Αυτο το μηνα δεν εβγαλα καρτα συγκοινωνιας και κινουμαι αποκλειστικα με το ποδηλατο. Καθε μερα τουλ. 1 ωρα. Απολαυση... Αλλα θελει και τεραστια προσοχη. Σημερα ειδα μια γνωστη με σπασμενο αγκωνα... Απο ποδηλατο. Τις προαλλες ενας μου ειπε για εναν ποδηλατη που εμεινε παραλυτος απο δυστυχημα. Μονο το κεφαλι μπορει πια να κουνησει...

Οπότε, προσοχη. Πιστευω πως με τους ακολουθους χρυσους κανονες, οι πιθανοτητες ατυχηματος ελλατωνονται πολυ.

1. Δεν τρεχουμε ποτε. Ουτε σε ισιο δρομο, ουτε σε κατηφορες. Chi va piano, va sano; chi va sano, va lontano.
2. Φοραμε παντα κρανος. Αυτονοητο; Οχι, για ενα σωρο συμποδηλατες που βλεπω στο δρομο...
3. Σεβομαστε παντα το κοκκινο. Ακομα και τα ηλιθια φαναρια, και οταν ειμαστε μονοι, νυχτα κλπ. Αλλιως ο εγκεφαλος χανει το ανακλαστικο.
4. Στο πρασινο, αν και εχουμε προταιρετοτητα, παντα προσεχουμε τα αυτοκινητα που στριβουν απο αριστερα.
5. Προσεχουμε και ειδοποιουμε απο μακρια τους πεζους που τεινουν να μπαινουν στην ποδηλατολωριδα.
6. Προσεχουμε τους αλλους ποδηλατες που τεινουν να μας προσπερασουν και κραταμε αποσταση απο αυτους που οδηγουν μπροστα.
7. Ιδιαιτερη προσοχη σε εξοδους γκαραζ αλλα και πολυκατοικιων, αν το πεζοδρομιο ειναι στενο. Επισης: εξοδοι λεωφορειων σε σταση.
8. Τη νυχτα καλο ειναι να γινεται γρηγορη αποφυγη μεθυσμενων και οργισμενων πεζων.
9. Σε υγρο οδοστωμα και σε οδοστρωμα με αμμο ή χωμα να παιρνονται αργα οι στροφες.
10. Ιδιατερη προσοχη στα κενα απο ραγες του τραμ, υπονομων, μεγαλων αρμων. Αν μπει η μπροστινη ροδα μεσα, μπορει το ποδηλατο να αναποδογυρισει...

Καλη ποδηλασια!

Ειμαι οπαδος της απλοτητας. Πριν αποφασισω για ενα ζητημα, αναρωτιεμαι «γινεται ετσι η ζωη μου πιο απλη;» Αν η απαντηση ειναι αρνητικη, τοτε το ιδιο ειναι και η αποφαση. Π.χ. εδω και χρονια μενω σε σπιτια με ενα δωματιο. Σκεφτομουν πριν μηνες να μετακομισω σε σπιτι με δυο δωματια. Ομως αυτο δεν θα απλοποιουσε τη ζωη μου. Ισα ισα. Ισως καποιοι αντιτεινουν, οτι εχοντας περισσοτερο χωρο, η χωραταξια γινεται πιο απλη. Πολυ σωστα. Ετσι αποφασισα να ξεφορτωθω απο τον ηδη υπαρχοντα χωρο πραγματα που ηταν περιττα.

[Η ιδιοτητα του περιττου ειναι κατι πολυ ενδιαφερον. Τι ειναι περιττο; Αυτο που δεν χρειαζομαστε τωρα ή αυτο που δεν ετυχε να χρειαστουμε το τελευταιο χρονικο διαστημα χ; Και πως οριζουμε το χ; Τι μπορει να χρειαστουμε; Ποσο πιθανο ειναι αυτο; Υπαρχουν πολλα πραγματα που ειναι απιθανο να τα χρειαστουμε, ομως αν τα χρειαστουμε και δεν τα εχουμε, τοτε η ζημια ειναι μεγαλη. Υπαρχει δηλ. και ο παραγοντας σοβαροτητα ενος αντικειμενου. Kαι φυσικα ως χρησιμο, δεν εννοω μονο το χρηστικο, αλλα οτιδηποτε εξυπηρετει μια επιθυμια μου, χρηστικη, συναισθηματικη ή αλλη.]

Μ' αρεσει η απλοτητα, γιατι μεσα απ' αυτην βλεπεις την ουσια. Δεν αποσπαται η προσοχη απο πολυπλοκες δομες. Δεν χανεις χρονο περιπλανησης σε δαιδαλωδη μονοπατια.  Η απλοτητα, το ολιγον, ειναι και η Ποιητικη στην τεχνη μου. Στο ντιζάιν του δωματιου μου, στο περιβαλλον του υπολογιστη μου, στο πώς θελω να σκεφτομαι.

Ισως γι' αυτο να ασχοληθηκα με τα μαθηματικα. Γιατι μ' αυτα απλοποιουνται και οι πιο πολυπλοκες δομες. Ισως γι' αυτο μ' αρεσει η ποιηση. Γιατι μεσω της μεταφορας φτανεις στην αφαιρεση. Ισως γι' αυτο δουλευω στο arch. Γιατι βασιζεται στην αρχη τού KISS.

Θυμαμαι μια ταμπελα με ενα ρητο του Κνάιπ στο Μπούκο που υμνουσε την απλοτητα. Θυμαμαι διαφορα κειμενα του Κοντογλου με θεμα το ολιγον και το μικρο/ανθρωπινο μεγεθος του ελληνικου τοπίου. Σκεφτομαι την απλοτητα των σκητων και των κελλιων στο Αγιο Ορος. Ολα αυτα σιγουρα με επηρεασαν. Ισως ομως να μ' αρεσαν, γιατι ετσι ειμαι.

Οδηγωντας βραδυ στην πολη υπο βροχη... Στο ραδιοφωνο τζαζ, χαλαρη, συνοδευει τις νωχελικες κινησεις του τιμονιου, κυλά ασυγχρονα με τα επαναληπτικα φωτα των λεωφορων. Το φως τους πεφτει στα χερια, στα καθισματα, χαιδευει, ξαναρχεται, πεφτει στα χερια, στα καθισματα, χαιδευει, ξαναρχεται... Κοκκινα τα τζαμια στο φαναρι, το φως διαχεεται στις σταλες του παρμπιζ, ακανονιστα σχηματα, εντασεις. Σκιες περναν τη διαβαση, οι υαλοκαθαριστηρες αποκαλυπτουν και παλι τα προσωπα, τα χρωματα, σχηματα που ξαναλερωνονται απο τις αδιαφορες σταλες.

Η βρεγμενη πολη διασκεδαζει, πιτσιλα τα νερα της στους περαστικους, δινει διαδρομες στο νερο, παιζει με τους ηχους στο γυαλι, στη λαμαρινα, στις ροδες. Δεν εχει αναγκη τη βροχη, δεν δινει καρπους, ειναι χωρος, φυλακη, ονειρο, σκλαβια, σωμα.

Οδηγωντας βραδυ στην πολη... Ανθρωποι περπαταν, αλλοι με ομπρελες, αλλοι με καπελα. Αλλοι ετσι. Περνάν αναμεσα απο παρκαρισμενα αυτοκινητα, μπαινουν σε μαγαζια, σε μπαρ, εξοδος. Αλλοι οδηγουν ασκοπα, περιφερονται σε δρομους, σε στενα, κεντρικες λεωφοροι υπνωτισμενες. Ενα μνημειο ξεπροβαλλει μακρια και χανεται. Φαναρια-μετρονομοι αναβοσβηνουν στη σειρα, ισα, μπερδευοντας τους ρυθμους τους. Εκκινηση, στροφη, αλλαγη λωριδας στο υγρο οδοστρωμα. Καθρεφτες θολοί και το ιδρωμενο τζαμι δίπλα τριμμενο με το χερι.

Φωτισμενες βιτρινες κλειστων μαγαζιων και σκοτεινα παρκα. Πολυκατοικιες με καθρεφτες στο ισογειο, το φως σβηνει αυτοματα, καποιος ανεβηκε. Η προσοχη στο δρομο, δεν υπαρχει χρονος για λεπτομερειες. Το βραδυ, η θολουρα της βροχης τα κανει ολα ενα, κουβαρι, μια γυαλινη μπαλα το συμπαν της πολης στα χερια παιδιου που πηρε δωρο.

Η τζαζ, μόνος συντροφος. Στις νωχελικες κινησεις του τιμονιου στις στροφες, στους υαλοκαθαριστηρες, στα φωτα των λεωφορων, στις σειρες φαναριων, στη νυχτα. Χωρις συμβολα, χωρις συνειρμους, υγρη και κρυα.

Τελειωσα χτες το Σταλκερ του Ταρκοφσκι (το ειδα σε συνεχειες). Πολυ ωραια ταινια. Ουσιαστικα το ιδιο θεμα με το Σολαρις, ταξιδι σε μια ξενη περιοχη (εκει ο διαστημικος σταθμος, εδω η Ζωνη) για να ανακαλυψεις τις βαθυτερες επιθυμιες και τον εαυτο σου. Επισης το ονειρο (μαλλον η καλυτερη σκηνη του εργου με την την υπεροχη μουσικη του Αρτεμιεφ) μου θυμισε το ονειρο απο τη Θυσια. Κι εκει εικονες καταστροφης και ερημωσης...

Τον Ταρκοφσκι τον "γνωρισα" στις Σερρες, οταν ημουν μαθητης, μαλλον στη 2α Λυκειου. Ηταν μια εκπομπη στην ΕΡΑ για τα ονειρα (στην τεχνη, νομιζω), πολυ αργα το βραδυ. Ακουγα τοτε πολυ ΕΡΑ. Μια εκπομπη θυμαμαι για το Παλατι των Ονειρων του Κανταρε, μια αλλη για τη Θυσια. Ειχα παραγγειλει τοτε απο ενα βιβλιοπωλειο το βιβλιο, το οποιο ειχα διαβασει απειρες φορες... Μετα απο πολλα χρονια ειδα και το εργο.