ; Κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ; Σονάτα Σούμαν; Αγγλικές Σουίτες Μπαχ; Πρόκειται για έναν θησαυρό ανείπωτης απόλαυσης.

Όλες βέβαια με σποραδικές σημειώσεις του δασκάλου μου, Γιώργου Θυμή. Αναμνήσεις από μαθήματα, συναυλίες, προσωπικές ιστορίες που συνόδευσαν τη μελέτη όλων αυτών των κομματιών.

Από την άλλη οι δίσκοι. Βινύλιο των 33'.Δίσκοι δικοί μου, από την κλασική μου συλλογή που μου άνοιξε στο μυαλό τις πόρτες των κλασικών αριστουργημάτων και ερμηνειών. Δίσκοι των γονιών μου, με ωραία ελληνικά έντεχνα τραγούδια του '60. Άλλο είδος μουσικής, συνδεδεμένο άρρηκτα με την Ελλάδα. Δεν έφερα πολλούς δίσκους—δεν είναι εύκολο. Σιγά σιγά όμως, θα γίνει κι αυτό, όπως και με το πιάνο.

Είναι κρίμα τα όργανα να μένουν βουβά, οι παρτιτούρες να μην διαβάζονται, οι δίσκοι να μην ακούγονται. Ο καιρός ήρθε.

Ένα ενδιαφέρον πράγμα με τους δίσκους όπως και με τα βιβλία, είναι ότι λόγω του μικρού τους αριθμού δείχνουν ένα μέρος της προσωπικότητας του ιδιοκτήτη. Δείξε μου τη δηλ. τη δισκοθήκη σου, και ξέρω τι σου αρέσει, τι τύπος είσαι, πράγμα αδύνατο αν μου δείξεις τα 20.000 κομμάτια της συλλογής σου με αρχεία μουσικής, όπου υπάρχουν πιθανότατα όλα.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπώ πολύ. Πέρασα εκεί τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια, στον—δικό μου—κόσμο της μουσικής και των φίλων και έχω αναμνήσεις σε κάθε γωνιά. Την φρεσκάδα αυτών των χρόνων προσπάθησα να αποτυπώσω στο ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει με ένα μόμπιλε που δονείται από τον άνεμο.

Την τελευταία φορά που πήγα (Φεβρουάριος/Μάρτιος 2010) απογοητεύτηκα πάρα πολύ. Όχι βέβαια από την πόλη, αλλά από τους κατοίκους της. Ήταν αδύνατο να περάσουμε με το καροτσάκι του μωρού από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο λόγω αποκλεισμού από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ώστε έπρεπε να βγούμε στο δρόμο μαζί με τα αυτοκίνητα, η πόλη ήταν πνιγμένη στο σκουπίδι, ο υδραυλικός είχε έρθει 3 φορές για να διορθώσει μια βρύση που έσταζε, ο υπάλληλος της συντήρησης θέρμανσης είχε συνδέσει το καλώδιο του λέβητα με μια πρίζα ώστε όταν ανάβουν τα φώτα να γίνεται βραχυκύκλωμα. Υπήρχε βέβαια η καλή διάθεση. Αλλά χανόταν στην αναποτελεσματικότητα και στο γενικό χάος που υπήρχε.

Και τότε—στα 90—υπήρχε χάος. Θυμάμαι τον εαυτό μου αρκετές φορές να γυρνάει σπίτι από το κέντρο με τα πόδια το μεσημέρι λόγω ασφυξίας στα λεωφορεία. Θυμάμαι ταξιτζή να μην με πηγαίνει στο αεροδρόμιο γιατί «δεν είχε πτήση». Θυμάμαι καταστάσεις απείρου κάλλους μεταξύ σεβασμίων γερόντων στα λεωφορεία. Θυμάμαι σκηνές απύθμενης ασχήμιας από φοιτητές την ώρα του μεσημεριανού φαγητού στη λέσχη. Το χάος δεν ήρθε τώρα τελευταία. Πάντοτε υπήρχε και όσοι μπορούσαν να το δουν, το έβλεπαν. Απ' αυτούς, όσοι δεν το άντεχαν, έφυγαν.

5162 μέρες χωρίς το πιάνο μου. Ήταν αιώνας.

Παίζοντας πάλι στα γνώριμα πλήκτρα, νιώθω σαν το πληκτρολόγιο να έχει το σχήμα του χεριού μου (για να παραφράσω τον Ελυάρ).

Πώς γινόταν τόσα χρόνια αυτό το υπέροχο όργανο να μένει άπαιχτο; Αυτό περίμενε εμένα, κι εγώ αυτό.

Τα πράγματα ήρθανε στη θέση τους. Αυτό έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και πολλά χρόνια. Ούτε τόσο δύσκολο, ούτε τόσο ακριβό ήταν.

Ευχαριστώ τους γονείς μου που το οργάνωσαν.