The Big Picture

Καποιοι εχουμε την εντυπωση οτι θα ειμαστε για παντα. Η ανθρωποτητα, εννοω. Οτι οπως βγηκαμε απο τις σπηλιες, θα βγουμε απο τη γη, θα εποικισουμε το διαστημα κτλ. Αλλοι παλι εχουν την εντυπωση οτι η ανθρωποτητα θα εκλειψει ξοδευοντας τους πορους ή μεσω κλιματικων αλλαγων, μετεωριτων κτλ.

Να δουμε την ανθρωποτητα ως μερος της βιομαζας. Και αυτην σαν εναν μεγαλο και λιγακι ευφυη οργανισμο. Και να εκλειψουν ολοι οι ανθρωποι, και ολα τα ζωα και τα φυτα, ενα βακτηριδιο να μεινει, παλι μετα απο καποια δισεκατομμυρια χρονια ειναι πολυ πιθανο να γινουν ολα απο την αρχη. Ζωη, πολυπλοκη ζωη, νοημοσυνη, πολιτισμοι. Το χειροτερο σεναριο απο αυτα που φανταζομαστε να γινει για τη Γη, παλι πιο φιλικη στη ζωη θα ειναι απο το φεγγαρι ή τον Αρη. Αλλωστε και στο παρελθον ελαβαν χωρα μεγαλα θανατικα στον πλανητη. Ομως και παλι η ζωη ανεκαμψε. Οπως ειπαμε, και ενα μοριο να μεινει, εγω θα ελεγα και τιποτα να μη μεινει, παλι σε μερικα δις χρονια, ολα εδω θα ειναι. Με αλλη μορφη.

Ομως οπως καθε ζωη, καθε ειδος, καθετι στο συμπαν εχει αρχη και τελος, ετσι ισως και η ζωη στη Γη, παρολο που εχει περασει και θα περασει διαφορες κρισεις, θα αρρωσταινει, θα αναρωνει, θα μεγαλωνει, καποια στιγμη θα γερασει και θα πεθανει. Ή απο ατυχημα, απο κατι πολυ μεγαλο. Ποσοι πολιτισμοι να γεννηθηκαν και να χαθηκαν στο συμπαν; Η βιομαζα στη Γη ειναι απλα ενα ζωακι στο συμπαν που εξελισσεται και καποια στιγμη αργα ή γρηγορα θα τελειωσει. Ομως αυτο ειναι περαν του δικου μας μετρου.

Sportbootführerschein See

Τελος οι λιμνιες και οι ποταμισιες οχθες. Τωρα χαρτες. Πυξιδα. Γεωμετρια. Τωρα φαροι και σημαδουρες. Τωρα διαβητης, τριγωνο και μοιρογνωμονιο. Διαστημα και ταχυτητα. Γεωγραφικες συντεταγμενες. 3 μιλια. Ομως ακουμπαμε το απεραντο. Το αγνωστο. Τωρα βγαινουμε απ' τ' αυγο. Τωρα εξεταζουμε πορειες. Εμποδια, αβαθη και ναυγια. Αμπωτη και πλυμμηριδα. Ρευματα και ανεμους. Συνορα κρατων και πεδια βολης. Λιμανια και εκβολες ποταμων. Δρομοι υψηλης κυκλοφοριας. Μαγνητικος και γεωγραφικος πολος.

«Με κραζει η θαλασσα.»

A letter from Karlheinz Stockhausen

When I was back in Greece in the 90s i admired extremely two composers, Boulez and Stockhausen. Once I decided to send some of my own compositions to Stockhausen and have his opinion. It must have been in summer 1997.

He answered very soon. He looked into the compositions, but in order to look for his own universe. I understood then, how true Brancusi had been: nothing can grow in the shadow of a big tree.

However his remarks were interesting for my investigations of my dissertation (p. 192). In a small text we read the three forms of the ancient idea about musica mundana (solar system), musica humana (human body) and musica instrumentalis (music)...

Here is the letter.

P.S. After this, I was receiving from time to time letters from his publishing company about seminars and workshops to attend. Apparently I was stored in the database of potential clients.

How I succeeded sitting trot

I had watched many videos, read dozens of articles and books, tried a large number of exercises. And at the end, it was that easy... I just did it at once without stirrups, heels down, sitting upright and flow with the moves of the horse. With stirrups, just the same...

[many thanks to Elena from Equestrian Society of Serres]

Γιατι οι ενηλικες συνηθως δεν μπορουν να μαθουν μουσικη

Ο σωστος τιτλος αυτου του κειμενου θα επρεπε να ειναι «γιατι πιστευω πως οι περισσοτεροι ενηλικες που ξεκινουν να μαθουν ενα μουσικο οργανο δεν τα καταφερνουν», αλλα παραηταν μεγαλος.

Ειχα στο παρελθον αρκετους ενηλικες μαθητες στο πιανο. Μαλιστα μερικους πολυ ταλαντουχους. Ομως κανεις τους δεν καταφερε αυτο που καταφερνουν τα μικρα παιδια. Το ιδιο εχω ακουσει και απο αλλους δασκάλους μουσικης. Τι φταιει; Η ηλικια; Δε νομιζω.

Κατα τη γνωμη μου φταινε διαφορα:

Η εμπιστοσυνη στο δασκαλο. Το παιδι τις περισσοτερες φορες κανει αυτο που του λες. Ο ενηλικας αρχιζει τα παζαρεματα. «Γιατι αυτο και οχι εκεινο;» «Γιατι να το κανω ετσι;» «Στο youtube το ειδα αλλιως.» «Αλλιως με βολευει καλυτερα.» Ετσι ειναι αδυνατο να χτισει ο δασκαλος μια βαση.

Τα κινητρα και οι στοχοι του ενηλικα. Ο ενηλικας εχει ακουσει διαφορα μουσικα κομματια και θελει να τα παιξει. Δεν τον ενδιαφερουν οι βαρετες και μουσικα ανουσιες ασκησεις για αναπτυξη τεχνικης. Δεν μπορει να περιμενει μηνες ή χρονια για να παιξει τα κομματια που θελει. Το παιδι εχει αλλα κινητρα, δεν βαζει άμεσους στοχους που πρεπει σε συντομο διαστημα να υλοποιηθουν. Ετσι μπορει να μαθει κατι που απαιτει πολυ χρονο και κοπο.

Η προπονητικη πειθαρχια. Το προγραμμα ενος ενηλικα διαφερει απο μερα σε μερα. Μια εχει υπερωριες, μια θα βγει εξω με φιλους, μια πρεπει να παει για ψωνια μετα τη δουλεια. Ετσι δυσκολα μπορει να βαλει ενα προγραμμα καθημερινης εξασκησης στο οργανο. Θα ακυρωσει την εξασκηση μια, δυο, και σιγα σιγα θα την σταματησει.

Κορνο, νεοι φθογγοι

Για να τσεκαρω προοδο. Εδω και μια βδομαδα, αγγιζω το b' και το c'' (σε ντο). Ειναι φοβερη εμπειρια οταν πιανεις εναν νεο φθογγο. Δεν κρατιεται καλα, ακουγεται ομως φευγαλεα. Ετσι ακουγονταν και πριν το e' και το f', βγαινουν ομως τωρα πια σχετικα ανετα.

Απο ενα σημειο και πανω οι νοτες στο κορνο παιζονται με μεγαλη δυσκολια. Πρεπει να αναπτυχθουν οι μυς στο προσωπο. Αλλιως δεν κρατιεται τιποτα. Οπότε ειναι πολυ σημαντικο να γινεται καθημερινη εξασκηση ωστε να δυναμωσουν οι μυς για να πιανουν τους ψηλους φθογγους και να εχουν αντοχη.

Απολογισμος: μετα απο περιπου 1½ χρονο μαθηματων εχω μια εκταση απο 2½ οκταβες. Αν αναλογιστουμε οτι η συνολικη εκταση ειναι 3 οκταβες, παμε πολυ καλα!

Καινουριο τραγουδι

Πριν μερικους μηνες, τον Ιουνιο, ενω βρισκομουν σε ασχημη κατασταση λογω ενος ατυχηματος, τελειωσα ενα τραγουδι που ειχα ξεκινησει καποια χρονια πριν (ειχα χρονο). Βασιζεται σε ενα ποιημα προζας που το μετετρεψα σε στιχους για τις αναγκες του τραγουδιου. Ειναι ενδιαφερον πώς το εμμετρο ποιημα φωτιζει το αρχικο απο μια ενδιαφερουσα γωνία.

Το ποιημα ειναι εμπνευσμενο απο «το ζουδιο» του Καρκαβιτσα, μια πολυ εντονη ιστορια. Την συνιστω! Την εχω διαβασει παμπολλες φορες. Αλλη πηγη ηταν ενα παραμυθι που ειχα διαβασει μικρος, «το αμιλητο νερο».

Η μουσικη ειναι εμπνευσμενη απο το ιντρο της κιθαρας που ειχα στο ποντκαστ μου. Προσθεσα και ενα φλαουτο. Στην αυτοματη ηχογραφηση η φωνη εχει αντικατασταθει απο ηλεκτρονικα φωνητικα.

Το πρωτοτυπο στο τραγουδι ειναι η αναντιστοιχια οργανων και φωνης. Τα οργανα παιζουν σε 4/4 ενω η φωνη σε 5/4.

Εδω ειναι η ιστοσελιδα του τραγουδιου.

Sportbootführerschein Binnen

Ναι, τελικα τα καταφερα... Μετα απο δυο μηνες σκληρης δουλειας, επιτευχθηκε ο στοχος. Περασα στις εξετασεις κομπων, θεωριας και πραξης σε ιστιοπλοΐα και βενζινακατο για λιμνες και πλωτα ποταμια.

Ειχε πολλη δουλεια. 2,5 ωρες τη βδομαδα θεωρια, 3 διωρα/βδ. ιστοπλοϊα, ενα μισαωρο/βδ. βενζινακατος, διαβασμα στο σπιτι, στον υπογειο και οπου βρισκομουν, εξασκηση κομπων, 2 ωρες μετακινηση (επι 3), εβγαινε καπου 17 ωρες τη βδομαδα. Σα να ειχα δευτερη δουλεια. Στην Segelschule Berlin, την πιο παλια σχολη ιστιοπλοΐας του Βερολινου. Με μια καταπληκτικη δασκαλα, την Petra, που με βοηθο την αδελφη της Elke μας διδαξε με πολυ ενθουσιασμο και υπομονη τα μυστικα της τεχνης του ανεμου αλλα και της μηχανης.

Τωρα δυστυχως, δεν θα μπορεσω να εφαρμοσω αμεσα αυτα που εμαθα, διοτι ο καιρος γαρ χειμερινος. Απο την ανοιξη παλι. Θα παρω τους φιλους μου, θα νοικιασουμε βαρκα με ιστίο και θα βγουμε τσαρκα στα νερα. Ή μηπως οχι; Καλυτερα μονος; Να μην με πρηζει και κανεις; Μπα, με παρεα πιστευω θα εχει πλακα. Θα πειραματιστω.

Αυτο ανηκει στα σπορ του καλου καιρου. Τωρα ερχεται η εποχη της παγοδρομιας, του σκι. Ή των κλειστων χώρων. Μπιλιαρδο. Γυμναστηριο. Νταρτς.

Kings and Slaves

Since years I ask people sometimes the Kings-Slaves Question that came to my mind some years ago. The funny thing about it, is that I get the most different and unexpected explanations for the respective choice. The dilemma has its own page in my site, you can click the link from the navigation bar above.

Σερρες

Η πολη οπου μεγαλωσα. Η πολη των παιδικων μου χρονων. Η πολη οπου γιορταζα Χριστουγεννα.

Εκει πρωτοπηγα στο σχολειο. Εκει πρωτοπηγα στο θεατρο. Στη συναυλια. Στο σινεμα. Στο εστιατοριο. Στο παρκο. Στο κολυμβητηριο. Στο μουσειο. Εκει ανεβηκα στο ποδηλατο, επαιξα παιχνιδια, διαβασα τα πρωτα μου βιβλια, ελαβα πρωτοχρονιατικα δωρα, επαιξα μπαλα.

Εκει γνωρισα και τη μουσικη. Ακουσα τους πρωτους μου δισκους, εγραφα κασετες απο το ραδιοφωνο, εμαθα να παιζω πιανο, εγραψα τα πρωτα μου εργα, καταλαβα τη δομη της μουσικης, ενιωσα τη μαγεια, το παθος και τον σεβασμο για την τεχνη αυτην (και εν συνεπεια για ολες τις τεχνες).

Απο κει και οι εκδρομες. Στον Αι Γιαννη με τα νερα και τα ποταμια, στο μοναστηρι του Τιμιου Προδρομου μεσα στα βουνα, στον Λαϊλιά οπου πρωτοκαμα σκι (τι γρεμοι ηταν εκεινοι), στην Κερκινη για ψαρι, στην Ανατολη με το σχολειο, στο Σιδηροκαστρο, στη Χρυσοπηγη οπου εβαλα να περπαταν κατι χρυσομυγες στο χερι μου, στη Σαλονικη, στη Σόφια και το Μπλαγκοεφγκραντ, σε κατι χωριά στα βουνα και παιζαμε γκολφ, στα δαση πισω απο την κοιλαδα των Αγιων Αναργύρων, κατι ποδηλαταδες πισω απο τη Σαρανταπορου και, βεβαια, στο χωριο, στην Ορεσκεια, γι' αυτο ομως θα αφιερωθει ξεχωριστο κειμενο.

Εστηνα το τηλεσκοπιο στο μπαλκονι και παρατηρουσα τα αστρα. Εκλειψη σεληνης, γαλαξιας Ανδρομεδας. Δεν σκεφτομουν να κοιταζω το ξενοδοχειο απεναντι, μπας και ξεστραβωθω. Άλλα μυαλα τοτε...

Εκει αγαπησα τα μαθηματικα. Καταλαβα οτι χρειαζεται φαντασια να παιζεις με τους κανονες, δημιουργικοτητα και κολπα, επιμονη και χαλαρωση. Στο 3ο Γυμνασιο Σερρων, κατω απο την Ακροπολη, που επαιρνες το δρομο πανω και εβγαινες σε ενα υδραγωγειο οπου ριχναμε κατι κομματια απο φλοιο πευκων και μπαινόβγαιναν στο κτιριο κανοντας τα ζιγκ ζαγκ τους.

Οταν επιστρεφω βλεπω μια αλλη πολη. Μεγαλωσα εγω, μεγαλωσε κι αυτη. Γερναμε, ο καθενας με το ρυθμο του. Το Δημοτικο Σχολειο που πηγαινα γκρεμιστηκε και εγινε ενα καινουριο. Η πολη επαθε εμφραγμα απο τα αυτοκινητα. Ομως καποια σημεια μνημης παρεμειναν. Και καποια ξεχασμενα. Σημεια φρεσκαρισματος μνημης. Θα ξαναπαω. Και θα την περπατησω πανω κατω. Θα παρω και αυτοκινητο να παω παντου. Ετσι θα κραταμε επαφη.