Σερρες

Η πολη οπου μεγαλωσα. Η πολη των παιδικων μου χρονων. Η πολη οπου γιορταζα Χριστουγεννα.

Εκει πρωτοπηγα στο σχολειο. Εκει πρωτοπηγα στο θεατρο. Στη συναυλια. Στο σινεμα. Στο εστιατοριο. Στο παρκο. Στο κολυμβητηριο. Στο μουσειο. Εκει ανεβηκα στο ποδηλατο, επαιξα παιχνιδια, διαβασα τα πρωτα μου βιβλια, ελαβα πρωτοχρονιατικα δωρα, επαιξα μπαλα.

Εκει γνωρισα και τη μουσικη. Ακουσα τους πρωτους μου δισκους, εγραφα κασετες απο το ραδιοφωνο, εμαθα να παιζω πιανο, εγραψα τα πρωτα μου εργα, καταλαβα τη δομη της μουσικης, ενιωσα τη μαγεια, το παθος και τον σεβασμο για την τεχνη αυτην (και εν συνεπεια για ολες τις τεχνες).

Απο κει και οι εκδρομες. Στον Αι Γιαννη με τα νερα και τα ποταμια, στο μοναστηρι του Τιμιου Προδρομου μεσα στα βουνα, στον Λαϊλιά οπου πρωτοκαμα σκι (τι γρεμοι ηταν εκεινοι), στην Κερκινη για ψαρι, στην Ανατολη με το σχολειο, στο Σιδηροκαστρο, στη Χρυσοπηγη οπου εβαλα να περπαταν κατι χρυσομυγες στο χερι μου, στη Σαλονικη, στη Σόφια και το Μπλαγκοεφγκραντ, σε κατι χωριά στα βουνα και παιζαμε γκολφ, στα δαση πισω απο την κοιλαδα των Αγιων Αναργύρων, κατι ποδηλαταδες πισω απο τη Σαρανταπορου και, βεβαια, στο χωριο, στην Ορεσκεια, γι' αυτο ομως θα αφιερωθει ξεχωριστο κειμενο.

Εστηνα το τηλεσκοπιο στο μπαλκονι και παρατηρουσα τα αστρα. Εκλειψη σεληνης, γαλαξιας Ανδρομεδας. Δεν σκεφτομουν να κοιταζω το ξενοδοχειο απεναντι, μπας και ξεστραβωθω. Άλλα μυαλα τοτε...

Εκει αγαπησα τα μαθηματικα. Καταλαβα οτι χρειαζεται φαντασια να παιζεις με τους κανονες, δημιουργικοτητα και κολπα, επιμονη και χαλαρωση. Στο 3ο Γυμνασιο Σερρων, κατω απο την Ακροπολη, που επαιρνες το δρομο πανω και εβγαινες σε ενα υδραγωγειο οπου ριχναμε κατι κομματια απο φλοιο πευκων και μπαινόβγαιναν στο κτιριο κανοντας τα ζιγκ ζαγκ τους.

Οταν επιστρεφω βλεπω μια αλλη πολη. Μεγαλωσα εγω, μεγαλωσε κι αυτη. Γερναμε, ο καθενας με το ρυθμο του. Το Δημοτικο Σχολειο που πηγαινα γκρεμιστηκε και εγινε ενα καινουριο. Η πολη επαθε εμφραγμα απο τα αυτοκινητα. Ομως καποια σημεια μνημης παρεμειναν. Και καποια ξεχασμενα. Σημεια φρεσκαρισματος μνημης. Θα ξαναπαω. Και θα την περπατησω πανω κατω. Θα παρω και αυτοκινητο να παω παντου. Ετσι θα κραταμε επαφη.

Ιστιοπλοΐα σε Χαβελ και Τέγκελερζεε

Πηρε μια ωρα να φτασουμε στη λιμνη. Ο ανεμος μια φυσουσε και μια επαυε. Οταν ομως μπηκαμε, ενας αλλος κοσμος. Ο βαρκα επιασε ταχυτητες που δεν ειχα ζησει (σε βαρκα). Οι κλισεις που επαιρνε απο τις ριπες του ανεμου ηταν αποτομες και τρομακτικες. Εμ γι' αυτο το κανω! Γι' αυτο ξεκινησα ο,τι ξεκινησα! Αλλιως καθομουν και σπιτι μου να βλεπω τους Αγωνες. Και γυρω γυρω αμετρητα ιστιοφορα καθε ειδους... Τι χορος ηταν αυτος... Στις οχθες το καταπρασινο δασος, στη μεση νησια, και το ματι να φευγει στην ανοιχτωσια του νερου, ψηλα ο ουρανος, απεραντοσυνη... Ως κα ουρανιο τοξο ειδαμε στο ζενιθ! Γκριζος ο ουρανος, γκριζα η λιμνη. Γαλαζιος ο ουρανος, γαλαζια η λιμνη.

Ο γυρισμος μας εβαλε δυσκολα. Το ζιγκ ζαγκ του ιστιοπλόου. Κοντρα στον ανεμο. Εμαθα πολλα. Ωραια πραματα ομως... ωραια πραματα...

Πρωτα η υγεια

Πολλες φορες σε προσωπικες συζητησεις αναδεικνυεται η υγεια ως το σημαντικοτερο αγαθο για εναν ανθρωπο. «Πρωτα η υγεια» λεμε, αλλοτε δε αποχαιρετιομαστε λεγοντας «υγεία, υγεία», με φοβο μην αρρωστησουμε. Αλλωστε ο ελληνικος χαιρετισμος «γεια» αυτο δε σημαινει;

Κι ομως, υπαρχει κατι σημαντικοτερο και απο την υγεια. Η θεληση. Καταξιωμενοι ανθρωποι σε καθε δραστηριοτητα υπεφεραν απο την υγεία τους. Κι ομως καταφεραν να φτιαξουν επιτευγματα που εμειναν να συζητιουνται στους αιωνες. Γιατι ειχαν σιδερενια θεληση που υπερεβαινε τα πολλες φορες σοβαρα προβληματα υγειας τους. Τους εδινε στοχο στη ζωη. Και νοημα.

Χωρις υγεια η ζωη ειναι δυσκολη. Ομως χωρις θεληση, και υγεια να εχει κανεις, η ζωη ειναι ανοστη.

Υγεία λοιπον! Και θεληση, για να κανουμε ωραια πραγματα!

ΣΚ Top Power

Ηταν ενα σουπερ Σαββατοκυριακο + Δευτερα (αργια Πεντηκοστης). Ακομα και αν βγαλω τα διαφορα στον πολυ ιδιωτικο τομεα και διαχειριση νοικοκυριου που ηταν κυματωδη / εκρηκτικα, και τα οποία με εβγαλαν αρκετα απο τη ρεγουλα. Τι να πρωτοπω... προβα ορχηστρας ως κορνιστας, ακροατης σε ρεσιταλ πιανου, θεατης στο τουρνουα του συλλογου τεννις, ιππασια... Η ιππασια φοβερη. Και κολλαει στο μυαλο ωρες, μερες μετα. Ειδικα ο καλπασμος. Αυτη τη φορά καλυτερα. Εμαθα πολλα καινουρια. Για να δουμε πως θα εξελιχτω εκει. Μιλαμε για ιδρωμα απο πανω ως κατω.

Ολα αυτα το ΣΚ. Διοτι σημερα ηταν ακομη μια εντονη μερα. Symphonic Mob με τον Kent Nagano και στη συνεχεια το πρωτο μαθημα ιστιοπλοΐας. Ας τα παρουμε ομως απο την αρχη.

Τι ειναι το Symphonic Mob: μαζευονται ολοι οσοι παιζουν ενα οργανο (οποιοδηποτε οργανο, π.χ. ουτι) ή τραγουδανε και κανουν μια συναυλια υπο τη διευθυνση ενος star. Αυτο το χρονο παιξαμε Pilgerchor (Wagner), Va Pensiero (Verdi), Παστοραλε και Φαραντολ απο την Σουιτα Αρλεζιεν (Bizet). Την προβα διηυθηνε ο Aurélien Bello, τη γενικη προβα και την συναυλια ο Κεντ. Τι μαεστρος... Τι χιουμορ, πώς μας ενεπνεε με ιστοριες απο τη ζωη του... Η καλυτερες φασεις ηταν οι ιστοριες με τον Τραμπ και τον διαγωνισμο μουσικης, αλλη φορα θα γραψω γι' αυτα.

Ειλικρινα περιμενα μεγαλο φιασκο. 850 ατομα συμμετειχαν. Παιδια, Μεγαλοι και Γέροι. Ομως ηδη απο την προβα και ειδικα σημερα στη γενικη φανηκε οτι θα εχει μεγαλη επιτυχια. Και οντως! Ο κοσμος ηταν κατενθουσιασμενος! Οι ακροατες με προσεγγιζαν μετα τη συναυλια και μου ελεγαν ποσο ωραιο ηταν! Ενας μαλιστα υπεθετε οτι θα πρεπει να καναμε πολλες προβες... Ηταν υπεροχο. Να παιζεις ως κορνο κατι εντελως ανουσιο που με αλλα δεκαδες ανουσια εφτιαχναν κατι πανεμορφο. Εκατονταδες κοσμου συμμετειχαν ενεργα σε μια κλασικη συναυλια. Εκατονταδες αλλοι παρακολουθουσαν μια προβα με τον Κεντ και ερασιτεχνες μουσικους. Επισης μεσα στον «οχλο» ηταν διασπαρμενοι και οι μουσικοι της DSO Berlin που μας στηριζαν τεχνικα και ηχητικα. Ενα γεγονος αξεχαστο. Το φανελακι που μας μοιρασαν το φοραω μεχρι τωρα. Θα το τιμησω!

Και μετα στη ναυσιπλοΐα. Τι φαση... Ορολογιες, κομποι, κανονες κυκλοφοριας... Σημερα μονο θεωρια. Ανυπομονω να ανεβω στο μπαρκο. Να ανακαλυψουμε και τις θαλασσες ρε παιδια! Να δουμε τι υπαρχει παραπερα!

720m inline

Γι' αλλού πηγαινα με το ποδηλατο, αλλού βρεθηκα. Ανακαλυψα ενα ερημο πεζοδρομιο, πλατυ και οχι πολυ ανωμαλο πολυ κοντα στο σπιτι μου. Και με πεζουλι να καθησω. Εβαλα τα ροδακια και πανω κατω, πανω κατω... Εξι φορες. Δεν εγινα πτωμα οπως προχτες. Ουτε πονοι στις πατουσες. Ετσι ντε, ανθρωπινα πραματα, οχι οπως εκεινος ο κατσικοδρομος... Εφαγα βεβαια και μια ωραια βούτα, αλλα με τα προστατευτικα δεν καταλαβαινεις τιποτα. Το πρωτο πραμα που εμαθα στα καλα μαθηματα ηταν το πεσιμο. Το σωστο πεσιμο. Και σιγα σιγα βρηκα την ισορροπια, αρχισα να ξεθαρρευω, που και που γκαζωνα, αλλα μετα χαμηλωνα, διοτι το φρενο δεν πιανει πολυ καλα εκει· ή μαλλον, ακομα.

Ο στοχος ειναι να ξεπεραστει αυτη η πρωτη φαση. Σε καθε αθλημα υπαρχει μια πρωτη φαση οπου η ελλειψη τεχνικης «εξισορροπειται» απο υπερβολικα πολλη δυναμη και σφιξιμο. Με αποτελεσμα την γρηγορη κοπωση. Οταν αυτη ξεπερνιεται, τοτε ξεκινα η μεγαλη διασκεδαση. Υπομονη κι επιμονη λοιπον.

Εννοειται, μετα κατευθειαν στο κρυο ντους. Τι απολαυση... Ε ρε, τι εχανα τοσα χρονια που δεν ασχολουμουν με αθλητισμο... Εχω πολλα να ανακτησω!

860m inline

Πρωτη φορα μονος. Μακρια απ' την τελειοτητα του σταδίου. Απο το μαλακο δαπεδο. Απο τους εκπαιδευτες. Στο πεζοδρομιο. Στο κακο πεζοδρομιο. Το ανωμαλο. Με εκπληξεις. Με περαστικους. Τι καψονι ηταν αυτο... Αρχικως σκεφτομουν άλλα. Μερικα χιλιομετρα.... Που πας ρε Καραμητρο... Στα 430 μετρα δεν με κρατουσαν τα ποδια μου. Οι πατουσες ειχαν φτασει στο οριο της αντοχης. Ο ιδρωτας ετρεχε ποταμι. Η λυγισμενη μεση ειχε αρχισει να βογκά. Επιστροφή. Φυσικα και σκονταψα και επεσα μερικες φορες. Αλλα δεν σταματαμε. Ειμαστε εξερευνητες. Πόλων και ζουγκλών. Ερήμων και ορέων. Θαλασσών και πλανητών. Σηκωνομαστε και συνεχιζουμε. Δεν ειμαστε και βλακες... Αρθρωσεις και γκλαβα προστατευονται. Και φυσικα θα ξαναβγω. Το Σαββατο. Και την Κυριακη. Καθε βδομαδα. Τα 430 θα γινουν 500, τα 500, 600, και ουτω καθεξης.

Παγωμενο ντους

Θα το καθιερωσω! Καθε μερα. Πρωι πρωι. Μπαινεις με ματι νυσταγμενο. Νιωθωντας ακομη τη ζεστή και τρυφερη αγκαλια του αφρατου παπλωματος. Και βγαινεις με τις αισθησεις στο τερμα! Ξυπνητος οσο δεν παει. Και μια παραξενη ζεστη προσεγγιζει βαθμιαια το παγωμενο και βρεγμενο κορμι.

Τι μεσολαβησε; Θυμαμαι που καποτε βουτηξα στη θαλασσα το Μαρτη. Που πηδηξα σε μια λιμνη στο βουνο απο εναν βραχο. Που αφησα το υποστεγο και γυρισα σπιτι μεσα σε καταρρακτωδη βροχη. Το σοκ. Που η πραγματικοτητα σε ξεπερναει. Το καλο σοκ. Που σε ξεπερναει προς τα πανω.

Ο πρωτος καλπασμος

Απο τις στιγμες που χαραζονται βαθια μες στον εγκεφαλο. Γιατι ειναι υπερβολικα εντονες. Οπως η βουτια απο ψηλα σε μια βουνισια λιμνη μπροστα σε προσωπο αγαπημενο. Γιατι ειναι κατορθωμα και εναρξη. Οπως η πρωτη φορα στο ποδηλατο χωρις βοηθητικες. Γιατι ειναι απροσμενες και αφανταστες. Οπως το πρωτο φιλι. Γιατι δαμαζεις τον κινδυνο. Οπως πανω στα αγρια κυματα. Μια σε σηκωνουν ψηλα. Μια σε κατεβαζουν στα βαθια. Αναμεσα σε δυναμεις που σε υπερβαινουν.

Παγος, Ασφαλτος, Χωμα

Στο παγοπεδιλο

Γλιστρας σαν ανεμος. Κατω λευκο. Επιπεδο. Ισορροπία. Σκεφτεσαι πως στριβεις· και στριβεις. Πιο γρηγορα! Καποιος πλησιαζει στην τροχια μου... πού πας; Γλυτωσαμε. Τι μουσικη... Χορευουμε; Ελιγμοι. Ταχυτητα. Δροσερος ο αερας στα μαγουλα. Ο ηλιος ανατελλει στον γαλαζιο ουρανο.

Στο ποδηλατο

Καινουριο. Το παλιο κλεφτηκε. Τι να πω; Εκλαπη; Ρολαρει απο μονο του θαρρεις... Τι καινουρια μαντζαφλαρια σκεφτηκαν οι κεραταδες... Ουτε διαστημοπλοιο. Καθε μικροκινηση και αποκριση. Προεκταση του σωματος. Εγω, η γη κι ο ηλιος. Μην μπαινετε στο δρομο μου ρε παιδια, κουδουνι, αυτη τη δουλεια θα κανουμε; Τι κανει ρε ο αλλος με το αμαξι... Καλα που φρεναρα! Δαγκωνει την ασφαλτο. Ετσι πρεπει.

Στο αλογο

Τωρα δεν εχει εγω. Τωρα εμεις. Δυο. Εσυ, εγω κι η φυση. Τωρα η συνεργασια. Τωρα η επικοινωνια. Τωρα η τεχνικη. Η πιο παλια. Χιλιαδες χρονια παρεα. Μαζι θα πορευτουμε τωρα. Εξω απ' την πολη. Στα βουνα. Στα δαση. Στα λιβαδια. Στις παραλιες. Θα περασουμε ποταμια. Θα ειμαστε φιλοι. Και στα καλα, και στα δυσκολα.